ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου: Για την τριτοβάθμια παιδεία




Ο φίλος μας καθηγητής Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και μας έκανε την  τιμή να τη στείλει προς δημοσίευση. Η μεταρρύθμιση της Παιδείας μας έχει ανάγκη από τις γνώμες των ειδικών, γιατί μέσα από το διάλογο θα καταλήξουμε στο σωστό και θα το εφαρμόσουμε στην πράξη. Την επόμενη μέρα, φυσικά . Όταν θα έχει περάσει η καταιγίδα της ερημοποίησης. ( Leo)

Με αφορμή την συζήτηση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα, ως παλαιός διδάσκαλος, αρχικά φροντιστής, στην συνέχεια καθηγητής στην Ιδιωτική σχολή Ηλεκτρονικών Αναστασιάδη (που μετεξελίχθηκε στο ΤΕΙ Πειραιά) διδάκτωρ του IMPERIAL COLLEGE και αναπλ. καθηγητής στο ΕΜΠ, πιστεύω ότι δικαιούμαι να έχω άποψη για το θέμα αυτό την οποία συνοπτικά μοιράζομαι μαζί σας.

Πιστεύω ότι ο σημαντικότερος πόρος στην εποχή μας, για όλα τα κράτη, είναι οι μορφωμένοι εκπαιδευμένοι και καλλιεργημένοι πολίτες του. Η πρόσφατη θεαματική ανάπτυξη της Κίνας και Ινδίας δεν βασίζεται σε πρώτες ύλες αλλά είναι προϊόν της επιχειρηματικότητας της καινοτομίας των κατοίκων τους, υποβοηθούμενη φυσικά από την φιλελευθεροποίηση των οικονομιών τους. Παρατηρούμε την ίδια περίοδο μια θεαματική αύξηση του αριθμού πανεπιστημίων τους (Δημόσιων και Ιδιωτικών) με ταυτόχρονη την ποιοτική αναβάθμιση τους.

Πιστεύω επίσης ότι η ευφυία και οι ειδικές διανοητικές ικανότητες προκύπτουν όπως όλες οι ικανότητες τυχαία, δηλαδή η καταγωγή των ανθρώπων δεν έχει πρωτεύοντα ρόλο όσο έχει η τύχη. Προφανώς βέβαια η παιδεία παίζει τον σημαντικό ρόλο στην μετατροπή της ευφυίας και των διανοητικών ικανοτήτων σε συγκεκριμένες επαγγελματικές δεξιότητες και ουσιώδη μόρφωση σε όλους τους τομείς της τέχνης της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ακόμη και η αυτομόρφωση χρειάζεται την παιδεία ενός σχολείου ή πανεπιστημίου για να γίνει ευχάριστη και αποδοτική.

Με βάση αυτά τα δυο βασικά μου πιστεύω προκύπτει το συμπέρασμα ότι κάθε σοβαρό κράτος, για το δικό του συμφέρον, πρέπει να διευκολύνει την πρόσβαση των παιδιών του ανεξάρτητα από την καταγωγή τους ή το εισόδημα της οικογένειας τους, σε σοβαρά και αξιόπιστα πανεπιστήμια (ΑΕΙ και ΤΕΙ).
Δηλαδή η τριτοβάθμια παιδεία πιστεύω ότι πρέπει να είναι δωρεάν και να παρέχεται από σοβαρά και αξιόπιστα Πανεπιστήμια. Φυσικά αν η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι απλώς δωρεάν αλλά παρέχεται από υποβαθμισμένα και μη αξιολογημένα πανεπιστήμια ο στόχος της δωρεάν εκπαίδευσης έχει πλήρως αποτύχει.

Για να φέρω ένα παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα αποφασίζει να δώσει ένα γεύμα δωρεάν σε όλα τα Ελληνόπουλα που σπουδάζουν, αλλά το γεύμα είναι άθλιο, άνοστο και κακομαγειρεμένο, το δωρεάν χάνει την σημασία του. Φυσικά οι κρατικοί μάγειροι, σερβιτόροι καθαριστές, προμηθευτές πρώτων υλών και σκευών είναι ικανοποιημένοι αν έχουν σταθερή δουλειά και αμοιβές λογικές και συχνά με συντεχνιακές κινητοποιήσεις πιέζουν για βελτίωση, αφορά όμως αυτό την παιδεία?

