ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Κωνσταντίνος Πϊττας: Νέα Φιλαδέλφεια, Πρωτομαγιά 1984

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Πίττας
Ακριβέστατη περιγραφή μιας παλιάς πρωτομαγιάς στη Νέα Φιλαδέλφεια, από τον κορυφαίο φωτογράφο, το φίλο Κ. Πίττα. Τώρα πια σε καθεστώς αποκαθήλωσης του "κομμουνισμού με τα λεφτά των άλλων", μας απέμεινε μόνο η τσίκνα αλλά πάντα η ίδια πολιτιστική αθλιότητα. (Leo) 

Από το fb
Ήταν αυτά τα "περίπτερα", κατά μήκος της λεωφόρου Δεκελείας, μάλλον πάγκοι δηλαδή, ο ένας δίπλα στον άλλο σχεδόν, με όλα τα καλά: ΚΚΕ Εσωτερικού, Εξωτερικού, ΜουΛού, ΛουΜού, Κ.Ο. Μαχητής (αμαχητί), Λαϊκή Πάλη, Προλεταριακή κάτι, Ενότητα κι Αγώνας για Ειρήνη και Αφοπλισμό Παναγία μου. Κομμουνισμός, πολύς κομμουνισμός στο τετραγωνικό μέτρο, περισσότερος απ όσον μπορεί να αντέξει ο μέσος άνθρωπος. 

Πίσω από τους πάγκους κομματικές φάτσες περίμεναν την πελατεία. Η πελατεία δεν έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πραμάτεια (κάτι κακοτυπωμένα φυλλάδια κι εφημερίδες), ένα πυκνό ανθρώπινο κοπάδι ήταν που στριμωχνόταν να περάσει, ανεβοκατέβαινε χωρίς σκοπό τον δρόμο μασουλώντας ηλιόσπορο, βαριόταν. 

Ήταν εκεί για να δει κόσμο και γιατί έτσι είναι το έθιμο, να είσαι στη Φιλαδέλφεια τη Πρωτομαγιά. Τσίκνα λουκάνικου να λιποθυμάς -μεγάλο άσπρο σύννεφο πάνω από τα κεφάλια του πλήθους- και Θεοδωράκης, εννοείται, να σου τρυπάει τ' αυτιά. Χαλασμένα μεγάφωνα να παίζουν τέρμα, η δόλια η Φαραντούρη να ουρλιάζει με φωνή παραμορφωμένη, και πάνω στο "Παιδιά σηκωθείειτ..." να την κόβουν- χέστηκαν για τη Φαραντούρη- φρικτή στριγγλιά του μικροφώνου κι ένας κόπανος ν' αρχίζει τότε να λέει το ποιηματάκι του, να ωρύεται δηλαδή, τα ξύλινα τα λόγια τα μεγάλα, για τον λαό και το κόμμα του και τους Αμερικάνους, τα γνωστά, και μια συντρόφισσα να το πιάνει μετά μια οκτάβα ψηλότερα και να σου τρυπάει τα μηνίγγια, συνέχεια και συνέχεια αυτό το βιολί, να μην ξέρεις από που να φύγεις για να μην ακούς. Να έχεις παραλύσει κοιτώντας το κοπάδι να προχωράει κάτω από τα παραγγέλματα-ουρλιαχτά των μεγαφώνων, σιωπηλό και υπάκουο. Κανείς να μην ξεφεύγει από τον δρόμο αν και ήσαν ο ένας πάνω στον άλλο, να μην πάει κανείς λίγο παραπέρα, όλοι μαζί, σαν φυλακισμένοι. Ένα αδιάκοπο πάνω-κάτω για ώρες χωρίς νόημα μέχρι να μας βγει η ζωή, η ζωή του κοπαδιού.

Κι εκεί που ήσουν απελπισμένος και σε είχαν ζώσει οι μαύρες σκέψεις, δυό κορίτσια εμφανίστηκαν ξαφνικά απ' το πουθενά, διασταυρώθηκες για κλάσμα του δευτερολέπτου μαζί τους μπροστά σ' ένα κομματικό πανώ. Πάτησες το κουμπί της μηχανής από ένστικτο πάνω στην κίνηση και ήξερες εκείνη τη στιγμή, ήσουν σίγουρος, ότι είχες δει δύο ανθρώπους. Μέσα στη μάζα είχες δει δυο ανθρώπους, εκείνη τη μέρα, Πρωτομαγιά στη Φιλαδέλφεια. Πάλι οι γυναίκες σ' έσωσαν, σου έδειχναν τον δρόμο.












1 σχόλιο:

  1. ταυτίζομαι.... έτοιμος είμαι του χρόνου να περάσω από την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή