ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Λεωνίδας Καστανάς: Εκείνο του «ουάου» στα μούτρα του Γερούν πρέπει να προκάλεσε πολλαπλούς οργασμούς.




 Όποιος ξέρει τους ανθρώπους, τα χούγια και την πολιτική ιδεολογία της Συριζαϊκής Αριστεράς δεν εκπλήσσεται από τον κυβερνητικό τραγέλαφο. Ο αδαής και απελπισμένος κόσμος μόλις τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει κάτι. Μόνο που το μάθημα του κοστίζει λίγο ακριβά. Σε τόσο δύσκολους καιρούς πρέπει να σκέφτεσαι καλά τι ρίχνεις μέσα στην κάλπη. Παλιά ότι και να έριχνες έβγαινε κάποιος δημαγωγός που εκχωρούσε εθνικό κεφάλαιο και σου μοίραζε κατανάλωση. Σήμερα, που τα ενέχυρα μηδενίστηκαν, ο ίδιος δημαγωγός μπορεί να σου μοιράσει μόνο αίμα, ιδρώτα και δάκρυα.

Κατά τα άλλα, μετά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ήρθε και ή ώρα του ΣΥΡΙΖΑ να πληρώσει με διάσπαση την υπογραφή μνημονίου. Βλέπετε «παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι» όταν η επίπλαστη ευημερία ήταν μονόδρομος και η λαϊκή αποδοχή γενναία υπό το φόντο μιας πλαστικής κομματικής σημαίας. Η φτώχια φέρνει γκρίνια και συγκρούσεις. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που αποφασίζουν τελικά τα αυτονόητα αλλά και κάποιοι που πρέπει να καλύψουν την «τσάμπα μαγκιά» που ενδημεί στη χώρα, τον εθνολαϊκισμό και την ξενοφοβία της. Μπορεί να είναι  ακροδεξιοί ή ακροαριστεροί, λαμόγια ή ιδεαλιστές αλλά είναι πάντοτε το ίδιο γραφικοί και επικίνδυνοι.     

To plan A αφορούσε τον εκβιασμό της Ευρώπης. Το είπε καθαρά και ο κ. αντιπρόεδρος. Το δημοψήφισμα ήταν το τελευταίο στάδιο, το απόλυτο όπλο που θα ταρακουνούσε τις χρηματαγορές όλου του κόσμου, θα παρέλυε την Ευρωζώνη και τα λεφτά θα έρεαν χωρίς πρόγραμμα, αλλά με αξιοπρέπεια. Χιλιάδες ψηφοφόροι ακόμα και αστικών κομμάτων είχαν φάει το παραμύθι. Ακόμα και πολιτικοί. Είχαν πιστέψει στο άστρο του Βαρουφάκη. Όλοι οι άλλοι ήταν χαρτογιακάδες και κουτόφραγκοι ενώ εμείς τα γατόνια  που θα τους έδεναν χειροπόδαρα. Ο περιούσιος λαός στα καλύτερά του. Η ελληνική πονηριά και η καπατσοσύνη συνδυασμένη με τσαμπουκά, ναρκισσισμό, πολυλογία, «αντισυμβατικότητα» και έκθεση. Εκείνο του «ουάου» στα μούτρα του Γερούν πρέπει να προκάλεσε πολλαπλούς οργασμούς. 

Το plan B έπαιζε παράλληλα και είχε ρήξη, Grexit και φιλότιμο. Κάλυπτε τον αριστερό κυβερνητικό βραχίονα και διατηρούσε τη συνοχή του κόμματος. Κυρίως ικανοποιούσε τον βαθύτατο αντιευρωπαϊσμό και αντικαπιταλισμό της κοινωνίας. Γι αυτό και τα ταξίδια στο Ιράν, την Κίνα, τη Ρωσία προς αναζήτηση συμμαχιών και κεφαλαίων, γι αυτό και τα οπερετίστικα σχέδια με τα ΙΟUs, οι απειλές προς αντιφρονούντες δημοσιογράφους και η υπόμνηση ότι ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια. Από τη στιγμή που δεν βρήκαν λεφτά και  διεθνή στήριξη, η υπόθεση plan Β είχε τελειώσει. Ούτως ή άλλως δεν το πολυπίστευαν γιατί είχε μπελάδες και συγκρούσεις, εκτροπές, πείνα και  προσωπικό κίνδυνο, αλλά το συζητούσαν. Λογικό. Η φαντασίωση της επανάστασης. Τόσα χρόνια αυτός ήταν ο μεγάλος στόχος. Γιατί πως θα πάμε στο σοσιαλισμό αν δεν βγούμε πρώτα από την ΕΕ; Είναι ακόμα άραγε;

Και όμως το 61% του δημοψηφίσματος ήταν λευκή επιταγή στον Τσίπρα να αποφασίσει και να πράξει. Με ανοικτές τράπεζες θα ήταν 80%. Πέρα από το τι πίστευε ο καθένας ότι θα κάνει τελικά ο αρχηγός, την επιταγή την είχε υπογράψει. Αν τον έβαζες να διαλέξει ψυχρά μεταξύ παραμονής ή εξόδου θα ψήφιζε παραμονή. Ο πολίτης δεν θέλει να πάρει την ευθύνη της τύχης του. Για να μπορεί μετά να δικάσει τους υπεύθυνους. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος συμπυκνώνει όλη την υποκρισία και τη μετάθεση ευθύνης της ελληνικής κοινωνίας. Ο πρωθυπουργός ρώτησε υπόρρητα «να φύγουμε αν δεν μείνουμε;» και ο λαός απάντησε το ίδιο υπόρρητα «μείνε μέχρι να φύγεις». 

Οι κλειστές τράπεζες δεν θορύβησαν ιδιαίτερα τους πολίτες, προφανώς λόγω της άγνοιας των μακροχρόνιων επιπτώσεων στην πραγματική οικονομία. Είχαν προσηλωθεί στο στόχο, να τινάξουν την Ευρώπη στον αέρα. Οι νέοι και οι άνεργοι θεωρούν ότι έχουν δει το τέλος του κόσμου και ότι άλλο τους συμβεί θα είναι καλύτερο. Και ψηφίζουν σχεδόν τυφλά αναζητώντας «τον νυμφίο εν τω μέσω της νυκτός».  Ο βασικός κορμός, δηλαδή, ΔΥ και συνταξιούχοι, πίστευαν ακράδαντα ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα τους εγκαταλείψει ποτέ. Δεν θα χάσουν ούτε τις καταθέσεις ούτε το μηνιάτικο. Και δικαιώθηκαν. Αν μείναμε τελικά στην Ευρώπη το οφείλουμε πρωτίστως σε αυτούς. Στη δραχμή, το νέο πελατειακό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ θα έμενε σύντομα από καύσιμα και αυτό θα άνοιγε της «πύλες της κολάσεως». Στο σκληρό μνημόνιο πάντα υπάρχουν ελπίδες κάποιοι να τη γλιτώσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να προφυλάξει εκτός από το κόμμα και το «στρατό» του. Είναι το πολιτικό του κεφάλαιο.

Το βράδυ του δημοψηφίσματος και ενώ οι αφελείς έστηναν χορούς για το περήφανο ΟΧΙ, οι αριστεροί ταγοί  πείστηκαν επιτέλους ότι ο εκβιασμός δεν έπιασε και τα έβαψαν μαύρα.  Και έπεσαν στο plan C. Λαϊκή αποδοχή έχουμε, τα υπογράφουμε όλα τάκα-τάκα,  παίρνουμε τα λεφτά,  γατζωνόμαστε στην εξουσία και βλέπουμε. Η επανάσταση μπορεί να περιμένει. Το όπλο παρά πόδα. Η Ιστορία ως φάρσα ποιότητας Σεφερλή. Σοφή επιλογή. Το τι θα υλοποιήσουμε είναι συζητήσιμο. Εμείς θα πούμε ότι δεν πιστεύουμε στο μνημόνιο, ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα. Ότι εκβιαζόμαστε.  Σάμπως ποιος άλλος θέλει να κάνουμε μεταρρυθμίσεις εκτός των κακών Θεσμών; Το είπαν και οι αντίπαλοι τους κοίταξαν με κατανόηση. Και αυτοί κάτι παρόμοιο θα έκαναν στη θέση τους.