Ένα άλλο πρόβλημα στην Ελλάδα της δωρεάν αποκλειστικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι ότι οι γόνοι της μεσαίας και της κατώτερης τάξης στην Ελλάδα πηγαίνουν αναγκαστικά και σε υποβαθμισμένα τριτοβάθμια ιδρύματα της, ενώ οι γόνοι των εύπορων οικογενειών συχνά πηγαίνουν σε καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού η και στα ελάχιστα ιδιωτικά πανεπιστήμια που επιτρέπεται να λειτουργούν στην Ελλάδα, νοθεύοντας τον ανταγωνισμό των ικανοτήτων και περιορίζοντας την αριστεία της χώρας μας.

Παρατηρώ λοιπόν ότι ο διάλογος στην Ελλάδα περιορίζεται σε προτάσεις για οργανωτικές ομοιόμορφες κεντρικά σχεδιασμένες αλλαγές ή στα προνόμια και αμοιβές των καθηγητών στα κρατικά πανεπιστήμια μας (οι μάγειροι που ανέφερα) και τα δικαιώματα των φοιτητών να ελέγχουν τα όργανα διοίκησης στα πανεπιστήμια, ώστε να μένουν αιωνίως σε αυτά, να περνούν με το «Δημοκρατικό» πέντε, και μερικοί να προετοιμάζονται συνδικαλιστικά για την πολιτική τους καριέρα εκφωνώντας ξύλινους λόγους σε αμφιθέατρα.

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις για την βελτίωση της πανεπιστημιακής εκπαίδευση ώστε η χώρα μας να πορευτεί σαν ένα άξιο μέλος της Ε.Ε., η οποία έχει σημαντικό ρόλο στο μέτρο της στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων της εποχής μας και στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο της Ελλάδας.

Η δική μου πρόταση έχει λοιπόν δυο στόχους. Αφενός να εξασφαλιστεί η δωρεάν πρόσβαση στα πανεπιστήμια και αφετέρου η ποιοτική αναβάθμιση των πανεπιστημίων και της πανεπιστημιακής παιδείας και συνοπτικά περιγράφεται από τα παρακάτω:
  1. Ελεύθερη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα εφόσον ιδρύονται ως παραρτήματα των 50 πρώτων καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου και παρέχουν ισότιμα διπλώματα με τα ιδρύματα της χώρας προέλευσης τους.
  2. Πλήρης διοικητική αυτοτέλεια των υπαρχόντων δημόσιων πανεπιστημίων με σταθεροποίηση των κρατικών παροχών για μισθούς του προσωπικού τους στα σημερινά επίπεδα. Το πρόγραμμα επενδύσεων των πανεπιστημίων παραμένει υποχρέωση του κράτους η συντήρηση των κτιρίων καλύπτεται από τα έσοδα τους
  3. Πανελλήνιες εξετάσεις, όπου οι επιτυχόντες θα παίρνουν ένα εξαργυρούμενο κουπόνι σπουδών (4+2 ή 5+2 ετών ανάλογα με την κατεύθυνση) και θα μπορούν να γραφτούν σε όποιο πανεπιστήμιο δημόσιο ή ιδιωτικό επιθυμούν εφόσον γίνονται δεκτοί από αυτά
  4. Τα Δημόσια πανεπιστήμια θα έχουν, επιπλέον της κρατικής επιχορήγησης, έσοδα από τα κουπόνια, από ερευνητικά προγράμματα και από μεταπτυχιακά εξειδικευμένα μαθήματα με αμοιβή που ορίζουν τα ίδια
  5. Το υπάρχον προσωπικό των πανεπιστημίων παραμένει με σχέση δημόσιου υπάλληλου ενώ το μελλοντικό προσωπικό είναι υπάλληλοι των πανεπιστημίων με κατάλληλες συμβάσεις οι οποίες θα καλύπτονται από τα επιπλέον έσοδα του πανεπιστημίου
  6. Τα Ιδιωτικά πανεπιστήμια μπορούν φυσικά να ορίζουν αυθαίρετα τα δίδακτρα τους ανεξάρτητα από την τιμή του κουπονιού.
  7. Φοιτητές μετά την λήξη των κουπονιών τους είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν για κάθε μάθημα που εξετάζονται.

