ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Marsalis - Davis

Marsalis - Davis
Δυο ακόμα γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

ΔΗΜΑΡ, 58, ΠΟΤΆΜΙ, ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΦ. Πόσες ακόμα ήττες θέλετε για να πιστέψετε ότι το ΚΚΕ ΕΣ. τέλειωσε για πάντα. Με αγάπη πάντα .

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Πολλοί φίλοι νόμιζαν πως μαζική ψηφοφορία σήμαινε πως θα έρχονταν ορδές πασόκων να παραδώσουν το κόμμα τους στον Καμίνη ή στο Θεοδωράκη ή και στους δύο. Γιαυτό και βιάστηκαν να πανηγυρίσουν. Αν ήταν παιδιά να το διαλύσουν το κομμα το έκαναν και μόνοι τους. Δεν είχαν ανάγκη μοίρα εναλλακτικών αλεξιπτωτιστών. Σοφά ποιούντες παρέδωσαν τα κλειδιά σε πολιτικούς. Αυτούς που είχαν. Για να συνεχισει το κόμμα να υπάρχει. Τώρα όποιος βρίσκει μπανάλ τη Φώφη ή το Νίκο δεν μπλέκει με το ΠΑΣΟΚ κάνει δικό του μαγαζί. Δημαρ Ποτάμι κλπ επιτυχημένα σχήματα.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Το ηθικόν πλεονέκτημα της αριστεράς και το ηθικόν μειονέκτημα της δεξιάς.



 100 χρόνια τώρα η αριστερά χτίζει επιμελώς  το ηθικόν της πλεονέκτημα και η δεξιά αμελώς το ηθικό της μειονέκτημα. Δεν θα αλλάξουν αυτά τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη. Σε όλο τον δυτικό μεταπολεμικό κόσμο οι συνεργάτες των Γερμανών ναζιστών - κατακτητών έπεσαν στα μαλάκα, αν αναλογιστεί κανείς ότι ολόκληρες χώρες, λέγε με Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία,  Νορβηγία κλπ συνεργάστηκαν ανοικτά και επισήμως με τον άξονα. Στην Ελλάδα μάλιστα στον τοίχο στήθηκαν όχι οι συνεργάτες αλλά όσοι πολέμησαν τον κατακτητή και μόνο με την υπόνοια ότι ήσαν κομμουνιστές. Αυτό η συλλογική ευρωπαϊκή μνήμη το ξέρει και ας μη το έκανε ποτέ θέμα εμφανώς. Και δικαίως το ξέρει.  Την ίδια στιγμή στην ανατολική Ευρώπη καθαρίζονταν από τους σοβιετικούς όσοι και όσες υπήρχε πιθανότητα να αντισταθούν στο νέο κατακτητή, δηλαδή το Ρώσο. Είτε πολέμησαν είτε συνεργάστηκαν με τον κατακτητή. Αλλά αυτό πέρασε στο ντούκου. Γιατί το άλλο ήταν πιο ισχυρό. Το τείχος έπεσε, ο σοσιαλισμός στην Ευρώπη κατέρρευσε αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων της ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων πιστεύει ακόμα ότι ο άλλος κόσμος που επαγγέλθηκε είναι καλός και αγαθός αν και ίσως ανέφικτος. Άσε που οι ισχυροί, οι Εβραίοι και οι Μασόνοι δεν θα αφήσουν……

Ότι και να συμβεί στη Μάντρα και αλλού από εγκληματική αμέλεια των κυβερνώντων ο κόσμος δεν θα κατηγορήσει την Αριστερά και ας κυβερνά 2 χρόνια. Τι είναι 2 χρόνια μπροστά στα 100. Τους προηγούμενους θα κατηγορήσει. Ή τον καιρό, την κλιματική αλλαγή, τη μοίρα του φτωχού, τον ίδιο που έχτιζε αυθαίρετα αλλά όχι τη Δούρου ή τον Τσίπρα.  Κι ας έχουν τυπικά και ουσιαστικά την κύρια ευθύνη μιας και είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι τη χρονική στιγμή που έγινε ένα κακό που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Πάνε οι εποχές που μια αυτοκτονία ή ένα ατύχημα (από μονοξείδιο του άνθρακα) χρεώνονταν συλλογικά στους Σαμαροβενιζέλους και το Σόιμπλε.  Τώρα 20 νεκροί από τη λάσπη και το νερό περνούν στο ντούκου. Γιαυτό και βγαίνει ο άλλος με την φωσφοριζέ νιτσεράδα  στο γυαλί σα να γύρισε από το μέτωπο της μάχης. Γιατί ξέρει ότι οι γέροι και οι γριές που τον βλέπουν, τον σταυρώνουν και τον επαινούν πριν πάνε να ψηφίσουν και να βγάλουν τη Φώφη αρχηγό  της κεντροαριστεράς.  Όλα αυτά είναι συγκοινωνούντα δοχεία και άλλα ακόμα.

Ένα χρόνιο πρόβλημα της περιοχής ζητούσε λύση μέσω αντιπλημμυρικών έργων τοπικής κλίμακας, κάποιος δηλαδή να οδηγήσει τα νερά της βροχής από το βουνό στη θάλασσα και όχι μέσα στην πόλη. Μα τόσα χρόνια δεν έγιναν σου λέει ο άλλος. Προφανώς. Ίσως γιατί το έργο δεν είχε υψηλή απόδοση στο κουπόνι της διαπλοκής.  Ε γιαυτό ψήφισες Αριστερά για να κάνει αυτά που δεν έκαναν οι προηγούμενοι. Να βοηθήσει δηλαδή το φτωχό να αλλάξει τη μοίρα του. Να επέμβει στις υποβαθμισμένες περιοχές. Αλλά εκείνη έστελνε το Βαρουφάκη να κάνει μόστρες στην Ευρώπη και τώρα κοιτάζει πώς να διορίσει ανίδεους και ανίκανους φίλους της στον κρατικό μηχανισμό και πώς να λέει κάτι αριστερές ξουρίες να γουστάρουν οι τεθλιμμένοι συγγενείς της, οι αριστεράντζες και οι δικαιωματιστές. Γιατί δεν έχουν σημασία οι ψυχές που χάνονται από εγκληματικά κρατικά λάθη. Σημασία έχει η πονοψυχιά του κρατούντα, το πεθαμένο ύφος του αρμόδιου, η οργή του δημοσιογράφου και της τηλεπερσόνας, το θεαθήναι μπρος το κακό. Η κίτρινη νιτσεράδα. Όχι το κακό το ίδιο και η αιτία του.

Ούτε ο δεξιός μεροκαματιάρης θα χρεώσει την «πφΑ» για τον όλεθρο της Μάνδρας. Κι αυτός είναι πεπεισμένος ότι η αγαπημένη του δεξιά παράταξη, αυτή που ψήφιζε παραδοσιακά το σόι  του, αυτή που του διόρισε το παιδί στο ΙΚΑ, έχει κατά βάθος άδικο και η αριστερά δίκιο. Και με βαριά καρδιά θα πάει αύριο να ψηφίσει τον Κυριάκο, γιατί στο λαϊκό φαντασιακό του (και όχι το λαϊκίστικο) δεν είναι μ’ αυτόν αλλά με τους πλούσιους. Γιατί σημασία έχει η ταξική καταγωγή και θέση, όχι το αποτέλεσμα. Γι αυτό και η αντιπολίτευση δεν έχει διείσδυση στα λαϊκά στρώματα. Γιατί ατενίζει τα πράγματα φορώντας γραβάτα και όχι νιτσεράδα. Γιατί δεν ξέρει πια πώς να τα πλησιάσει. Δεν έχει ανθρώπους να μιλούν τη γλώσσα του «λαού».  

Γιαυτό και κανείς δεν τόλμησε να περιορίσει τη δράση μπάχαλων και άλλων κατά δήλωσή τους αντιεξουσιαστών. Γιατί δρουν και μιλούν στο όνομα της λαϊκής δικαιοσύνης και της επαναστατικής αριστεράς. Είναι φορείς της κυρίαρχης ιδεολογίας. Το κόστος της βίαιης καταστολής θα είναι πολύ περισσότερο από το κόστος της αναστάτωσης, των καταστροφών και των αθώων θυμάτων. Γιαυτό και κανείς δεν διαδήλωσε ποτέ κατά της τρομοκρατίας ή υπέρ των νεκρών της Μαρφίν. Τόσα χρόνια η «Αναρχία» δεν κέρδισε τίποτα από τη δράση της. Κέρδισαν όμως τα μέγιστα όσοι την ανέχτηκαν ή την υποστήριξαν υπόρρητα ή ρητά. Γιατί η μολότοφ εκτοξεύεται από το χέρι ενός κατά δήλωσή του αδικημένου και έχει στόχο έναν ισχυρό. Αυτό μένει στον κόσμο, όσο και αν υποκριτικά οργίζεται και αγανακτεί από τη βία. Η πλειοψηφία εκεί έξω αναμένει πάντοτε τον άλλο κόσμο που το εφικτό ή το ανέφικτο του είναι πια αδιάφορο. Μίλα εσύ για φιλελευθερισμό και ανάπτυξη και ορθολογισμό. Αν δεν έχεις χρήμα να μοιράσεις λίγοι σε ακούνε.


Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία και γι αυτό δεν θα βγει από την κρίση. Γι αυτό κανένα μας παιδί δεν θα γυρίσει απέξω να βοηθήσει. Πηγαίνει έξω ανοίγει το μάτι του και καταλαβαίνει που ζει και που ζούσε.  Γι αυτό και όποιος τολμήσει να προτείνει ορθολογικά πράγματα χωρίς να έχει χρήμα και κατανάλωση να σπρώξει στο λαό θα πέσει σύντομα. Γι αυτό και ο λαϊκισμός και η τερατολογία θα βρίσκουν πάντα έδαφος. Δεν είναι θέμα απαισιοδοξίας ή αισιοδοξίας, σωστού ή λάθους. Είναι θέμα παράδοσης, εμποτισμένων πεποιθήσεων και εθνικού ψυχισμού.      

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Η τρομοκρατία στην εποχή της αστακομακαρονάδας



Η τρομοκρατία λατρεύτηκε στην Ελλάδα, με έμφαση, την εποχή της αστακομακαρονάδας. Μόλις τέλειωσαν τα αντάρτικα στις ταβέρνες. Δεν είναι τέκνο της κρίσης. Είναι τέκνο της δανεικής ευδαιμονίας. Λατρεύτηκε από πολίτες όλου του πολιτικού φάσματος ειδικά βέβαια της ευρύτερης αριστεράς μιας και οι πιστολέρο καθάριζαν στο όνομα αυτής και της παγκόσμιας επανάστασης. Είχαν τύψεις οι σύντροφοι που ήταν βουτηγμένοι μέχρι τα μπούνια μες τη «σάλτσα» και νόμιζαν ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες τους αν δηλώσουν θαυμαστές της «ένοπλης αριστεράς». Μετά σκούπιζαν τη σάλτσα του αστακού από τα γένια τους, όχι την άλλη βέβαια. Την εποχή εκείνη που άλλοι αγνοείτε και άλλοι «ξεχνάτε» και μόνο η ιδέα ότι κάποιος μεγαλόσχημος πασόκος ήταν ο αρχηγός της οργάνωσης σκορπούσε ρίγη ενθουσιασμού και προκαλούσε πολλαπλούς οργασμούς ανά την επικράτεια. 

Όταν αποκαλύφθηκε ότι το κόλπο τόχε στήσει ο μελισσοκόμος, ο "καθηγητής" (μαϊμού, ούτε καν αυθεντικός)  με τα παιδιά της παπαδιάς ξενέρωσαν βέβαια αλλά δεν μας τόδειξαν. Ακόμα πιστεύουν ότι και κάποιος άλλος πολύ μεγάλος υπάρχει που τη γλίτωσε.. ¨Ολοι αυτοί δεν ήταν αφελείς να πιστεύουν ότι οι δολοφονίες  προάγουν την υπόθεση της αριστεράς. Αλλά γούσταραν. Άλλοι (πολλοί) γιατί είχαν ένα ψυχολογικό του αδικημένου που παίρνει εκδίκηση. Άλλοι γιατί δικό τους επίδομα δεν ήταν τόσο παχυλό όσο του απέναντι. Κάποιοι ως εκδίκηση για όσα είχε υποφέρει η προηγούμενη αριστερή γενιά, αυτή της ήττας του εμφυλίου. Άλλοι απλά γιατί γουστάρανε το φόνο. Ενώ ρούφαγαν τα μακαρόνια και άπλωναν πόδι στη γυναίκα του κολλητού τους κάτω από το τραπέζι.

Ποιο ήταν όμως το κυρίαρχο αλλά ανομολόγητο ελατήριο; Προβληματίστηκα επί χρόνια για αυτό που έσπρωχνε τους συμπατριώτες μου (δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους) προς τη λαγνεία της βίας. Κατέληξα στο «πισώπλατα», στον τρόπο τον μπαμπέσικο. Ο αδύναμος αλλά αριστερός και αντισυστημικός τη στήνει του ισχυρού και συστημικού και τον καθαρίζει στο σβηστό και στη ψύχρα ενώ ο άλλος δεν το περιμένει. Αν και πανίσχυρος πιάνεται στον ύπνο. Πέναλτυ πέτσινο στο 95 και 1-0. Κουφάλες σας τη φέραμε.

Μια ανάλογη βία ενθουσιάζει τα πλήθη όταν πολλοί μαζί λυντσάρουν έναν ή μία μέσα στο σκοτάδι. Αρκεί οι πολλοί να έχουν δίκιο και ο ένας άδικο. Οι ακροαριστεροί λυντσάρουν ένα φιλελέ, ένα μπάτσο, ένα δεξιό κλπ οι ακροδεξιοί έναν Πακιστανό, έναν gay κλπ. Τι λένε οι οπαδοί τους; Καλά του κάνανε του ……… Το χρειάζονταν. Αν η ΧΑ δεν είχε βία δεν θα είχε ούτε 1%. Το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλη τους εγκατέστησε στη βουλή. Και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ενισχύθηκε από την υπόρρητη πλην όμως σαφή υποδήλωση ότι προστατεύει την πολιτική βία απ’ όπου και αν προέρχεται. Και το κάνει. Και το επεκτείνει και λίγο παραπάνω μιας και οι εγκληματίες είναι κι αυτοί θύματα του καπιταλιστικού συστήματος και εν δυνάμει μπορούν να αθροιστούν στο μέτωπο της επανάστασης.       

Μην πάμε μακρυά. Σε περιοχές της πατρίδας μας που έχουν παράδοση στη βεντέτα, η μπαμπέσικη βία θεωρείται ανδρεία. Τον φωνάζεις να βγει από το καφενείο να λογαριαστείτε και καθώς βγαίνει του την ανάβεις και ζήτω. Αρκεί να έχει δίκιο. Ή του τη στήνεις στο χωράφι και τον κατεβάζεις σαν μπεκάτσα.  Όχι φλώρικα πράγματα με μονομαχίες, μάρτυρες κλπ.  

Όταν ο Κοντονής λέει ότι δεν διώκεται κανείς για τις ιδέες του, αναφερόμενους στους δολοφόνους ξέρει τι λέει και ξέρει σε ποιους απευθύνεται. Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του συμφωνεί με την άποψή του. Γιατί γουστάρει τη δολοφονία. Την πολιτική πάντα. Με θύτη τον αδικημένο και θύμα τον ισχυρό. Ένας βαθιά άρρωστος λαός.


H φίλη και αδελφή μας Myrsini Lionaraki  θυμάται  το αγαπητό μας σύντροφο Νικήτα, τον πατέρα της και το μάθημα Δημοκρατίας που της έδωσε

«Το μεγαλύτερο ίσως μάθημα δημοκρατίας που πήρα από τον μπαμπά μου ήταν η επιμονή του να αποφυλακιστούν μετά από κάποια χρόνια οι πρωτεργάτες της χούντας. Οι άνθρωποι που τον έκλεισαν φυλακή, οι άνθρωποι που έδωσαν τις εντολές να τον χτυπήσουν, να τον βασανίσουν, να τον πονέσουν και να τον τραυματίσουν στην ψυχή και στο σώμα με τρόπους που δεν τολμάμε ούτε να φανταστούμε. Όταν μου το είπε πρώτη φορά τσακωθήκαμε. Του είπα ότι έχει τρελαθεί, ότι πρέπει να τους κρεμάσουμε και να χορεύουμε στους τάφους τους. Είχαμε κάποτε συναντήσει μαζί τυχαία στον δρόμο έναν βασανιστή του. Κοιτάχτηκαν σιωπηλά από μακριά και κούνησαν το κεφάλι και οι δύο. Μου το αποκάλυψε ενώ περπατούσαμε στην επόμενη γωνία και τον τραβούσα να γυρίσουμε πίσω να τον βρίσουμε (τουλάχιστον!). Χαμογελούσε συνεχίζοντας να περπατάει. Συχνά εδώ στη γειτονιά συναντώ τον γιατρό της ΕΣΑ, τον άνθρωπο που όταν του έφερναν αιματοβαμμένους κρατούμενους, τους έδινε ασπιρίνη και εντολή να συνεχιστεί το ξύλο. Δεν ξέρω πως κρατιέμαι και δεν τον πατάω με το αυτοκίνητο. Ή μάλλον ξέρω δυστυχώς. Γιατί το μεγαλύτερο ίσως μάθημα δημοκρατίας το πήρα από τον μπαμπά μου. Με τη στάση του απέναντι σε όσους του έκαναν κακό. Αυτό το μεγαλείο, δυσκολεύομαι να το φτάσω, ούτε καν να το πλησιάσω. Αλλά αυτό είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας.
ΥΓ: Φυσικά και εξοργίστηκα βλέποντας τον Κουφοντίνα να βγαίνει από την πόρτα της φυλακής πριν λίγο. Αν ήμουν παιδί κάποιου θύματός του, σίγουρα θα ήθελα να τον πατήσω κι αυτόν με το αυτοκίνητο. Αλλά αυτό είναι το συναίσθημα που θέλει εκδίκηση. Και όχι η δημοκρατία που ορθώς λέμε πως δεν (πρέπει να) εκδικείται.»

Ο φίλος  Nicolas Sevastakis αναζητά τον αντιδημοκρατικό εξτρεμισμό με το θαυμάσιο τρόπο που αυτός ξέρει. 

Κάποιοι αριστεροί και πολλοί φιλελεύθεροι συναντιούνται στην ιδέα πως δεν υπάρχουν πολιτικοί εγκληματίες παρά μόνο ποινικοί. Μιλώ για την καθαυτή πολιτική συζήτηση όχι για τους νομικούς χαρακτηρισμούς των πράξεων κάποιου. Αυτή όμως η απο-ιδεολογικοποίηση είναι λάθος γιατί το βαθύτερο πρόβλημα είναι ο αντιδημοκρατικός εξτρεμισμός και η ολοκληρωτική λογική της εξόντωσης του αντιπάλου εν ονόματι μιας ιδεολογικής μεταφυσικής. Μόνο λοιπόν μία ρητή αντι-ολοκληρωτική δέσμευση μπορεί να δώσει το απαραίτητο βάθος στη θέση κατά της τρομοκρατίας και κυρίως να ακυρώσει τον αντιστασιακό-αντιφασιστικό μύθο πάνω στον οποίο βρίσκει ακόμα κοινό ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Η θέση πως περιορίζοντας κάποιον στο ρόλο του ποινικού του χαλάμε τα σχέδια και τις προθέσεις, είναι αφελής. Γιατί πάντα η πρόσληψη του τρομοκράτη θα έχει ιδεολογικοπολιτικά συμφραζόμενα- ο κόσμος "διακρίνει'' τον τρομοκράτη από το κλεφτρόνι- ακόμα και αν ο τρομοκράτης κλέβει κι αυτός τράπεζες.
Μόνο αν γίνει συνείδηση ότι η μιλιταριστική εξτρεμιστική κουλτούρα απεχθάνεται τις ατομικές ελευθερίες και ονειρεύεται μια κοινωνία ομοφωνούντων υποταγμένων, μόνο αν συνδεθεί με την πιο πλήρη αυθαιρεσία και τον ''στρατοπεδικό'' σοσιαλισμό, μόνο τότε η πολιτική κοινότητα των δημοκρατών θα έχει επιτύχει ένα σημαντικό άλμα.
Τρία ζητούμενα λοιπόν: 1. ριζική και σκληρή κριτική σε έναν ανορθολογικό ''αντιστασιακό'' ρομαντικό μύθο που παγιδεύει, συναισθηματικά, στην ελληνική ιδεολογία.
2. αναγνώριση πως υπάρχουν ολοκληρωτικοί πολιτικοί εγκληματίες ως εχθροί της δημοκρατίας.
3. Ρητές αποστάσεις όλων των πολιτικών δυνάμεων που αναγνωρίζονται στη συνταγματική δημοκρατία από όλες τις εκδοχές ''πολιτικής βίας''. Χωρίς κοινωνιολογισμούς και συμψηφισμούς με τα σκάνδαλα των ελίτ- λες και το θέμα πρέπει να επιστρέφει πάντα στη διάκριση Δεξιάς/ Αριστεράς.
Απέναντι στους ολοκληρωτισμούς και ειδικά στις ένοπλες υποφύσεις τους (όσο περιθωριακές και αν είναι), η πολιτική κοινότητα είναι η Πολιτεία, η Republique. Το αν αυτή θα είναι ''κοινωνική'' ή ''φιλελεύθερη-αστική'' είναι άλλο ζήτημα και δεν αφορά την αντιπαράθεση με τους μιλιταριστές αριστεράς και δεξιάς.

Και ο Dimitris Sotiropoulos  επανέρχεται στο μετεμφυλιακό άγος για να ερμηνεύσει το αποκρουστικό πρόσωπο της αριστερής εξουσίας.


Η ελληνική Αριστερά συγκρότησε όλο το μετεμφυλιακό της λόγο μέσα από το τραύμα των βασάνων, της προσφυγιάς, των αποκλεισμών, των εκετελέσεων και των βασανιστηρίων των μελών της. Ο Αριστερός κομμουνιστής ήταν αποσυνάγωγος, περιθωριοποιημένος, φυλακισμένος ή εκτελεσμένος για 30 ολόκληρα χρόνια. Και αυτός ο αποκλεισμός δομούσε την πολιτική του ταυτότητα, ως μια κομμουνιστική ταυτότητα της ήττας ειδικά και μόνο στην ελληνική περίπτωση, διότι -και αυτό είναι σημαντικό- στην ανατολική Ευρώπη οι κομμουνιστές ήταν οι νικητές, όχι οι ηττημένοι. Πολιτική, λογοτεχνία, μνήμη, ημεδαπή ή της υπερωρίας, τα πάντα όλα είχαν στην περίπτωση της ελληνικής αριστεράς μια και μόνη αναφορά: την ήττα της στον εμφύλιο και τα όσα υπέστη ως ηττημένη ακριβώς αυτού του εμφυλίου. Ανεξάρτητα από τις ευθύνες της, τα μέλη της πράγματι ξέρουν τι σημαίνει αυτό το δράμα στο προσωπικό επίπεδο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει κάτι τέτοιο σε κάποιον που ήταν πχ για μια 10ετία στη βαθιά παρανομία ή για 40 χρόνια εξόριστος στην ΕΣΣΔ.
Κι όμως, σήμερα, ο υπ. Δικαιοσύνης Στ. Κοντονής είχε απέναντί του τη σύζυγο του θύματος της αριστερής τρομοκρατίας, δηλαδή μια γυναίκα που έχει πενθήσει τον άνδρα της που έπεσε εντελώς άδικα από τις σφαίρες ενός πολιτικού του αντιπάλου που (νόμιζε ότι) έκανε επανάσταση. Και ποια ήταν η αντίδραση εκεινου που υποτίθεται ότι είναι αριστερός ΕΞΑΙΤΙΑΣ αυτού του ιστορικού τραύματος: να αρχίσει να της ουρλιάζει από το βήμα της βουλής και να της λέει "θα έπρεπε να ντρέπεστε"...Να ντρέπεται άραγε γιατί; Που δολοφόνησαν τον άντρα της; Που δεν είναι μέσα στην τρελή χαρά που πήρε άδεια ο δολοφόνος του;
Είναι τελικά πολύ χρήσιμο που ήρθε η Αριστερά στην εξουσία όσα βάσανα κι αν μας φόρτωσε. Διότι μπορεί επιτέλους να αποκαλυφθεί όλο το αυταρχικό και εξουσιαστικό της πρόσωπο. Και να μας επιτρέψει να φανταστούμε ίσως πως θα ασκούσε την εξουσία αν είχε κερδίσει εκείνη τον εμφύλιο...

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Πάρτυ στα ψηλά ατιμωρησία στα χαμηλά



Μπορεί το facebook να ασχολείται στη σχόλη του με τις δηλώσεις φύλου, τις παρελάσεις, το δράμα του Αμίρ και ότι άλλο έχει η κυβερνητική ατζέντα  αλλά η ζωή εκεί έξω θέτει άλλα σοβαρότερα προβλήματα για τα οποία οι προτάσεις είναι ασαφείς και οι λύσεις σπάνιες. Το ζήτημα της παραγωγής άρα και της ανεργίας γλιστράει και χάνεται, η φορολογία πέφτει βαριά επί δικαίων και αδίκων, ο κόσμος αγκομαχά μέσα στην ακρίβεια που έχει ήδη ανακάμψει και η κοινωνία των πολιτών σκυφτή, παραδομένη, καρτερική ξοδεύεται στην καθημερινότητα και περιμένει. Τι; Ποιος ξέρει; Τα δράμα των προσφύγων και των μεταναστών έχει πια περάσει στα ψιλά, η βία και η ανομία απλώνονται και καταλαμβάνουν το ζωτικό μας χώρο, η Αθήνα καθίσταται σταδιακά αλλά με πρόθεση άσχημη και αβίωτη πόλη. Απ’ ότι φαίνεται οι λύσεις θα δοθούν από την ίδια τη ζωή. Η Ελλάδα θα αλλάξει όχι από κάποιες επιλογές του πολιτικού συστήματος αλλά από την ίδια τη ζωή. Κάποια στιγμή η κατάρρευση του κράτους θα γίνει εμφανής και όλα αυτά που συζητάμε θα προκύψουν ως επιτακτική ανάγκη επιβίωσης. Ως τότε μπορούμε να πασχίζουμε για όλα τα απλά που κάνουν τη ζωή μας συναρπαστική. Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Είναι η κατάρρευση των στερεοτύπων. Ως τότε κάποιοι μπορούν να ζητούν λιγότερη δουλειά και περισσότερα λεφτά. Από ποιους και πως; Άγνωστο.       

Ο αδελφός εν όπλοις Efthimis Dimopoulos ανιχνεύει το δράμα του Αμίρ

Οι δάσκαλοι και ο μικρός μετανάστης.

Υπάρχουν ορισμένα περιστατικά της σχολικής ζωής που έχουν μεγάλη συμβολική βαρύτητα γιατί αποκαλύπτουν, ότι πέρα από τα τυπικά και καθιερωμένα, ως δάσκαλοι έχουμε χάσει την ετοιμότητα και το σθένος να υπερασπιστούμε τις αρχές του σχολείου και του λειτουργήματός μας.
Από τη στιγμή που κληρώθηκε ως σημαιοφόρος ο μικρός Αφγανός, έπρεπε να του δώσουμε τη σημαία, χωρίς δεύτερη σκέψη, για να παρελάσει, κρατώντας τη με καμάρι και χαρά, όπως θα ένιωθε και ένα ελληνάκι. Για τα ελληνικά εκπαιδευτικά πράγματα αυτή η συμβολική πράξη είναι μέρος - μαζί με άλλες θεσμικές δράσεις - της δημοκρατικής ενσωμάτωσης των μεταναστών και των προσφύγων που οφείλει να ακολουθεί μια χώρα υποδοχής. Είναι ταυτόχρονα μέρος μιας παιδαγωγικής κουλτούρας που ορίζει το σχολείο ως περιβάλλον ασφάλειας και ισοτιμίας των μαθητών, χωρίς διακρίσεις εθνικότητας ή θρησκεύματος. Το ότι ο σύλλογος διδασκόντων του 6ου δημοτικού σχολείου της Δάφνης προβληματίστηκε με το αποτέλεσμα της κλήρωσης, το ότι ο διευθυντής του σχολείου υπέβαλε πιθανόν διευκρινιστικές ερωτήσεις στον προϊστάμενο εκπαίδευσης, το ότι απευθύνθηκαν σε διαμεσολαβητή ή κοινωνικό λειτουργό για να τους λύσουν τον «Γόρδιο δεσμό» δείχνουν ότι οι αρχές αυτές δεν έχουν εδραιωθεί, ούτε έχουν εμπεδωθεί. Δείχνουν αμφιβολία, δείχνουν δισταγμό, και λυπάμαι που θα το πω, δείχνουν και έναν βαρύ κομφορμισμό που έχει «κάτσει» στη νοοτροπία των δημόσιων λειτουργών.
Επειδή κάποιος γονέας διαμαρτυρήθηκε, επειδή πιθανόν ο προϊστάμενος εκπαίδευσης δέχτηκε πιέσεις, ή τέλος επειδή κάποιος ανέσυρε από τον κυκεώνα της γραφειοκρατικής τυπολογίας κάποιο αστείο κώλυμα, π.χ. «πώς είναι δυνατόν να κρατά τη σημαία στη λειτουργία της ορθόδοξης εκκλησίας ένας μουσουλμάνος», ο σύλλογος υποχώρησε. Και αποφάσισε, αντί να μπλέξει με τους δυνατούς και τους αγανακτισμένους, να αποκλείσει τον αδύναμο και φτωχό Αφγανό. Όμως από τη στιγμή που οι δάσκαλοί του δεν τον προστάτευσαν οι τραμπούκοι με τις πέτρες ένιωσαν ότι το έργο τους είναι ευκολότερο.


Ο φίλος μας Dimitris Sotiropoulos πάντα to the point ψηλαφεί την υποκρισία του ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβαζω οτι χθες αποφασισε το υπ. Παιδειας να διεξαγει ερευνα για την υποθεση της σημαιας στον Αμιρ. Δλδ σχεδον δεκα μερες μετα το περιστατικο και αφου πρωτα επιτεθηκαν στο σπιτι του μικρου με πετρες.
Η υποκρισια ειναι προφανης. Αλλα εγω αναρωτιεμαι το εξης: τουτοι εδω πως γινεται να μην μπορουν να εφαρμοσουν καν τους νομους τους οποιους ψηφιζουν και για τους οποιους γραφουν ποταμους μελανης για να τους υποστηριξουν.
Δεν ειναι τυχαιο αυτο. Οταν ολα ειναι σε τοσο βαθμο πολιτικοποιημενα, ο νομος ειναι απλο εργαλειο της πολιτικης εξουσιας. Εξαιτιας του φλερτ του Συριζα τοσο καιρο με τους χρυσαυγιτες ψηφοφορους, η κυβερνηση. αυτα τα περιστατικα στο επιπεδο της κοινωνιας, εχει αποφασισει να μην τ αντιμετωπιζει οπως πρεπει. Αφηνει ετσι στην κοινωνικη αυτορυθμιση μεγαλη ελευθερια η οποια οπως ειναι αναμενομενο συχνα βγαινει εκτος οριων. Το ειδαμε αυτο και με την αυτοδικια σε αλλες περιπτωσεις. Το θεμα ειναι οτι αυτη τη στιγμη το κρατος εχει απωλεςει μεγαλο μερος της ισχυος του. Κανει μονο δυο πραγματα: μαζευει φορους και διοριζει κομματικους και μετακλητους. Α και κανει προπαγανδα μεσω των δημοσιων ΜΜΜ. Κομμουνισμος στο κρατος (δλδ ενα κρατος που υπαρχει μονο για τον εαυτο του και οχι για τους πολιτες), αυτοδιαχειριση στην κοινωνια. Παρτυ στα υψηλα, βια, ρατσισμος και ατιμωρησια στα χαμηλα. Μπαχαλοποιηση, η ενηλικη αρρωστια του συριζα.

H Maria Kastrisianaki-guyton με αφορμή μια θεατρική παράσταση μας περιγράφει πιπεράτα στιγμιότυπα από τη ζωή του νεαρού Marx οι θεωρίες του οποίου ακόμα απασχολούν την ανθρωπότητα.

Διάβαζα κριτική για ενα θεατρικό έργο με τίτλο Young Marx που ανεβάστηκε στο θέατρο Bridge στο Ανατολικό Λονδίνο με τον εξαιρετικό Rory Kinear στον ομώνυμο ρόλο. Αναφέρεται στην νεανική περίοδο του Μαρξ , ο οποίος, αν και πένητας, αρνείτο να δουλέψει και την έβγαζε απ το πρωι ως τα μεσάνυχτα στη Βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου, πριν αυτή γίνει η γνωστή μας British Library. Δεν τον ενδιέφεραν τα εγκόσμια και όσο αυτός έλυνε τα προβληματα του Διεθνούς Προλεταριάτου, άφηνε τα δύσκολα-εξασφάλιση τροφής και πληρωμή ενοικίου- στην γυναίκα του. Μέχρι που βρέθηκε ο βιομήχανος Ενγκελς και λίγδωσε το εντερό του. Θυμήθηκα, λοιπόν, στην βραβευμένη βιογραφία Karl Marx του Francis Wheen, έκδοση Fourth Estate, 1999, μια αναφορά στην διαβόητη κακή υγιεινή του Καρόλου. Άλλαζε εσώρουχο κάθε τρίμηνο με αποτέλεσμα να γεμίσει ο ποπός του επώδυνους καλογήρους, αγγλιστί warts, σε βαθμό που να μη μπορεί να καθίσει. Ετσι έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του Κεφάλαιου, όρθιος. Μάλιστα, στην αλληλογραφία τους, ο Ενγκελς, τον προέτρεψε να πλένεται συχνότερα επειδή η μυρωδιά του δεν αντέχεται. Παρόλα αυτά εκτός της Τζένι της γυναίκας του, που γέννησε έξη παιδιά, πηδούσε και την υπηρέτρια του, κι έκανε και ξώγαμο μαζί της.

Ο καλός μας φίλος Τέλης Σαμαντάς θυμάται την Ουγγρική εξέγερση του 56. Η αλήθεια για όποιον έχει διαβάσει είναι προφανής. Η Ουγγαρία είναι μια χώρα που από το 46 και μετά υπέφερε τα πάνδεινα κάτω από τη σοβιετική μπότα.


Μνήμη της ουγγρικής εξέγερσης

Σαν σήμερα, στις 4 Νοεμβρίου του 1956, τα σοβιετικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Ουγγαρία, ανατρέποντας την κυβέρνηση του Ιμρε Νάγκυ, και καταπνίγοντας στο αίμα την ουγγρική εξέγερση κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Αποτέλεσμα: 2.500 Ούγγροι νεκροί (ανάμεσα τους και κομμουνιστές –θύματα αντεκδίκησης) 20. 000 τραυματίες, 200.000 φυγάδες και η παράταση για τριαντατρία ακόμη χρόνια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Αυτά για την Ιστορία. Σήμερα, εξηνταένα χρόνια μετά, στην Ουγγαρία, μέλος πια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουμε μια ακροδεξιά κυβέρνηση η οποία καλλιεργεί με τα συνθήματα και την πολιτική της τον υπερδεξιό εθνολαϊκισμό, βρίσκοντας και ευήκοα ώτα, ενώ όλο και συχνότερα παίρνει μέτρα ολοκληρωτικής οσμής. Η ανάλυση του αν –και πώς- συνδέονται (που προφανώς συνδέονται) οι δύο ιστορικές καταστάσεις δε μπορεί να είναι αντικείμενο μιας ανάρτησης. Ας ακούσουμε, ωστόσο, τι έγραφε ο Αλμπέρ Καμύ, το 1957, στην πρώτη επέτειο της εξέγερσης, σε μια ανοιχτή επιστολή του με τίτλο «Το αίμα των Ούγγρων»:
«…Η νικημένη και αλυσοδεμένη σήμερα Ουγγαρία έκανε περισσότερα για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη από οποιονδήποτε άλλο λαό τα τελευταία είκοσι χρόνια… Στη μοναξιά που βρίσκεται σήμερα η Ευρώπη, δεν έχουμε παρά ένα μόνο μέσο για να παραμείνουμε πιστοί στην Ουγγαρία, και που είναι να μην προδώσουμε ποτέ, όπου γης, αυτό για το οποίο πέθαναν οι ούγγροι μαχητές, να μη δικαιολογήσουμε ποτέ, ακόμη και εμμέσως αυτό που τους σκότωσε. Ασφαλώς θα δυσκολευτούμε να είμαστε αντάξιοι τόσων θυσιών. Θα πρέπει όμως να το προσπαθήσουμε, σε μια ενωμένη επιτέλους Ευρώπη, λησμονώντας τις συγκρούσεις μας, αναγνωρίζοντας τα λάθη μας, πολλαπλασιάζοντας τις δημιουργικές πρωτοβουλίες και την αλληλεγγύη μας. Πίστη μας είναι πως, παράλληλα με τις δυνάμεις της καταπίεσης και του θανάτου που σκοτεινιάζουν την Ιστορία, υπάρχει μια απελευθερωτική δύναμη που ονομάζεται πολιτισμός και που προϋποθέτει ταυτόχρονα την ελεύθερη δημιουργία και την ελεύθερη εργασία».
ΥΓ. Η ανάρτηση μπορεί να διαβαστεί και ως μια μικρή συμμετοχή στην προβληματική περί «λήθης και μνήμης» που ξεκίνησε ο φίλος Leo Kastanas

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Τάσος Aνθουλιάς: Δομές υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Έργου