Προχτές μετά το Eurogroup,  ο Ευ. Τσακαλώτος δήλωσε: «το πόσο καλή είναι αυτή η συμφωνία θα εξαρτηθεί από το πώς η ελληνική κοινωνία, το κράτος, η οικονομία και οι οικονομικοί και κοινωνικοί φορείς θα ανταποκριθούν. Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει η βέλτιστη δυνατή εφαρμογή αυτής της συμφωνίας για να αμβλυνθούν οι τυχόν αρνητικές συνέπειες».

Ξέχασε να βάλει μέσα  την κυβέρνηση και το κόμμα στα οποία ανήκει. Πάλι το μπαλάκι στο «λαό»; Εμείς συμφωνήσαμε εσείς αποφασίστε τι θα υλοποιήσουμε; Αυτό μας λέει; Και αν όλα πάνε χάλια εσείς θα φταίτε, όχι εμείς; Και ο λαός τι του απαντά; Μα ότι απάντησε στον Κωστάκη και στο Γιωργάκη που και αυτοί πήραν εντολή για να τα αλλάξουν όλα.

«Μεγάλε άλλαξε ότι θες, μόνο μην πειράξεις τα δικά μου.»

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία και τροφή για ιθαγενείς τηλεορασόπληκτους, άνευ σημασίας και άνευ ουσίας. Τα show στη βουλή με πρωταγωνίστρια την ΠτΒ, οι δήθεν οργισμένες αντιδράσεις και οι προτάσεις μομφής, τα ξενύχτια, οι απανωτές δηλώσεις, απειλές και παραινέσεις δεν αφορούν την πολιτική αλλά την απουσία της.  Ας δούμε όμως πως αντιδρούν οι υπόλοιποι.

Η Αριστερή Πλατφόρμα βλέπει μακριά γιαυτό διαφοροποιείται. Δεν είναι μόνο η ιδεοληψία, δεν τους έχω για τόσο αφελείς. Αριστερά με μνημόνιο δεν έχει μέλλον. Ενώ, ένα σχήμα που θα συνεχίσει να υπόσχεται τη μετά θάνατον ζωή, έχει. Φτωχικό ίσως στην αρχή αλλά δεν θα πάψει να ευαγγελίζεται «τον άλλο κόσμο που είναι εφικτός» και αυτό έχει πολλούς ακροατές. Θα συσπειρώνει μέρος από τις κάστες των προστατευομένων του κράτους που θα θίγονται από την εφαρμογή του Μνημόνιου 3, θα γοητεύει τους νέους και τους αφελείς και θα αποτελεί το αποκούμπι κάθε αδικημένου και εξαθλιωμένου. Στην Ελλάδα δεν σκεφτόμαστε και πολύ. Μας λείπει η Πολιτική Παιδεία. Αισθανόμαστε όμως. Και αντιδρούμε εν θερμώ. Η άκρα Αριστερά μαζί με την άκρα ρατσιστική Δεξιά θα ηγηθούν του νέου αντιμνημονιακού αγώνα με στόχο το Grexit. Απομένει να δούμε το εύρος της ακτινοβολίας τους.

Οι άλλοι αντιπολιτευόμενοι έχουν δίλημμα χοντρό.  Το νέο στερεότυπο που διαμορφώνεται είναι ότι υπάρχουν κάποιοι κακοί στην Ευρώπη με επικεφαλής το Σόιμπλε που θέλουν να μας πετάξουν έξω και δεν πρέπει να τους κάνουμε το χατίρι. Το μνημόνιο είναι κακό και γεμάτο αδικίες και θα αγωνιστούμε να το διορθώσουμε. Γι αυτό και δεν μπαίνουν στον κόπο να προτείνουν τίποτα πολιτικό για την δύσκολη πορεία υλοποίησης της συμφωνίας και κυρίως για όλα όσα πρέπει εμείς να κάνουμε για σώσουμε τη χώρα μας. Είναι αυτό που πολλοί λένε «απουσία αντιπολίτευσης».

Το να στηρίξουν την υπογραφή της είναι το εύκολο. Επικαλούνται την σωτηρία της πατρίδας και δικαιώνονται. Την επόμενη μέρα όμως; Τι θα κάνουν; Κάποιοι ή και όλοι θα πρέπει να συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση μαζί με την Αριστερά και να υλοποιήσουν αντιδημοφιλείς πολιτικές. Να υλοποιήσουν αυτά που υπέγραψαν με τα οποία σχεδόν όλοι, λίγο ή πολύ διαφωνούν. Χωρίς να λένε ακριβώς που και γιατί για να μην ερεθίσουν τους ψηφοφόρους τους. Και αυτό τελικά θα τους φθείρει. Και το ΔΝΤ δεν αστειεύεται. Έχει μάθει από τα ελληνικά κόλπα και δεν μασάει πια. Όποιος πάλι κάτσει απέξω θα πρέπει να κηρύξει νέο αντιμνημονιακό ανένδοτο. Αλλά έλα που αυτό φαίνεται αδύνατο, γιατί πως θα αφήσουν τη χώρα ακυβέρνητη μετά από ένα ζόρικο νέο εκλογικό αποτέλεσμα που θα απαιτεί μεγάλο συνασπισμό; Θα προτιμούσαν να μείνει η παρούσα κυβέρνηση να υλοποιεί μέτρα και αυτοί να αντιπολιτεύονται συλλέγοντας τους διαμαρτυρόμενους πολίτες. Αλλά δυστυχώς η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως τα θέλουμε. Η κυβέρνηση χάνει τη δεδηλωμένη, είναι πλέον αδύναμη. Θέλει τη στήριξη της αντιπολίτευσης.   Και αυτή πρέπει να τιμήσει την υπογραφή της. Είναι πιθανόν ο «λαός» να αποδειχθεί και πάλι σοφός και να τους αναγκάσει να παίξουν όλοι μαζί στο παιχνίδι που δεν γουστάρουν.

Συνεπώς, η χώρα ή θα αλλάξει ή θα καταστραφεί ολοσχερώς με ευθύνη όλου του δημοκρατικού πολιτικού τόξου αλλά και των πολιτών. Η μια εκδοχή είναι να βγούνε όλοι μαζί να εξηγήσουν στον κόσμο τι ακριβώς συμβαίνει και τι πρέπει να γίνει και να πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά, συνεργαζόμενοι ειλικρινά. Ανεξάρτητα ποιος και πόσο είναι μέσα ή έξω από την αυριανή ή τη μελλοντική κυβέρνηση. Η εξωτερική κηδεμονία τους δίνει την καλύτερη ευκαιρία αλλά και το άλλοθι. «Αυτά πρέπει να κάνουμε, έτσι πρέπει να τα κάνουμε, αυτός είναι ο στόχος».

Η άλλη εκδοχή, η πλέον δημοφιλής βέβαια, είναι  να ενισχύουν με στάσεις και  καμώματά τις αντικοινωνικές και αντιπολιτικές δυνάμεις της διάλυσης. Να εμποδίζουν τις μεταρρυθμίσεις, να θρέφουν το λαϊκισμό και το φασισμό και να εκθέτουν τη χώρα  στον άμεσο κίνδυνο. Τα ΜΜΕ είναι πρόθυμα να συνδράμουν. Οι συνδικαλιστές ήδη ξεκίνησαν. Πολιτικά πρόσωπα για να το κάνουν διαθέτουν άφθονα. Οι αντίρροπες δυνάμεις είναι ισχνές. Η κοινωνία ζητάει show.

Όμως κάποια στιγμή οι αλήθειες πρέπει να ειπωθούν στεγνά. Και η ευκαιρία είναι τώρα που ο εθνολαϊκισμός λαβώθηκε βαριά. Ναι, τέλος στις πρόωρες συντάξεις ναι, τέλος στη φορολογική ασυλία ομάδων συμφερόντων, ναι τέλος στα ειδικά μισθολόγια, ναι τέλος στην ασυδοσία του Δημοσίου και των καρτέλ. Αυτά τα τέσσερα αντιστοιχούν στην κρίσιμη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και ανεβάζουν ή κατεβάζουν κυβερνήσεις. Τα φορολογικά μέτρα έρχονται και παρέρχονται, η θεσμική αναδιάρθρωση μένει. Τα περιθωριακά κόμματα των άκρων μπορεί να ενισχυθούν αλλά είναι δύσκολο να γίνουν πλειοψηφικά. Μετά την τραγική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ένα μέρος των ψηφοφόρων θα επιστρέψει στα παλιά θεσμικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) αναζητώντας σιγουριά. Ο πελαγωμένος πολίτης πιάνεται από παντού. Το ΠΟΤΑΜΙ καταγράφηκε, δυστυχώς, ως συνοδοιπόρος του Α. Τσίπρα και είναι άγνωστη η τύχη του, όταν το άστρο του πρωθυπουργού αρχίσει να δύει, πράγμα που δεν θ αργήσει. Πιστεύει ότι ο πρωθυπουργός είναι μεταρρυθμιστής, παρόλο που ο ίδιος δεν το ισχυρίστηκε ποτέ. Ελπίζω να καταφέρει να επιβιώσει, γιατί έχει να δώσει στη μεταρρυθμιστική υπόθεση.

Στη φάση που διανύουμε η παρουσία της Αριστεράς στην κυβέρνηση του Μνημονίου 3 έχει και τα θετικά της. Αποφορτίζει κάπως το αντιευρωπαϊκό κλίμα και μειώνει την αντικαπιταλιστική διάθεση των μαζών. Ο Τσίπρας αναγκαστικά θα αναζητήσει μια άλλη αφήγηση για να μείνει στην εξουσία. Τα ψέματα μάλλον τέλειωσαν. Φυσικά και αυτή η Αριστερά ούτε ξέρει, ούτε μπορεί να διοικήσει.  Πόσο μάλλον μόνη της. Δείτε την Παιδεία, την Υγεία και το μεταναστευτικό. Σκέτη καταστροφή. Στην υπογραφή της συμφωνίας είχε μόνο παράδοση και καθόλου συμμετοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ξαφνικά σοσιαλδημοκράτης, ούτε τεχνοκράτης. Και δεν θα διστάσει να υπονομεύσει την ίδια του την κυβέρνηση γιατί δεν έμαθε ποτέ να κάνει κάτι διαφορετικό. Όποιος νομίζει ότι η έξοδος της Α. Πλατφόρμας μηδενίζει το ποσοστό του σκληρού αριστερισμού μέσα στο κόμμα, πλανάται.  Η παρουσία όμως των αστικών κομμάτων και του Ποταμιού σε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού ίσως δώσει βάρος και λειτουργικότητα. Γράφω «ίσως» γιατί δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες συνεργασίες Ότι γίνει θα γίνει πάντα στα πλαίσια του ελληνικού κεκτημένου, με παλινωδίες και αστοχίες αλλά και μικρά βήματα μπροστά. Η ασφυκτική παρουσία των θεσμών είναι ουσιαστικά η μόνη ελπίδα για κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Αλλά δεν αρκεί. Το σύστημα θα προσπαθεί συνεχώς να επανέλθει στη γνώριμη ισορροπία. Το πολιτικό προσωπικό έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε τόσο βαριά καθήκοντα, κάθετων τομών και μεγάλου πολιτικού κόστους.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει χρόνος για να διαπαιδαγωγηθεί διαφορετικά ο κόσμος και να απαιτήσει αυτός τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Ως εκ τούτου κανείς δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος. Οι πολίτες που αντισταθήκαμε με κάθε τρόπο, εδώ και πέντε χρόνια στο κυνήγι ιδεών και ανθρώπων και αποκαλύψαμε με έγκυρο και  επιστημονικό τρόπο την αλήθεια και τα ψεύδη είμαστε μειοψηφία και δεν έχουμε πρόσβαση στα λόμπυ των κομμάτων. Στην ουσία δεν έχουμε πολιτική έκφραση. Και τα μνημόνια πετυχαίνουν όταν πολιτικοί και πολίτες τα κάνουν κτήμα τους. Εδώ αυτό φαντάζει δύσκολο αν όχι αδύνατο. Αλλά καμιά φορά γίνονται και «θαύματα».     



10 σχόλια:

  1. Ο Δραγασακης προχώρησε σε μια ομολογία, η οποια τον αντίστοιχο Ιάπωνα υπουργό μπορει να τον οδηγούσε και σε χαρακίρι!