Πιστεύω ότι με ένα τέτοιο γενναίο πρόγραμμα, το οποίο ενδεχομένως απαιτεί αρχικά μεγαλύτερη χρηματοδότηση λόγω των κουπονιών, μπορεί να λυθεί οριστικά το πρόβλημα της πανεπιστημιακής παιδείας στην Ελλάδα.
Τα Ιδιωτικά πανεπιστήμια θα λειτουργήσουν υποχρεωτικά ανταγωνιστικά και τα Δημόσια απαλλαγμένα από τον σημερινό ασφυκτικό έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης θα μπορέσουν σύντομα να γίνουν και αυτά ανταγωνιστικά ή και να κλείσουν, αν δεν έχουν εγγραφές νέων φοιτητών ή έσοδα από ερευνητικά ή μεταπτυχιακά προγράμματα.

Φυσικά οι ευκαιρίες για επιχειρηματικές συνεργασίες, νέες θέσεις εργασίας και πρόσθετα έσοδα στο κράτος από την ίδρυση νέων πανεπιστημίων θα αυξηθούν πέραν της παροχής πραγματικής δωρεάν και αξιόλογης παιδείας για όλους τους νέους στην Ελλάδα.

Καθ. Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου


Διδάκτωρ του IMPERIAL COLLEGE

3 σχόλια:

  1. Φιλλένια Σιδέρη11 Ιουνίου 2017 - 1:57 μ.μ.

    Οφείλω να ομολογήσω ότι η πρόταση του κ. Παπαγεωργίου είναι τολμηρή σαν γροθιά στο στομάχι ενός ζώου εν υπνώσει, ολοκληρωμένη, με μεσοπρόθεσμους και βραχυπρόθεσμους στόχους και συμφωνώρα σε όλα, εκτός από ένα. Το σημερινό ελληνικό πανεπιστήμιο μεταξύ πολλών κακομαγειρεμένων γευμάτων έχει και αρκετά gourmet που δεν πρέπει ούτε να ξεχνάμε,ούτε να απαξιώνουμε. Επίσης, μεταξύ ορισμένων λίγων αριστειών στο εξωτερικό στις οποίες φοιτούν γόνοι εχόντων καΙ κατεχόντων, τα πρωτεία έχουν οι σπουδές σε supermarket διανομής πτυχίων.
    Τέλος θέλω να επισημάνω το μεγάλογο πλεονέκτημα της πρότασης.
    ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΘΉΚΗ ΠΡΟ ΠΤΥΧΙΑΚΏΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΆ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΌΜΒΟ ΠΑΡΟΧΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ ΥΠΗΡΕΣΙΏΝ.
    Συγχαρητήρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι μεγαλυτεροι και ικανοτεροι ετυχε να βρεθουμε στην καταλληλη εποχη με ρυθμους αυξησης του ΑΕΠ 4% και -τελικα- μπηκαμε μεσα απο ενα συντομο χρονικα παραθυρο ευκαιριας (1960-1980) για καλη μορφωση σε καλα δημοσια σχολεια (ευνοημενοι απο την λαμπραν εκπαιδευτικη μεταρρυθμιση , οπου μαθαμε να μαθαινουμε ) και ασκηση επαγγελματος που μας εκανε καλυτερους ανθρωπους.

    Αποφοιτησα το 6-ταξιο Γυμνασιο το 1973 με 15 1/12 και διαγωγή κοσμία, γεννημένος το 1956 και εισηχθην με την πρωτη.

    Εξαλλου στις εισαγωγικες το 1973 με θεματα από την θεωρητικως διδακτεα υλη δηλ. "επι παντος επιστητου" οι 5 πρωτοι μας ελαβαν 18,77 18,08 17,15, 16,85, 16,23 με αριστα το 20.

    Ομως ο πολιτικαντικος λαϊικισμος οδηγησε σε μαζικοτατες σπουδες σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, ωστε να σπουδαζει το 15% των αποφοιτων (6-ταξιου γυμνασιου) λυκειου το 1973 το ποσοστό αυτο εκτοξευθηκε στο 75%, περι το 2010! Οπως οι επαρχιωτες της γενιας μου την δεκαετια του 70 σπουδασαν κατι για να μην σκάβουν (και αυτοί τουλάχιστον ήταν ικανοί) , τα παιδιά μας (αστοί και μέτοικοι) σπούδασαν κάτι σε ΑΕΙ/ΑΤΕΙ, ενώ οι μετανάστες αδέλφια μας ανέλαβαν τις εργασίες που απαιτούσαν χειρωνακτική εργασία. Το αυθεντικό λαϊκό στοιχείο -βαθμιαίως- εξελιπε και αντικαταστάθηκε απο τον ελληναρα/ελληναρου και τον τσιφτετελληνα/τσιφτετελληνιδα.