 Το Υπουργείο Παιδείας δημοσίευσε ένα Σχέδιο (17 σελίδων) για τις νέες «Δομές Υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Έργου» που θέλει να οργανώσει.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν πως είναι ένα σπουδαίο κείμενο με εξαιρετικό βερμπαλισμό που έχει τρεις στόχους:
(α) Να ελέγξει απόλυτα την ελληνική εκπαίδευση, ισοπεδώνοντάς την τελείως.
(β) Να οργανώσει δομές με τους κατάλληλους κομισάριους
(γ) Να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τα κομματικά στελέχη.
Δεν αισθάνθηκα πως μπορώ να κάνω κριτική σε τέτοια βαθυστόχαστα κείμενα γιατί σε όλη τη ζωή μου ασχολήθηκα με την επιστήμη της εκπαίδευσης, έχοντας ως βάσεις τον Πιαζέ, τον Μπρούνερ και τον Ντεκρολί.
Και δεν είχα ποτέ μου μαθητεύσει σε κομμουνιστικές διαδικασίες για να μάθω πώς μπορείς να λες υπέροχες φράσεις που οδηγούν στον απόλυτο έλεγχο των μαζών.
Αφού, όμως, κατάφερα να ξεπεράσω το σοκ και την (άσκοπη) κούραση που μου προκάλεσε η ανάγνωση της προτεινόμενης από το Υπουργείο Παιδείας νέας «Δομής της εκπαίδευσης», μπορώ να θέσω το βασικό για την εκπαίδευση θέμα που είναι η ανάθεση πραγματικών ευθυνών στους εκπαιδευτικούς. Η απάντηση «εγώ κάνω αυτά που μου λέει το Υπουργείο Παιδείας και γράφει το επίσημο σχολικό βιβλίο» πρέπει να τελειώσει.
Αλλά με τη νέα «Δομή» θα γίνει ακόμα χειρότερη η απάντηση: «εγώ κάνω αυτά που μου λένε το Υπουργείο Παιδείας και οι “Συλλογικότητες” και γράφει το επίσημο σχολικό βιβλίο».
Αν θα θέλαμε να κάνουμε πραγματικές ερωτήσεις αυτές θα ήταν σαν τις ακόλουθες:
(1) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν ο δάσκαλος της Α δημοτικού θα διδάσκει την ανάγνωση με τον συλλαβισμό (με την ψευδεπίγραφη ονομασία «αναλυτικοσυνθετική μέθοδος») ή με την ολική μέθοδο ανάγνωσης.
(2) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν ο δάσκαλος της Α δημοτικού θα προωθεί τη σχιζοφρένεια του σημερινού Αναγνωστικού ή θα μπορεί να επιλέξει κάτι άλλο της προκοπής.
(3) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν είναι εκπαιδευτικά σωστό στην Α δημοτικού να διδάσκονται οι αριθμοί από το 1 ως το 100 ή το σωστό είναι να διδάσκονται μόνο οι αριθμοί από το 1 ως το 20, αφού η έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου έδειξε πως ούτε το 30% των μαθητών της Β δημοτικού δεν καταφέρνει να έχει αφομοιώσει τα Μαθηματικά της Α δημοτικού.
(4) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν στη Γ δημοτικού πρέπει να αποστηθίζουν οι μαθητές τον πλήρη πίνακα της Προπαίδειας και όχι τον αναγκαίο (ενώ στη Β δημοτικού έχουν μάθει την αντιμεταθετική ιδιότητα, δηλαδή ότι 5x3=3x5).
(5) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν ο δάσκαλος της ΣΤ δημοτικού θα μαθαίνει στους μαθητές πως η πρωτοβάθμια εξίσωση έχει πέντε διαφορετικούς και όχι έναν τρόπο λύσης!...
Αν θέλουμε πραγματικά να αναβαθμίσουμε την ελληνική εκπαίδευση δύο είναι οι πρώτες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν:
(α) Αντικατάσταση των αναλυτικών προγραμμάτων από εκπαιδευτικούς στόχους ανά βαθμίδα και τάξη. Απλούς και καθαρούς στόχους. Ξέρω πως συνήθως «τα απλά πράγματα είναι τα πιο δύσκολα». Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να βρούμε τον «κοινό νου», την «κοινή λογική» και τόσα άλλα απλά πράγματα… και
(β) Εφαρμογή του πολλαπλού βιβλίου, όπως είχε νομοθετηθεί από την κυβέρνηση Κων. Μητσοτάκη με σχέδιο του εξαίρετου καθηγητή Ιωάννη Παρασκευόπουλου (και στη συνέχεια καταργήθηκε αμέσως από το ΠΑΣΟΚ). Ο εκπαιδευτικός θα διαλέγει εκείνο το βιβλίο (από τα εγκεκριμένα του Υπουργείου Παιδείας) που θεωρεί καταλληλότερο για τη διδασκαλία του.

Τάσος Ανθουλιάς

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Να αγαπάς τη μικρή πατρώα γη σου



Ποτέ άλλοτε οι παρελάσεις δεν είχαν τόσο πολιτικό σουξέ. Αδιάφορα περνούσαν σχεδόν για όλους. Στις μέρες μας κάτι τα μίνι των κορασίδων, κάτι οι εντυπωσιακές δασκάλες, κάτι τα αγανακτισμένα φασιστοειδή τις έκαναν «γεγονότα». Έτσι υποχωρεί και κείνο το παλιό αίτημα να καταργηθούν. Γιατί σ’ αυτές ο καθένας μας βρίσκει αυτό που πάντοτε ποθούσε. Φυσικά ούτε οι δασκάλες ούτε τα μίνι έχουν κάτι το μεμπτό και το ανάρμοστο. Όποιος θέλει να σκανδαλιστεί είναι δικαίωμά του και ας μείνει με το σκάνδαλο.. Οι μούτζες όμως και τα κρωξίματα κατά των επισήμων είναι αχαρακτήριστα ή μάλλον χαρακτηρίζουν αυτούς που τα πραγματοποιούν. Ανάρμοστες προσπάθειες εθνολαϊκιστών να έρθουν στον αφρό που όμως απεδείχθησαν αποτελεσματικές στο παρελθόν. Το γεγονός ότι σήμερα πολλοί εξ αυτών βρέθηκαν στη θέση των επισήμων και απήλαυσαν παρέλαση ας είναι μάθημα γι αυτήν την έρμη κοινωνία. Ας καταλάβει επιτέλους ότι το πρόβλημά μας είναι πολύπλοκο δυσεπίλυτο και θέλει σοβαρούς λύτες. Πιο σοβαρούς από τους αγανακτισμένους των παρελάσεων. Και να μη ξεχνάς να αγαπάς τη μικρή πατρώα γη σου που γράφει και ο Βαγγέλης.   

Ο φίλος Βαγγέλης Πάλμος για τη μέρα που είναι:

Πριν από χρόνια, βρέθηκα τέτοια μέρα στα Γιάννενα. Ο καιρός βροχερός, ως συνήθως και τα σύννεφα έκρυβαν το Μιτσικέλι.
Στην πλατεία, στο "ρολόι" έγινε η επιμνημόσυνη δέηση για τους πεσόντες, μέσα σε απόλυτη σιγή! Μέσα στην ομίχλη, έρχονταν η μυρωδιά του λιβανιού και ακούγονταν οι διαταγές του μέραρχου οι αναρτήσεις των όπλων και τα ξίφη των αξιωματικών.
Κι ύστερα, ο εθνικός ύμνος!
Ποτέ μου δεν ένιωσα τόσο συγκλονισμένος για την πατρίδα!
Έφταιγε βέβαια και η εκδρομή στο Καλπάκι, η επίσκεψη στο μουσείο πολέμου, η ανάμνηση του πατέρα που με είχε πάει πριν τριαντα τόσα χρόνια εκεί που πήγαινα τώρα τους γιους μου.
Αλλά τι άλλο είναι η πατρίδα από τη ζεστασιά των παιδικών σου χρόνων και την αγάπη των γονιών;
Αυτή την πατρίδα κουβαλάμε μέσα μας ως τη στιγμή που θα την αφήσουμε για μια άλλη μεγαλύτερη πατρίδα όλων των ανθρώπων.
Και πως θ αγαπήσεις τη μεγάλη πατρίδα της ανθρωπότητας, αν δεν αγαπήσεις πρώτα τη μικρή πατρώα σου γη;
Ο δικός μου πατριωτισμός είναι προϋπόθεση του κοσμοπολιτισμού μου.
Ζήτω η Ελλάδα μας, ζήτω το έπος του '40!

Αλλά και ο φίλος Θάνος Χ. Καψάλης κάτι άλλο μας είπε και πάλι για τη μέρα που είναι:

Είναι δείγμα ανώριμων συναισθηματικά εφήβων, να στρέφονται εναντίον, σε ό,τι αδιακρίτως συνιστά την οικογενειακή παράδοσή τους. Ο λόγος λοιπόν που γιορτάζουμε αύριο, δεν είναι η ιδιορρυθμία που επισημαίνουν οι ... ανώριμοι συναισθηματικά έφηβοι, να εορτάζουμε δηλαδή την έναρξη και όχι τη λήξη του πολέμου, αλλά ο εορτασμός της ΠΡΩΤΗΣ ΝΙΚΗΣ της ανθρωπότητας κατά των δυνάμεων του Άξονα. Όποιος έχει ελάχιστη γνώση της ιστορίας και των αναλογιών (μια μικρή χώρα να στέκεται μόνη στο πλευρό της Μ. Βρετανίας, και επιτυχώς, στον πόλεμο κατά του φασισμού) αντιλαμβάνεται τη σημασία του γεγονότος, όποιος δεν έχει...

Ο φίλος Γιώργος Προκοπάκης επιμένει για την πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc

Με τα ευρήματα της δημοσκόπησης της Marc που δημοσιεύεται σήμερα 28/10, έκανα τα γνωστά. Απλή αναγωγή των αναποφάσιστων, αναλογική κατανομή 250 εδρών στα κόμματα που ξεπερνούν το 3% μετά την αναγωγή και 50 έδρες στο πρώτο κόμμα. Η κατάληξη:
1. Αυτοδύναμη ΝΔ με 155 έδρες
2. ΔΗΣΥ με 25 έδρες
3. Ποτάμι και ΑΝΕΛ εκτός Βουλής
4. ΕΚ μέσα με 10 έδρες
5. Αντισυστημικά κόμματα (ΧΑ, ΚΚΕ) 46 έδρες
6. ΣΥΡΙΖΑ 64 έδρες
Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά δεν διαφέρουν από αυτά προηγούμενων δημοσκοπήσεων. Αυτά είναι:
1. Δεν υπάρχει λύση χωρίς τη συντηρητική παράταξη.
2. Για την εκλογή ΠτΔ πρέπει να πάει ολοσούμπιτη η ΔΗΣΥ σε συμφωνία με τη ΝΔ.
3. Η ΕΚ εμφανίζεται με δυνητικά ρυθμιστικό ρόλο (σημείωση: η Marc συνεπώς τη βρίσκει εντός Βουλής, ενώ άλλες δημοσκοπήσεις εκτός)
4. Έχουμε μπροστά μας μία εκλογική αναμέτρηση με απλή αναλογική.
Έκανα και τα εύλογα πειράγματα στα τελικά ευρήματα. Άθροιση των ποσοστών του Ποταμιού και ΔΗΣΥ σε πρώτη φάση (σενάριο νέου φορέα). Σε δεύτερη, επί πλέον άθροιση ποσοστών ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ (σενάριο Καμμένου στο Επικρατείας). Στο πρώτο (μόνο Νέος Φορέας) η "προεδρική πλειοψηφία" με ολοσούμπιτο το Νέο Φορέα να συντάσσεται με τη ΝΔ ανεβαίνει στο 183 (από 180) με την αυτοδυναμία της ΝΔ να πέφτει στο 152 (από 155), ενώ στο δεύτερο (εκτός από Νέο Φορέα, Καμμένος στο ΣΥΡΙΖΑ) χάνεται η "προεδρική πλειοψηφία" των δύο στο 179 και η ΕΚ αναδεικνύεται ρυθμιστής.
Οι εκλογές, όποτε γίνουν, θα γίνουν σε περιβάλλον ακραίας πόλωσης. Η πόλωση θα είναι πραγματική και οι ανοησίες περί τεχνητής πόλωσης θα είναι απλώς ανοησίες των λιγουριών που θέλουν να έχουν ρόλο ενώ δεν παίρνουν θέση - η διακύβευση είναι μεγάλη.
Ας κάθεται όποιος θέλει να φαντάζεται εθνικά προγράμματα εξόδου και με ποιούς θα τα φτιάξει. Η διαχωριστική γραμμή χαράσσεται από τα κατ' εξοχήν πολιτικά ζητήματα (α) εκλογή ΠτΔ και (β) εκλογικό σύστημα. Για όποιον ενδιαφέρεται για τη σωτηρία της χώρας, το ζήτημα είναι η τοποθέτηση έναντι της συντηρητικής παράταξης και οι όροι συνύπαρξης με αυτήν. Οι πρωτοβουλίες ακόμη και για την πολιτική συμφωνία στο διακηρυγμένο από πολλούς πλαίσιο της "στρατηγικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ" είναι στην πλευρά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι υπόλοιποι οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τι σημαίνει για τους ίδιους η "στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ". Τα υπόλοιπα βρίσκονται. Γνώμη μου είναι πως προϊόντος του χρόνου, η διαχωριστική γραμμή θα είναι πιο έντονη.
Για να στανιάρω, πάω να βάλω το βιντεάκι του Πόντα και να μελετήσω την "άλλη δημοσκόπηση", της Πρωτοβουλίας για την Κεντροαριστερά που "εκπέμπει" από το site των 58.

Και τέλευεταιος αλλά όχι έσχατος ο  φίλος Κώστας Ρεσβάνης λοξοδρομεί και μας θυμίζει

Λοξοδρομώ: Κάπου πήρε το μάτι μου ότι μόλις προσπεράσαμε την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πολιομυελίτιδας. Μικρό παιδί στον Πειραιά έβλεπα στη γειτονιά συνομηλίκους μου να προσπαθούν να περπατήσουν με τεχνητά αρθρωτά πόδια, πρωτόγονα για τη σημερινή εποχή. Χαμένες οι χαρές του παιχνιδιού, η ισότιμη συνύπαρξη και συχνές οι μαχαιριές "ρε, έρχεται ο κούτσαβλος."
Ρώτησα τη μητέρα μου και η απάντηση ήταν μια λέξη που άργησα να προφέρω: Πολιομυελίτιδα.
Τα τελευταία 25 χρόνια τα κρούσματα της παιδικής παράλυσης μειώθηκαν κατά 99% χάρη στο εμβόλιο!
(Αφιερωμένο στους εγκληματίες του αντιεμβολιακού, λέει, κινήματος.)


Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Χρήστος Παπαγεωργίου: «απ’την Κική και την Κοκώ πια να διαλέξω»


Σενάρια εξέλιξης από το Χρήστο Παπαγεωργίου

Η Κική και η Κοκώ είναι δυο σενάρια εξέλιξης των πραγμάτων στην Ελλάδα και θα προσπαθήσω να τα παρουσιάσω και, παρόλο που η αμφιθυμία για επιλογή είναι μεγάλη, να βοηθήσω στην επιλογή του βέλτιστου, για την ακρίβεια αυτού που λέμε «το μη χείρον βέλτιστο»
Η Κική είναι το σενάριο της απότομης κατάρρευσης και ταχείας απομάκρυνσης του τσίρκου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που οδηγούν την Ελλάδα στον "Σοσιαλιστικό" κατήφορο της φτώχειας και της ανέχειας
Ο κατήφορος είναι αναπόφευκτος, ανεξάρτητα από τα μνημόνια και την πιστή εφαρμογή τους, καθώς η Αγορές απεχθάνονται αυτούς που τις μισούν και οι επενδυτικές ευκαιρίες και τα άξια Ελληνόπουλα θα πετάνε προς τις χώρες που σέβονται τον πλούτο και τιμούν την αριστεία
Σκέφτομαι όμως ότι αν υπάρξει απότομη πτώση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η μεγάλη "Κεντρο-Αριστερή" πλειοψηφία του λαού μας θα νοσταλγεί την άλλη την καλή "Αριστερά" που δεν της δόθηκε η ευκαιρία να ξεδιπλώσει το «προοδευτικό» της πρόγραμμα, όπου όλοι με ισότητα και συντροφική αλληλεγγύη θα ζούσαμε ευτυχισμένοι
Σκέφτομαι επίσης ότι μια μεγάλη μερίδα Εθνικόλαϊκιστων της Αριστεράς και της Δεξιάς θα ανακαλύψει σύντομα τις συνωμοσίες των ξένων (Αμερικάνων , Γερμανών και άλλων) που ανέτρεψαν μια κυβέρνηση που δούλευε για «λευτεριά και ανεξαρτησία»
Αυτά δυστυχώς θα προκύψουν ανεξάρτητα από την σίγουρη οικονομική επιτυχία της φιλελεύθερης κυβέρνησης του Κυριάκου καθώς η προπαγάνδα της μεγάλης «Κεντρο-Αριστεράς» βασίζεται στο συναίσθημα και όχι στην λογική.
Αυτό σημαίνει ότι όπως τραγουδούσαμε παλιά στο σκοπό του «Νεκρού Αδελφού» που συνέθεσε ο μεγάλος μουσουργός της Αριστεράς μας Μίκης "Αυτούς που είδες θα τους ξαναδείς" .
Όταν όμως ξαναδούμε κάποιον στο μέλλον σαν τον αδαή Αλέξη παρέα με κάποιον γραφικό σαν τον Μπάνο είναι πιθανόν να μην ενδιαφερθούν οι ξένοι να μας σώσουν για μια ακόμη φορά και αυτή η πατρίδα, γλωσσική κληρονόμος του μεγάλου αρχαίου πολιτισμού να εξαφανιστεί ενώ ο πολιτισμός της και οι άριστοι των παιδιών της να είναι πια ριζωμένοι σε ξένα χώματα
Σκέφτομαι τώρα και το σενάριο της Κοκώς, δηλαδή η κυβέρνηση να εξαντλήσει την τετραετία (εκλογές τον Σεπτέμριο του 2019), προφανώς τα δεινά μας θα συνεχιστούν καθώς η οικονομική κατάσταση θα χειροτερεύει αλλά δεν θα πεθάνουμε κιόλας
Φυσικά θα πρέπει να ανεχθούμε την βλακώδη προπαγάνδα των "Αριστερών" και Εθνικολαϊκιστών για το πόσο πιο καλή είναι η κατάσταση σήμερα που δεν υπάρχουν νεκροί στην ΕΡΤ και δεν ψάχνουν οι Έλληνες στα σκουπίδια.
Θα εκτιμήσουμε όμως την αθλιότητα των οικονομικών παραγόντων που αξιοποίησαν την Σοβιετική μεταπολίτευση και πλούτισαν και έντρομοι προσκυνούν την κυβέρνηση που φαίνεται ότι από κάπου τους «έχει στο χέρι»
Θα εκτιμήσουμε επίσης την αθλιότητα των συνδικαλισταράδων που ταλαιπωρούσαν την Ελλάδα και κατέβαιναν σε απεργίες για ψύλλου πήδημα και τώρα που έχουν έλθει τα πάνω κάτω με τους Κατρούγκαλους ποιούν την νήσσα
Θα εκτιμήσουμε και την αθλιότητα της «Κέντρο-Αριστερής» δημοσιογραφίας και διανόησης που βρίσκουν επιχειρήματα για να στηρίξουν αυτό το μόρφωμα των μέτριων ιδεοληπτικών και ψεκασμένων και εξακολουθούν να μας βομβαρδίζουν με θεωρίες εναντίον ενός υποθετικού Ελληνικού Νέο-Φιλελευθερισμού που δημιούργησε το πρόβλημα στην Ελλάδα.
Θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε επίσης όλα τα μικροσυμφέροντα, των διάφορων συντεχνιών που έφεραν στην εξουσία αυτό το μόρφωμα, να συντρίβονται από την πιστή εφαρμογή μνημονιακών υποχρεώσεων των εκλεκτών τους, στις οποίες προσχώρησαν με μεγάλη ευκολία σε τέτοια δεσμεύσεις, αφού πρόκειται για συμφέροντα μισητών σε αυτούς μικροαστικών στρωμάτων
Και φυσικά το ταξίδι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2019 θα είναι για αρκετούς έως και εφιαλτικό αλλά ενδεχομένως να είναι και μάθημα ζωής.
Μάθημα που θα μας αποτρέψει στο μέλλον να υποταχτούμε σε ανόητους ιδεοληπτικούς και ψεκασμένους βουλευτές και να γητευτούμε από θολά «Κέντρο-Αριστερά» ή εθνικό-λαϊκίστικα ρεύματα ιδεών. Και φυσικά δεν θα πεθάνουμε κιόλας.
Εγώ λοιπόν διαλέγω την Κοκώ !!
Προσδεθείτε λοιπόν γιατί θα υπάρχουν αναταράξεις και ας προσπαθήσουμε να απολαύσουμε το ταξίδι μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Ήδη οι παροιμίες του Τσίπρα στην Αγγλική είναι ικανές να μας κάνουν να χαμογελάμε για μήνες και θα υπάρχουν αρκετά τέτοια από εδώ και πέρα, γιατί τα «παιδιά» ηρεμούν, χαλαρώνουν και αφήνουν την μετριότητα και την ηλιθιότητα να τους βγαί
νει καθώς μάλιστα βλέπουν ότι οι ξένοι όχι μόνον δεν τους απειλούν αλλά τους στηρίζουν.

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Τέρμα πια το «γιαμαμότο». Τώρα ήρθε το «σουσπασό»



Ο φίλος μου Ευθύμης Δημόπουλος είχε διαβάσει κάπου ότι παλιά πολύ παλιά ο αείμνηστος Αλέκος Σακελλάριος και η παρέα του είχαν κατασκευάσει ένα κώδικα επικοινωνίας για να κάνουν πλάκα στο γκαρσόνι της ταβέρνας της οποίας ήταν τακτικοί θαμώνες. Ο κώδικας είχε το όνομα «σουσπασό». Η ιδέα ήταν να μετατρέπουν το ρήμα της πρότασης  σε όνομα και το όνομα σε ρήμα. Του στυλ:
Γεμίζει η ταβέρνα= «ταβερνώνει το γεμιζί.» Η γυναίκα φεύγει= «Γυναικώνει το φευγί», Θέλω γλυκό= «γλυκώνει το θελί» και πάει λέγοντας. Παράγγελναν λοιπόν με αυτόν τον τρόπο. Αντί να πουν «φέρε μας μια κεφτέδες του έλεγαν «κεφτέδε μας το φερί» και ο δύστυχος σερβιτόρος τάπαιζε, ενώ αυτοί το διασκέδαζαν, χωρίς όμως να γελούν. Έτσι αυτός κατάλαβε ότι η παρέα μιλούσε κάπως έτσι και για να μπορεί να τους εξυπηρετεί έμαθε τον κώδικα και όχι μόνο τους έφερνε ακριβώς την παραγγελία αλλά τους μιλούσε με τον ίδιο τρόπο.

Γιατί το θυμήθηκα; Διότι αφού οι υποψήφιοι ηγέτες της κεντροαριστεράς δεν θέλουν να μας πουν σε απλά ελληνικά τις απόψεις τους για τα μεγάλα και σημαντικά μπορούν να μας τα διατυπώνουν σε κώδικα «σουσπασό» και μεις θα καταλαβαίνουμε. Θα μάθουμε όλοι θέλοντας και μη τα σουσπασό και θα τους απαντάμε με τον ίδιο τρόπο.
Αν μας πει κάποιος «Συριζώνομαι το συνεργά» θα καταλάβουμε ότι θέλει να συνεργαστεί με το Σύριζα και θα μπορούμε να του απαντάμε  « Την Κυριακή «ψαρώνω το πήγεμα» που όπως καταλάβατε σημαίνει ότι την «Κυριακή πηγαίνω για ψάρεμα».   


Σε άλλα νέο ο Λυκούργος Λιαρόπουλος στο BooksJournal μπαίνει στο «μυαλό του Αλέξη Τσίπρα»

….Το ποιος, πραγματικά, είναι ο Αλέξης Τσίπρας φάνηκε ακόμη μια φορά, αυτή τη φορά ανάγλυφα, στο ταξίδι στις ΗΠΑ. Στο «κάδρο» με τον χειρότερο πρόεδρο που ανέδειξε αυτή η χώρα, άξεστο, αγγράμματο, ψυχικά ασταθή και υποψήφιο για «ανάκληση» ένα χρόνο μετά την εκλογή του, κατόρθωσε να δείχνει χειρότερος. Η «γλώσσα του σώματος», η έκφραση του προσώπου θύμιζαν τον αναιδή «γαβριά» που κατόρθωσε να προσκληθεί στο πάρτι. Αλήθεια, χρειάζεται «ταλέντο» να κάνεις τον Τραμπ να δείχνει… «άρχοντας». Δεν μπαίνω στην ουσία των λεχθέντων, ούτε καν στα «αγγλικά». Η εικόνα, πραγματικά, ήταν χίλιες λέξεις. Συντριπτική, αλλά αληθινή….

Ενώ η  Δώρα Μακρή  μας παρουσιάζει ένα μέρος από τους Ιβηρικούς μύθους.

«Όταν είχα πρωτοέρθει στην Ισπανία , πριν από 24 χρόνια κουβαλούσα στο κεφάλι μου διάφορους μύθους. Ήταν καθαρή άγνοια. Καταρχήν ότι στα βόρεια της χώρας, ζούσε μία σπάνια φυλή με ψηλούς και ξανθούς ανθρώπους και με σπάνια ομάδα αίματος. Ήταν οι Βάσκοι. Οι οποίοι είχαν μια πανάρχαια ιστορία, πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω και δυστυχώς επειδή η κακή Μαδρίτη τους καταπίεζε, αυτοί είχαν μία επαναστατική οργάνωση την ΕΤΑ που αγωνίζονταν να καταπνίξει τον ζυγό των κατακτητών της και έβαζε βόμβες.
Μετά ότι, γινόταν κάτι ταυρομαχίες , σαν τα δικά μας τα ταυροκαθάψια- είχα διαβάσει και Χεμινγουαίη που μπεκρόπινε σε όλα τα ισπανικά μπάρ αλλά και είχα δει τις ταινίες με την Αβα Γκάρντνερ και διάφορους άλλους χολιγουντιανούς που είχαν περάσει από εδώ και θεωρούσα ότι οι τορέρος ήταν κάτι ωραίοι άντρες και πάντα υπήρχε μια Κάρμεν, που τους έκαιγε την καρδιά.
Κι ύστερα σε έναν πολυεθνικό γάμο, που είχα πάει, γνώρισα έναν αγενή που όταν τον ρώτησα αν είναι Ισπανός μου απάντησε αυστηρά " εγώ είμαι Καταλανός, όχι Ισπανός" και μαζεύτηκα στη γωνιά μου γιατί εγώ ένιωθα ότι η Βαρκελώνη ήταν κάτι σαν τη δική μας τη Θεσσαλονίκη. Αυτός τότε μου είχε πει ότι η κακή Μαδρίτη, τους καταπίεζε και αρνούνταν την ταυτότητά τους, που επίσης ήταν πολύ ένδοξη και είχαν ιστορία χιλιάδων χρόνων επίσης. Βέβαια δεν του είπα τίποτα για τους μισθοφόρους τους Κατελάνους και το πλιάτσικο στη χώρα μας, που είχα διαβάσει και το βούλωσα διότι ήμουν μικρή και άμαθη.
Το μόνο που ήξερα είναι ότι είχαν μία δικτατορία για πολλά χρόνια αλλά ο δικτάτορας είχε πεθάνει. Και πάθαινα σοκ, που έβλεπα τα πλάνα στην επέτειο του θανάτου του - κάθε 20 του Νοέμβρη-με αυτόν τον τύπο να πεθαίνει στο κρεβάτι του και η χώρα να βρίσκεται σε πολυήμερο πένθος και να περνούν όλοι και να προσκυνούν κλαίγοντας της σορό του. Διότι ήξερα από τα δικά μας , ότι εμείς τους είχαμε στείλει φυλακή και δεν είχαν ξαναβγεί ποτέ.
Κάθε μέρα και κάθε μύθος, καταρρίπτονταν. Έψαξα σε όλο τον βορρά για ψηλούς και ξανθούς γαλανομάτηδες και δεν βρήκα ούτε έναν για δείγμα. Όλοι σκούροι και μελαχρινοί, που δεν ήθελαν να ομολογήσουν τις επιμειξίες τους με τους Άραβες, που τόσους αιώνες έμειναν εδώ. Βρήκα όμως μία πραγματική ορεινή Ελβετία, που οι καλοί της πρόγονοι ήταν βοσκοί, που περιστοιχίζονταν από βουνά κι έτσι διατηρήθηκε η γλώσσα τους, που όπως λένε οι γλωσσολόγοι έχει τις ρίζες της στον Καύκασο. Κι ύστερα όταν έσκαγαν βόμβες κάθε εβδομάδα αναρωτιόμουν γιατί σκότωναν τόσους αθώους ανθρώπους - αφού ο δικτάτορας είχε πεθάνει προ πολλού. Και ανακάλυψα ότι από την επαναστατικότητα και τους αγώνες της δεκαετίας του ´50 είχαν μείνει κάτι πιτσιρικάδες που ήταν για μπάτσες και έφτιαχναν τις βόμβες στη νότια Γαλλία, ώσπου οι δύο χώρες συνεργάστηκαν και ευτυχώς απαλλαχθήκαμε από τα καλόπαιδα.
Οι ταυρομαχίες ήταν το πιο άθλιο θέαμα, που είδα ποτέ στη ζωή μου και οι τορέρος κάτι αγράμματοι γελαδάρηδες, που γινόταν και γίνονται λαϊκοί ήρωες για τα ροζ περιοδικά με τις γκόμενές τους. Εδώ ανακάλυψα και την βιομηχανία του τύπου που ονομάζεται " της καρδιάς" και αριθμεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες και τηλεοπτικά προγράμματα τα οποία πληρώνουν τους διάσημους και μη, να βγάζουν τα σώψυχά τους δημοσίως. Και το κοινό να αλαλάζει, όπως ακριβώς στις ταυρομαχίες. Είναι ειδικό κοινό αυτό , που σαφώς δεν το απασχολεί ούτε η πολιτική, ούτε και τα βιβλία.
Μετά έψαξα παντού να δω πως και με ποιόν τρόπο η κάκιστη Μαδρίτη καταπίεζε τη Βαρκελώνη κι εκεί τα είδα όλα. Για πότε η δική τους τρομοκρατική ομάδα η καταλανική Τέρα Γιούρε εξαφανίστηκε , όταν έπαιρναν όσα οικονομικά ανταλλάγματα ζητούσαν. Για το πώς, κάθε κυβέρνηση της Μαδρίτης πχ και Γκονθάλεθ και Αθνάρ στις δεύτερες τετραετίες τους για να σχηματίσουν κυβέρνηση, τους στήριζαν οι Καταλανοί και οι Βάσκοι εθνικιστές, πάντα μα πάντα με οικονομικά ανταλλάγματα. Δηλαδή μία τεράστια ανισότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες αυτονομίες, ανισότητα που βασίζονταν ξεκάθαρα στον απροκάλυπτο οικονομικό εκβιασμό προς την κεντρική κυβέρνηση.
Μετά από 24 χρόνια, κάθε μύθος, που είχε φτιαχτεί στο φτωχό μου το κεφάλι έχει πέσει. Έζησα κιόλας σε πρώτο πλάνο πολλές καταστάσεις. Που αλλιώς τις έβλεπα εμπειρικά κι αλλιώς έβλεπα να πουλιούνται προς τα έξω. Είναι μία έξοχη περίοδος προπαγάνδας. Η Ισπανία είναι μία όμορφη χώρα , σύγχρονη και με πολλές δυνατότητες. Είναι φορές, που βλέπω κάπως διστακτικούς και φοβισμένους τους κατοίκους της - κι αυτή είναι συνειδητή γενίκευση- αλλά γνωρίζω τις αιτίες για τέτοια στάση. Δεν έχουν περάσει και λίγα. Και εκτιμώ ειλικρινά, τη στωικότητα που τους διακρίνει και την υπομονή. Ο φόβος, υπήρξε η καθημερινότητά τους για πολλές δεκαετίες.
Τους μόνους πραγματικούς μύθους που επιθυμώ να διατηρώ ζωντανούς μέσα μου για τη χώρα που με φιλοξενεί, είναι αυτοί που έχουν να κάνουν με τον Λόρκα, τον Ματσάδο, τον Ουναμούνο, τον Σάουρα, τον Πικάσσο, τον Μπουνιουέλ, τον Μπαρόχα και τόσους άλλους. Είναι όλοι αυτοί που καθορίζουν την καθημερινότητά μου και που τροφοδοτούν τη σκέψη μου...
Το έγραψα, γιατί βλέπω τελευταία στα κάποια ελληνικά ΜΜΕ να φτιάχνονται εκ νέου "Ιβηρικοί μύθοι" που ουδεμία σχέση έχουν με την, εδώ, πραγματικότητα. Κι επειδή, μεγάλωσα πια, μου θυμίζετε τα νιάτα μου και την άγνοιά μου. Όταν ερχόμουν να ζήσω εδώ.
Έξω, επιτέλους βρέχει. Η ατμόσφαιρα καθαρίζει και οι φωτιές έσβησαν όλες στα βόρεια της χώρας. Τώρα έχουμε πρόβλημα με τις πλημμύρες. Και με το πώς, διεθνώς, οι νέοι μύθοι θέλουν να επικρατήσουν. Έτσι κι αλλιώς είναι στη φύση μας να φτιάχνουμε παραμύθια.»


Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Γιατί όλα είναι χρήμα ακόμα και τα κλάματα




της «μαργαρίτας» Γιατί όλα είναι χρήμα ακόμα και τα κλάματα

Ο καπιταλισμός αγαπητοί μου έχει τον τρόπο να νικάει χωρίς να προσπαθήσει και πολύ. Τρανταχτό παράδειγμα η Καταλονία. Μόλις οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις άρχισαν να τα φορτώνουν για άλλες πολιτείες, ο θίασος των εθνικιστών βάρεσε υποχώρηση και κατέβηκε από το πάλκο της ανεξαρτησίας. Δυστυχώς κάποιοι αφελείς έβαλαν τα κλάματα γιατί έχασαν την ευκαιρία να νιώσουν επιτέλους «ελεύθεροι» και «ανεξάρτητοι». Γιατί όλα είναι χρήμα, ακόμα και τα κλάματα. Το χρέος της όμορφης αυτής επαρχίας της Ισπανίας είναι 77 δισεκατομμύρια Euro εκ των οποίων τα 52 στη Μαδρίτη που έβαλε το χέρι στην τσέπη και τη δάνεισε απλόχερα όταν αυτή δεν μπορούσε να βγει αυτόνομα στις αγορές.  Που να πάει ο Πουτσδαίμων ή όπως αλλιώς τον προφέρουν; Όπου και ο Καραμήτρος ή ο δικός μας.  Σε μια εποχή που στην Ευρώπη όλοι ψάχνουν συμμάχους και συσπειρώσεις μπας και βρουν τρόπο να αντιμετωπίσουν την Ανατολή, μια εθνικιστική μειοψηφία αποφάσισε να βγει μοναχή στ’ αγκάθια. Πόνεσε και το μάζεψε. Καλώς. Κάπως σαν και μας.

ΔΝΤ και κρυπτονόμισμα (από το FACT)

Ήρθε η ώρα οι κεντρικές τράπεζες και οι ρυθμιστικές αρχές του πλανήτη να ασχοληθούν σοβαρά με τα ψηφιακά νομίσματα, δήλωσε σε συνέντευξη που έδωσε στο δίκτυο CNBC η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Christine Lagarde με αφορμή το ετήσιο συνέδριο του ταμείου στην Ουάσιγκτον.
Μάλιστα, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο το ΔΝΤ να αναπτύξει κάποια στιγμή το δικό του κρυπτονόμισμα. Ανέφερε ως παράδειγμα τα ειδικά  δικαιώματα ανάληψης (Special Drawing Right - SDR), δηλαδή, το αποθεματικό περιουσιακό στοιχείο το οποίο δημιούργησε το ΔΝΤ ως εναλλακτική μορφή των υφιστάμενων επίσημων συναλλαγματικών διαθεσίμων των χωρών-μελών του, το οποίο θα μπορούσε να ενσωματώσει τεχνολογία παρόμοια με αυτήν των ψηφιακών νομισμάτων.

Ο φίλος Τέλης Σαμαντάς για την αείμνηστη Λούλα Αναγνωστάκη:

Πλαγιοκοπώντας την πραγματικότητα και την Ιστορία

Αυτό που σίγουρα δεν θα ήθελε η Λούλα Αναγνωστάκη να συνοδεύει την αναγγελία του θανάτου της θα ήταν τα γνωστά και τετριμμένα «Φτωχότερο το θέατρο», «Δυσαναπλήρωτο κενό» και τα παρόμοια. Τι θα ήθελε; Ουδείς γνωρίζει. Όπως άλλωστε έλεγε (πριν ενάμιση χρόνο στη Σόνια Ζαχαράτου, για το «Βήμα»): «Δεν πρέπει, και δεν θέλω οι άλλοι να σκέπτονται αυτό που σκέπτομαι εγώ. Δεν θέλω να καταλαβαίνουν. Την κρύβω τη σκέψη μου». Ας αναλάβουμε, λοιπόν την ευθύνη, όχι να ερμηνεύσουμε αυτό που η Λούλα Αναγνωστάκη θα ήθελε αλλά αυτό που αυθόρμητα μας έρχεται στο μυαλό διατρέχοντας εν τάχει, όχι το ίδιο το έργο της σπουδαίας δραματουργού (δεν είναι άλλωστε της ώρας και δεν είναι η δουλειά μας) αλλά την αποτύπωση του στη δική μας μνήμη: « Πλαγιοκοπώντας τις πολλαπλές όψεις της νεοελληνικής πραγματικότητας». «Πλαγιοκοπώντας» αλλά και συγχρόνως «ανατέμνοντας» και «αναδεικνύοντας». Αναδεικνύοντας τις πολλαπλές επιπτώσεις στις ανθρώπινες καταστάσεις των ήχων –και των απόηχων- από τα βήματα της Ιστορίας. «Επιπτώσεις» όμως βαθιές, που και σήμερα μας «λένε πράγματα». Ή, όπως η ίδια έλεγε: «Μου αρέσει το κόκκινο, αλλά να είναι φιλοσοφημένο. Να είναι βαθύ, να λέει πράγματα. Οχι το οποιοδήποτε κόκκινο».


O φίλος μας Θανάσης Γεωργακόπουλος διερωτάται από τον τοίχο του στο fb.

Προς τι το ΜΙΣΟΣ και ο ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΓΜΟΣ;

Δεν ξέρω αν προσβλήθηκα από ανίατο... κεντρισμό αλλά δε συμμερίζομαι καμία από τις πλειοψηφικές απόψεις που κυκλοφορούν όσον αφορά τη συζήτηση και την ψηφοφορία στη Βουλή για την "ταυτότητα φύλου".
Ούτε με την καταδίκη του Ποταμιού ως χορηγού του Τσίπρα ούτε με τα Ωσαννά στον Στ. Θεοδωράκη επειδή έσωσε "την τιμή του προοδευτικού χώρου".
Ούτε με τη γκρίνια για τη ΔΗΣΥ είτε για την αρχική της θέση είτε για την ψήφο του παρών για το άρθρο 3. Όσο για την επικριτική διαπίστωση πως ο "χώρος" δεν είχε ενιαία στάση, σιγά το νέο. Που να δούν όσοι το ανακάλυψαν... έκπληκτοι, τις διαφορές σε επίπεδο πολιτικής στρατηγικής και προγραμματικής ταυτότητας. Η μόνη εύστοχη κριτική νομίζω πως αφορούσε τη διπλωματική απουσία της κ. Γεννηματά.
Ούτε με την κριτική για την εμφάνιση του Κυρ. Μητσοτάκη πως ξεπούλησε τον φιλελευθερισμό του, καθώς η ομιλία του μου φάνηκε συνεπής με τις ιδέες του αλλά και με τη θέση του ως ηγέτη ενός μεγάλου πολυσυλλεκτικού κόμματος. Όσο για εκείνους που ανακάλυψαν πως στη Ν.Δ. παρεπιδημούν στελέχη της συντηρητικής, λαϊκής δεξιάς (και όχι ακροδεξιάς, όπως θέλει η τσιπρική μονταζιέρα) και πάλι σιγά το νέο.
Σε ένα "δύσκολο" θέμα, όπως έδειξε και το κοντράστ από τη μια των πανηγυρισμών των διεμφυλικών κι από την άλλη των αποτελεσμάτων της δημοσκόπησης της MRB (72% κατά του ορίου των 15 ετών και κοντά 60% κατά συνολικά), επιτρέπεται, για να μην πω επιβάλλεται, οι βουλευτές να μην αποτελούν πειθαρχημένα στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. Ας αφήσουμε πως αυτό θα έπρεπε να ισχύει και ευρύτερα.
Κι αυτό δε θα έκρυβε -ίσα, ίσα θα αναδείκνυε και το πολιτικό πρόβλημα της κυβερνητικής συμμαχίας, όπως, άλλωστε, και έγινε τελικά.

Αν υπήρξαν κάποια σοβαρά προβλήματα αυτά, κατά την άποψή μου είναι πως:
1) Είναι απαράδεκτο σε τέτοιου είδους θέματα η συζήτηση να διεξάγεται αφενός χωρίς να προηγείται διακομματική διαβούλευση και αφετέρου χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη ειδικών επιστημόνων. Η ακρόαση των ενδιαφερομένων και μόνο, κατάλοιπο της συντεχνιακής νομοπαραγωγής, δεν αρκεί. Και η ευθύνη γι αυτό βαρύνει πρωτίστως την κυβέρνηση που προφανώς ήθελε να στήσει μικροκομματικό παιχνίδι γύρω από το θέμα αλλά και τις "αντιπολιτεύσεις" που δε ζήτησαν εξ αρχής μια διαφορετική διαδικασία.
2) Είναι κρίμα και καταθλιπτικό αυτό το σοβαρό και ευαίσθητο ζήτημα να συνθλίβεται ανάμεσα στη Σκύλλα ενός ακραίου μεταμοντέρνου σχετικισμού (τι άλλο ήταν αλήθεια η ρητορία περί ενός απροϋπόθετου "δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού" του κ. Τσίπρα;) και της Χάρυβδης της μεσαιωνικής αντίδρασης της Εκκλησίας (την οποία ορισμένοι εκ των συντηρητικών βουλευτών έσπευσαν να υιοθετήσουν).

Η Γιούλη Επακοίλη και το γράμμα από τα Εξάρχεια, τη γενέθλια γη μας, δηλαδή

Ολο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα, άνθρωποι που ζουν στα Εξάρχεια, μόνιμοι κάτοικοι εδώ και χρόνια, εκφράζουν την αγωνία τους για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η γειτονιά τους. Περιγράφουν αφόρητες, «τοξικές» καταστάσεις, συνθήκες χειρότερες από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν. Αρκετοί δεν έχουν αντέξει, επιλέγοντας να αλλάξουν τόπο κατοικίας. Οσοι μένουν, ελπίζουν ότι κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει και η καθημερινότητά τους θα αποκτήσει μια κάποια κανονικότητα. Είναι αρκετός καιρός που τα Εξάρχεια λειτουργούν ως η «παιδική χαρά» των μπαχαλάκηδων. Το πεδίο εκτόνωσής τους. Η απουσία του κράτους, είτε από ανικανότητα είτε από στρατηγική επιλογή, έχει οδηγήσει πολλούς κατοίκους σε απόγνωση. Ο λόγος που επέλεξα να δημοσιεύσω σήμερα ολόκληρη αυτή την επιστολή, είναι γιατί συμπυκνώνει όλα όσα έχω ακούσει το τελευταίο διάστημα από Εξαρχειώτες που αγαπούν τη γειτονιά τους. Είναι μια πολύτιμη μαρτυρία. Τα στοιχεία του αποστολέα είναι στη διάθεση της εφημερίδας. Αν κανείς ενδιαφέρεται...
Η επιστολή στο link.


Όλα τα επιτελεία ευτυχή και οι υποστηρικτές ικανοποιημένοι αν και μ'ενα διακριτό τόνο ανακούφισης στα σχόλιά τους για το γεγονός ότι στο χθεσινό, πρώτο debate των υποψηφίων για την ηγεσία του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς, ο "χώρος δεν εκτέθηκε". Ήταν όντως ένα σοβαρό και μετρημένο θέαμα.
Ένα καλό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ για τη ροή του debate μπορείτε να διαβάσετε εδώ, στο σάιτ του Action24 που διοργάνωσε και το debate.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης εξαπέλυσε επίθεση κατά της Φώφης Γεννηματά για την απόρριψη της εξ αποστάσεως ηλεκτρονικής ψηφοφορίας αλλά και για την στάση της στην ψηφοφορία για αλλαγή φύλου στα 15 λέγοντας ότι "κρύβεται". Tόνισε  ότι ο μεγάλος προοδευτικός χώρος χωράει και σοσιαλιστές και δημοκράτες και φιλελεύθερους ακτιβιστές λέγοντας  "Αν εκλεγώ θα υπάρχει χώρος για όλους: από δεξιά μέχρι αριστερά. Τα άλλα είναι λογική μικρού κόμματος".
Ο Γιώργος Καμίνης εξέφρασε την άποψη ότι πρέπει να διαλυθούν τα κόμματα που απαρτίζουν τον νέο φορέα της Κεντροαριστεράς και να γίνει πολυτασικός. Σε ερώτηση του Στ. Θεοδωράκη αν θα εγκαταλείψει το δημαρχιακό θώκο εφόσον εκλεγεί, απάντησε αρνητικά, επικαλούμενος τα παραδείγματα των Ρέντσι, Σιράκ και Μιτεράν. Είπε "Δεν έχω στο μυαλό μου ένα αρχηγικό κόμμα αλλά πρωτίστως ένα κόμμα ανοιχτό. Ένα κόμμα διαφορετικό από αυτά που μας έχει κληρονομήσει η Μεταπολίτευση".
Ο Νίκος Ανδρουλάκης σημείωσε ως λάθος της κυβέρνησης Παπανδρέου ότι έπρεπε να έχει ενοχοποιηθεί πλήρως η περίοδος του Κ. Καραμανλή. Σημείωσε δε ότι "πρέπει το νέο κόμμα να φέρει μπροστά τις θετικές στιγμές της παράταξης: τις μεταρρυθμίσεις, το κοινωνικό κράτος, την πατριωτική στάση" αλλά και "να αφήσουμε και κάποια πράγματα πίσω όπως η δημαγωγία, το πελατειακό κράτος, φαινόμενα διαφθοράς".
Ο Γιάννης Ραγκούσης πρότεινε να μην δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης σε κυβέρνηση Μητσοτάκη εφόσον δεν συγκεντρώσει 151 βουλευτές. Παράλληλα, δήλωσε ότι όταν παραιτήθηκε από το ΠΑΣΟΚ δεν μετακόμισε σε άλλο κόμμα. "Όπως όλοι οι Ελληνες και εγώ είχα ανάγκη τις 7.000 ευρώ της βουλευτικής αποζημίωσης. Έφυγα όμως και πήγα σπίτι μου, όχι σε άλλο φορέα", είπε χαρακτηριστικά.
Ο Γιάννης Μανιάτης τόνισε ότι "μέσα στα Μνημόνια το ΠΑΣΟΚ στάθηκε όρθιο και κατάφερε να κρατήσει και την χώρα όρθιο" και υποστήριξε ότι ως υπουργός έδωσε το στίγμα του και κατέβαλε σημαντική προσπάθεια να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά η χώρα.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Τάσος Ανθουλιάς: Ανάγνωση και γραφή

΄
Το παιδί και το βιβλίο – Ανάγνωση και γραφή
Το σημερινό παιδί μεγαλώνει μέσα σε ένα κόσμο που αντιστρατεύεται την ισόρροπη ανάπτυξή του. Όλες του οι αισθήσεις βομβαρδίζονται συνέχεια από ερεθίσματα που δεν μπορεί ούτε να τα αφομοιώσει ούτε να τα αξιολογήσει. Το ομαδικό παιχνίδι, για τα περισσότερα παιδιά, έχει ελαχιστοποιηθεί. Η κοινωνική επαφή έχει περιοριστεί και οι οικογενειακές σχέσεις έχουν χαλαρώσει.
Το ίδιο το παιδί αντιμετωπίζεται από την οικονομία και άμεσα και έμμεσα ως καταναλωτής. Ας σκεφτούμε και την καθημερινή γλωσσική διαστροφή μέσα από την τηλεόραση, με διαφημίσεις όπου τα ρούχα γίνονται «πιο λευκά απ’ τα λευκά», φεύγει η «δυνατή» βρωμιά, καθαρίζονται οι «σωματικοί» λεκέδες, οι οδοντόπαστες δίνουν «σεξ-απίλ», τα χέρια «λατρεύονται» όταν τα «περιποιούμαστε» με κάποια κρέμα κλπ.
Το βιβλίο έχει απομείνει το μόνο μέσο, με απεριόριστες δυνατότητες, για την πνευματική ανάπτυξη, τη γλωσσική καλλιέργεια και την ψυχική ισορροπία του παιδιού. Αλλά τα παιδιά μας δεν διαβάζουν. Γιατί;
Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν ξέρουν να διαβάζουν – δεν ξέρουν πραγματική ανάγνωση. Το διάβασμα φαίνεται κάτι απλό και αυτονόητο. Νομίζουμε πως, αν το παιδί μάθει να ξεχωρίζει τα γράμματα του αλφάβητου και αποστηθίσει τους ήχους που δημιουργούν οι διάφοροι συνδυασμοί τους, η δεξιότητα της ανάγνωσης έχει κατακτηθεί. Από κει και ύστερα απαιτείται απλώς η εξάσκηση (διάβασμα μερικών μικρών κειμένων) για να αυξηθεί η ταχύτητα της ανάγνωσης.
Αλλά η ανάγνωση δεν είναι μια απλή διαδικασία αποκρυπτογράφησης των γραπτών συμβόλων (δηλαδή των γραμμάτων και των συνδυασμών τους) και μετατροπής τους σε ήχους. Είναι μια πολύπλοκη νοητική διεργασία που μετατρέπει ταυτόχρονα τους ήχους σε εικόνες αντικειμένων και έννοιες.
Δηλαδή, όταν διαβάζουμε, στο μυαλό μας δημιουργούνται εικόνες και έννοιες που τροποποιούνται και αναπροσαρμόζονται με βάση τις πληροφορίες που παίρνουμε συνεχώς μέσα από το κείμενο.
Δεν αρκεί να αποκωδικοποιούμε τα γράμματα και τους συνδυασμούς τους για τη μετατροπή τους σε ήχους. Πρέπει ταυτόχρονα να μετατρέπουμε τους ήχους (πραγματικούς ή νοητούς στην περίπτωση που διαβάζουμε «από μέσα μας») σε εικόνες αντικειμένων και έννοιες. Όταν αυτή η διπλή διαδικασία κατακτηθεί, τότε μόνο μπορούμε να πούμε ότι το παιδί ξέρει να διαβάζει.
Είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε οποιαδήποτε στιγμή αν ένα παιδί έχει μάθει ή όχι να διαβάζει, κάνοντας το ακόλουθο απλό τεστ:
Δίνουμε στο παιδί να διαβάσει (για πρώτη φορά) μια πρόταση λίγο μεγαλύτερη από μία αράδα ενός παιδικού βιβλίου. Η πρόταση αυτή θα πρέπει να καταλήγει σε ερωτηματικό.
Αν το παιδί ξεκινήσει να διαβάζει την πρόταση δίνοντας στη φωνή του, από την αρχή, ερωτηματική χροιά (σαν να έχει «δει» το ερωτηματικό πριν αρχίσει να διαβάζει την πρόταση), τότε ξέρει πια να διαβάζει, δηλαδή να διαβάζει και να καταλαβαίνει αυτά που διαβάζει.
Αν, όμως, το παιδί δώσει ερωτηματική χροιά στη φωνή του όταν φτάσει στην τελευταία λέξη της πρότασης ή (ακόμα χειρότερα) στην τελευταία συλλαβή της τελευταίας λέξης, τότε δεν έχει μάθει ακόμα να διαβάζει, δηλαδή δεν καταλαβαίνει αυτά που εμφανίζεται να διαβάζει. Γιατί, λοιπόν, να του αρέσει το διάβασμα; Κι αυτό μπορεί να κρατήσει χρόνια…
Ένα άλλο απλό τεστ είναι το εξής: Δίνουμε στο παιδί να διαβάσει για μία και μοναδική φορά μια παράγραφο ενός παραμυθιού που δεν έχει ξαναδιαβάσει. Και μετά του ζητάμε να μας πει το περιεχόμενο αυτού που διάβασε. Αν δεν μπορεί να το πει (ενώ «πιάνει στον αέρα» καθετί που ακούει) τότε δεν ξέρει να διαβάζει.
Η αιτία αυτού του τεράστιου προβλήματος (που οδηγεί στην απώθηση του διαβάσματος) είναι η εκμάθηση της ανάγνωσης με τη μέθοδο του συλλαβισμού (με τον παραπλανητικό όρο «αναλυτικοσυνθετική» μέθοδος) που επιβλήθηκε υποχρεωτικά στα ελληνικά σχολεία από τη δεκαετία του ’80.
Σκεφτείτε κάτι απλό: Φαντάζεστε πως στις ΗΠΑ, τη Μεγ. Βρετανία, την Αυστραλία, την Ιαπωνία, την Κίνα κλπ. μπορεί να διδαχτεί η ανάγνωση με συλλαβισμό; Εκεί πώς μαθαίνουν, άραγε, τα παιδιά να διαβάζουν;
Και μη χαρακτηρίζετε εύκολα τα παιδιά με τη δικαιολογία της «δυσλεξίας» (που χρησιμοποιείται σαν πασπαρτού). Σκεφτείτε μήπως απλώς φταίει η εκπαίδευσή τους.
Ο δεύτερος λόγος που τα παιδιά μας δεν διαβάζουν είναι τα σχολικά βιβλία με το περιεχόμενό τους και την υποχρέωση για αποστήθιση πραγμάτων που δεν τους ενδιαφέρουν. Είναι λογικό μετά να θεωρούν αρνητική γενικά την έννοια του βιβλίου. Και να μη ξέρουν πώς πραγματικά διαβάζεται ένα βιβλίο.
Θυμάμαι πως όταν δίδασκα στους φοιτητές των Παιδαγωγικών Τμημάτων της Ρόδου με ρωτούσαν ποιες σελίδες από τα βιβλία που τους έδινα έπρεπε να διαβάσουν για τις εξετάσεις. Τους απαντούσα: «Όλες. Και είναι πολλές επίτηδες για να μη μπορείτε να τις αποστηθίσετε. Και στις εξετάσεις εγώ θα σας ρωτήσω για τα συμπεράσματα που βγάλατε διαβάζοντας μία και μοναδική φορά αυτά τα βιβλία».
Και προσπαθούσα να τους εξηγήσω πώς πρέπει να διαβάζουν, λέγοντας: «Ας πούμε πως χθες διαβάσατε ένα μυθιστόρημα. Φυσικά το διαβάσατε μια φορά και μπορείτε να πείτε μια περίληψή του. Μπορείτε να πείτε τι σας άρεσε και τι δεν σας άρεσε, τι ενδεχομένως σας συγκίνησε ή τι σας προβλημάτισε, τι σκεφτήκατε ή τι συμπεράσματα βγάλατε ή τι νομίζετε πως προσπάθησε να κάνει ο συγγραφέας και γιατί ενδεχομένως το έγραψε. Σίγουρα δεν θυμάστε πολλές από τις λεπτομέρειες – θυμάστε, όμως, κάποια πράγματα που σας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, είχαν για σας μια σημασία».
Τους ήταν πάρα πολύ δύσκολο να διαβάσουν και να σκεφτούν με αυτόν τον τρόπο…
Η διδασκαλία της γραφής
Η σύγχρονη γραφή δεν είναι αυτή που διδάσκεται στο σχολείο, δεν είναι δηλαδή η γραφή με το μολύβι, αλλά η γραφή με το πληκτρολόγιο του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Όταν το παιδί μεγαλώσει, είναι μάλλον απίθανο να χρησιμοποιεί τη γραφή με το μολύβι (ή με κάποιου είδους στιλό) σε οποιαδήποτε δραστηριότητά του. Ακόμα και οι γιατροί γράφουν σήμερα τις συνταγές τους στον υπολογιστή…
Από την άλλη, όμως, γνωρίζουμε ότι η ανάπτυξη της δεξιότητας των χεριών του παιδιού βοηθάει την ανάπτυξη του εγκεφάλου του. Δυστυχώς, το ελληνικό σχολείο έχει ουσιαστικά καταργήσει δραστηριότητες που αναπτύσσουν τη δεξιότητα των χεριών, όπως η χειροτεχνία, η ξυλοκοπτική κλπ.
Θα ήταν, λοιπόν, σκόπιμο να χρησιμοποιήσουμε τη διδασκαλία της γραφής με το μολύβι (που έτσι κι αλλιώς γίνεται στο σχολείο) για την ανάπτυξη αυτής της δεξιότητας (και όχι με στόχο αυτή καθαυτή τη γραφή).
Οι αντιφάσεις, όμως, του ελληνικού σχολείου συνεχίζονται. Μολονότι υποτίθεται πως το σχολείο ενδιαφέρεται να μάθει στο παιδί να κάνει «ωραία» γράμματα (που δεν χρειάζονται πια – αλλά θα ακούσετε πολλές φορές τις δασκάλες και τους δασκάλους να κάνουν παρατηρήσεις για τα γράμματα του παιδιού), ουσιαστικά κανείς δεν ενδιαφέρεται να προσφέρει στο παιδί τις τρεις αναγκαίες προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη μιας ομοιόμορφης και καλοσχεδιασμένης γραφής. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής:
α) Η εκμάθηση της φοράς σχεδίασης των διαφόρων γραμμών ενός γράμματος.
Δεν είναι εύκολο να καθορίσουμε γενικούς κανόνες για τη φορά σχεδίασης. Για παράδειγμα, άλλες ευθείες γραμμές γράφονται με φορά από πάνω προς τα κάτω και άλλες με φορά από κάτω προς τα πάνω.
Γενικά, τα παιδιά έχουν την τάση να σχεδιάζουν τους κύκλους δεξιόστροφα, ενώ στα γράμματα τα κυκλικά τμήματα τις περισσότερες φορές (αλλά όχι όλες) σχεδιάζονται αριστερόστροφα. Θα πρέπει να βοηθήσουμε το παιδί να μάθει να σχεδιάζει το κάθε γράμμα με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
β) Η σχεδίαση ισοϋψών γραμμάτων, με τη σωστή τοποθέτησή τους πάνω σε μια γραμμή.
Θα πρέπει να βοηθήσουμε το παιδί να σχεδιάζει τα γράμματα στις σωστές αναλογίες. Γι’ αυτό, θα πρέπει να χρησιμοποιεί τετράδια που έχουν τέσσερις γραμμώσεις για κάθε γραμμή:
Επειδή δεν υπάρχουν πια στην αγορά τέτοια τετράδια (αφού το σχολείο δεν τα προτείνει) μπορείτε να φτιάξετε ανάλογες σελίδες τυπώνοντάς τες από τον υπολογιστή σας.
γ) Ο τρόπος με τον οποίο το παιδί πρέπει να κρατάει το μολύβι όταν γράφει – και γενικά η σωστή στάση του σώματος, καθώς και η τοποθέτηση του τετραδίου πάνω στο γραφείο ή στο τραπέζι:
Για αναλυτικές πληροφορίες σε όλα τα παραπάνω δείτε τα παρακάτω βίντεο:

Τάσος Ανθουλιάς

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Γιώργος Λιγνός:1976 ; Πολλά χρόνια πριν ... Για τα πανεπιστημιακά συγγράμματα και το Μπουχάριν


1976 ; Πολλά χρόνια πριν ... .................................................
Για να είμαι δίκαιος η ζωή, μου έδωσε απο νωρίς πολλά μαθήματα. Ένα απο αυτά αφορούσε τις προσδοκίες των μαζών ή του πλήθους και το φαντασιακό υπόβαθρο της επιτυχημένης πολιτικής, δηλαδή αυτής που αρέσει στις μάζες.
Ένα απο τα πρώτα ζητήματα που έθετε το φοιτητικό κίνημα των πρώτων μεταδικτατορικών χρόνων ήταν το ζήτημα των συγγραμμάτων. Απο ότι θυμάμαι πολύ σύντομα το ζήτημα πήρε τη μορφή διεκδίκησης δωρεάν συγγραμμάτων και όχι την διεκδίκηση πολλών συγγραμμάτων με σκοπό πληρέστερη επιστημονική κατάρτηση.
Ήταν ακόμα τότε Υπουργός Παιδείας ο Γεώργιος Ράλης. Είχε ήδη προωθήσει την γλωσσική μεταρύθμιση (μονοτονικό) όταν για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, αλλά και δεν έχει σημασία, ξεκίνησε έναν φοιτητικός αναβρασμός στο Α.Π.Θ. Στη σχολή μου, Φιλοσοφική και Ινστιτούτα Ξένων Φιλολογιών, το θέμα τον δωρεάν συγγραμμάτων πήρε γρήγορα διαστάσεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ διαμορφώθηκε ένα αίτημα για δωρεάν παροχή όλων των βιβλίων των Ξένων Φιλολογιών και όλων των βασικών βιβλίων της Φιλοσοφικής, ήτοι Liddell Scot αλλά και η Ιστορία Ελληνικής Λογοτεχνίας του Δημαρά και διάφορα άλλα. Κάθε παράταξη πλειοδοτούσε προτείνοντας. Το βασικό σκεπτικό ήταν ότι όταν θα πάμε στην επαρχία να διδάξουμε πρέπει να είμαστε «εφοδιασμένοι» με πολλά βιβλία. Λές και η γνώση σταματούσε στο Liddel Scott ή την Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Δημαρά.
Η φοιτητική παράταξη του Ρήγα Φεραίου στη Φιλοσοφική, η Δημοκρατική Ενότητα (ο τίτλος δεν έχει σημασία) ευτύχησε να απαρτίζεται απο νοήμονες ανθρώπους. Έτσι γρήγορα με τη συμβολή ενός πολύ αξιόλογου μέλους της παράταξης, που η μετέπειτα πορεία του σαν εξαιρετικού καθηγητή Πανεπιστημίου επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό, διατυπώθηκε μια άποψη εντελώς διαφορετική.
Το πρώτο δεδομένο ήταν ότι το κόστος των βιβλίων ήταν τεράστιο, η δε δαπάνη μόνο για τα δωρεάν βιβλία ολόκληρης της Φιλοσοφικής και των Ινστιτούτων Ξένων Γλωσσών ήταν όσος όλος ο προϋπολογισμός του ΑΠΘ
Το δεύτερο δεδομένο, που αφορούσε το εφικτό των επαναστατικών αιτημάτων, ότι όταν διατυπώνεις ένα μαξιμαλιστικό και ακραίο αίτημα, τότε οδηγείς το κίνημα σε βεβαία ήττα.
Εμείς προτείναμε μια ενδιάμεση λύση. Με κάποια σχετική διεύρυνση της χρηματοδότησης να αγοράζονται τα βιβλία αυτά σε ένα ικανό αριθμό ώστε να μπορούν όλοι οι φοιτητές να τα δανείζονται ή να τα χρησιμοποιούν στο σπουδαστήριο.
Έτσι σε ένα βάθος 5 χρόνων θα υπήρχε σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός βιβλίων στην βιβλιοθήκη και τα σπουδαστήρια που θα εξασφάλιζε την ουσιαστική επιστημονική αναβάθμιση των σπουδών.
Δυστυχώς όμως η κοινή λογική απουσίαζε. Θυμάμαι μια μαζικότατη συνέλευση (ο σύλλογος είχε 1000 και πλέον μέλη) όπου θεούσες αντάμα με αριστεριστές και πασοκτζήδες αλλά και με την ανοχή των νεοδημοκρατών φοιτητών και τις τσιρίδες των φοιτητριών των παραθρησκευτικών οργανώσεων, όλοι μαζί υπερψήφισαν την πρόταση για δωρεάν παροχή καθώς και όλες τις επακόλουθες, μεταξύ των οποίων την πρόταση για κατάληψη με μεγάλη πλειοψηφία.
Αντισταθήκαμε. Δεχθήκαμε σφοδρή κριτική απο τις «συνεπείς» δυνάμεις η οποίες είχαν βρεί ένα χωράφι με ξερόχορτα για να βάλουν φωτιά.
Η επεισοδιακή αυτή συνέλευση τελείωσε με πρόταση μομφής της παράταξής μας. Αποχωρήσαμε, καμια δεκαριά είμασταν όλοι κι΄όλοι, δηλώνοντας πώς πάμε να παραγγείλουμε βιβλιοθήκη για να βάλουμε τα βιβλία που θα κερδιζόντουσαν απο τις συνεπείς δυνάμεις. Φυσικά δικαιωθήκαμε. Όπως όλες οι μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις φθείρονται απο την κόπωση και την έλλειψη ιεράρχισης στόχων έτσι και αυτή ξεφούσκωσε.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο γραφείο θεσσαλονίκης του Ρήγα ασκήθηκε δρυμεία κριτική στην οργάνωση της Φιλοσοφικής διότι με τις θέσεις της απομονώθηκε απο το κίνημα.
Δυστυχώς οι άλλοι φίλοι της οργάνωσης (ανθρώπους που ακόμα αγαπώ τους λέω έτσι αντι του υποκριτικού σύντροφοι) μαζί και εγώ, δεν είχαμε τα κατάλληλα ανακλαστικά και δεν αντιδράσαμε.
Βλέπετε όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα Κάμενεφ, ένα Ζηνόβιεφ, ένα Μπουχάριν έστω. Απο τότε έδειχνε το πράγμα.