    Τι νοημα εχουν οι βαθμοι 19+,τοσο στο σχολειο οσο στις εισαγωγικες με θεματα αυστηρως επι της διδαχθεισας υλης, εκτος εξαιρεσεων ;

    Το συμπερασμα μου είναι ότι εάν ενας μαθητης είναι επιμελης και με μετρια προς ανωτερη νοημοσύνη (IQ 105 εως 110 δηλ. ανω 1/3 εως ανω 1/4 ) πηγαινει σε καλό φροντιστήριο και καλύψει τα κενά με ειδικευμένο "ιδιατερά", τότε εισάγεται μέσα στους πρώτους στο ΕΜΠ.

    Μερικες σκεψεις για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της α’- και β’-βάθμιας εκπαίδευσης και τις εισαγωγικες εξετασεις
    1.Απαιτείται η ριζική αναδιάρθρωση/αναβάθμιση του εκπαιδευτικού προγράμματος της α’- και β’-βάθμιας εκπαίδευσης ώστε η παιδεία να προάγει την μέθοδο μάθησης, τις δεξιότητες και την κριτική σκέψη των μαθητών και όχι την αποστήθιση, και έκαστος, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τις ικανότητές του να οδηγείται στις αντίστοιχες σπουδές, διαφόρων βαθμίδων (και περιπου 25% σε ανώτατες σπουδές).
    2.Η βαθμολόγηση, σε κάθε τάξη του γυμνασίου και λυκείου πρέπει να αλλάξει, ώστε να απεικονίζει με την μέγιστη ακρίβεια τον συνδυασμό ικανοτήτων/δεξιοτήτων και προσπάθειας κάθε εξεταζόμενου. Τα εγχειρίδια ψυχολογίας υποδεικνύουν ότι η ευφυΐα ακολουθεί, γενικά, την κανονική κατανομή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο βαθμός δυσκολίας των ασκήσεων είναι κλιμακωτός (item difficulty).Το ίδιο πρέπει να ακολουθείται, τουλάχιστον στις τελικές εξετάσεις κάθε βαθμίδας εκπαίδευσης. Τα τελευταία 30 έτη π.χ. στα λύκεια, η βαθμολογία είναι παραπλανητική (ο ισοπεδωτικός Μ.Ο. 17, οι λεγόμενοι «αριστούχοι μέτριοι»), δηλαδή παρατηρείται ισχυρή παραμόρφωση της συμμετρίας του κώδωνα της κανονικής κατανομής προς τα δεξιά. Είναι γνωστό (από εξετάσεις με θέματα κλιμακωτής δυσκολίας) ότι βαθμολογία 16 ως 20 θα έχει μόνον το 7% του συνόλου και 12 έως 16 το 24%. (Από το 31% (=7+24) είναι φυσικό να αναζητηθούν οι κατάλληλοι για ανώτατες σπουδές (15 έως 25% του συνόλου)). Φυσικά πρέπει να υπάρχουν και οι ασφαλιστικές δικλίδες δεύτερης ευκαιρίας εισαγωγής και συνέχισης ανώτατων σπουδών από ΤΕΙ σε Πολυτεχνεία, στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους.
    3.Έτσι, η βαθμολόγηση θα είναι αυστηρή αλλά δίκαιη και αξιοκρατική και θα ξεχωρίζουν με σαφήνεια οι άριστοι, οι καλοί και οι μέτριοι, με αποτέλεσμα, οι μαθητές (και οι γονείς τους) να αντιλαμβάνονται έγκαιρα εάν είναι κατάλληλοι ή όχι για την α ή β κατεύθυνση και σε ποια βαθμίδα σπουδών, ανάλογα με τις δυνατότητες/ δεξιότητες (και όχι σύμφωνα με τις φαντασιακές επιθυμίες τους).



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλή η προταση γενικά, αλλά δεν εχει αριστερό πρόσημο οποτε δεν μπορει να γινει αποδεκτη απο την νεο-ελλαδική αριστερη-προοδευτική ακαδημαϊκή και πολιτική ελιτ, όπου η αριστεία θεωρείται κατι περιπου με ρατσισμός και η κλίκα και το νταβατζιλικι των πανεπιστημιακών ως προοδευτικός τρόπος έκφρασης της δημοκρατιας (είμαστε πλειοψηφια και κανουμε οτι γουσταρουμε).

    ΑπάντησηΔιαγραφή