    Αυτοι αντίθετα ζητούν απο τους πολιτες να τους εμπιστευτούν, να τους στηρίξουν και να τους ξαναψηφίσουν "επειδη προσπάθησαν". Ξεφτίλες!

    Ουτε τωρα εχουν το παραμικρό σχεδιο, ουτε εχουν παρει την παραμικρή αποφαση -και οι λεγομενοι προεδρικοί.
    Βλέποντας και κάνοντας. Σε καμια περιπτωση δεν μπορουμε να ειμαστε ήσυχοι για το τι μας ξημερώνει.

    Πιστεύω οτι τα κόμματα του δημοκρατικού και ευρωπαϊκού τόξου δεν δικαιούνται να προσανατολίζονται σε συνεργασίες και συγκυβερνήσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ.
    Μονον απεναντι σε αυτο το ελεεινό μόρφωμα και στον Τσιπρα οφείλουν να σταθούν. ΚΑΙ, για λογους εκπαιδευτικούς της κοινωνίας, δεδομένου οτι η συναινετική στάση προς αυτη την καταστροφική κυβερνηση νομιμοποιεί τον λογο και την πολιτικη της στα ματια των πολιτών.

    Προσωπικά εχω την αποψη οτι ενόψει εκλογών ειναι επιβεβλημένη η σύμπηξη ενός μετώπου των ευρωπαϊστών/εκσυγχρονιστών, σε σχήμα που να μπορει να διεκδικήσει το μπόνους των 50 εδρών.
    Ξέρω οτι κατα τετοιο συναντά και θα συναντήσει τεράστιες αντιστάσεις, και μαλλον ειναι πολυ δύσκολο να υλοποιηθεί.
    Νομιζω ομως οτι αυτο επιβάλλει το συμφέρον της χωρας μας -μήπως και καταφέρουμε να την γλιτώσουμε.

    ΥΓ: Πολυ καλό το αρθρο σου, Λεο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Αλίκη μου. Το μέτωπο το υποστήριξα και γω αλλά δεν υπάρχει. Αν γίνει κάτι θα έχει μόνο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Το πιθανότερο είναι να πάμε σε μεγάλο συνασπισμό λόγω του αποτελέσματος. Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με ΠΟΤΑΜΙ και ΑΝΕΛ δεν θα καταφέρει απολύτως τίποτα. Λίγοι κούκοι ( ΠΟΤΑΜΙ) δεν θα φέρουν καμιά άνοιξη

      Διαγραφή
  2. Πρέπει κάποια στιγμή να μιλήσεις για το πως παίρνονται οι αποφάσεις μέσα στα κόμματα. Είσαι δίπλα στον ΣΘ. Με ποιο σκεπτικό αποφασίστηκε η πολιτική που ασκείται;
    Θα μάθουμε ποτέ; Εφόσον ασκείε κριτική και καλά κάνεις, πρέπει να τα παρουσιάσεις ολοκληρωμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε μου δεν έχω καμιά συμμετοχή στα υψηλά κλιμάκια του Ποταμιού εδώ και πολύ καιρό, ούτε ξέρω πως παίρνονται οι αποφάσεις. Συνεπώς δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Ήμουν μέχρι πρότινος υπεύθυνος σχολικής εκπαίδευσης αλλά παραιτήθηκα λόγω κόπωσης.

      Διαγραφή
  3. Πόσο πικρό είναι βρε Λεωνίδα, να είναι πέρα για πέρα ακριβείς διαπιστώσεις όπως αυτές που παραθέτεις παραπάνω!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και γω ρε φίλε πικραίνομαι την ώρα που τα γράφω, αλλά ο άνθρωπος γουστάρει κατά βάθος να βασανίζεται. Η χώρα αυτή είναι χαρούμενη ότι και να γίνει. μάλλον εμείς ζούμε σε άλλη χώρα, τελικά

      Διαγραφή
  4. Γιώργος Αδαμόπουλος18 Αυγούστου 2015 - 9:52 π.μ.

    Έτσι όπως τα γράφεις Λεωνίδα, και σ' ευχαριστώ που μπαίνεις στον κόπο για λογαριασμό όλων μας. Δυστυχώς, η μόνη "λογική" κατάληξη της ψύχραιμης καταγραφής της πραγματικότητας, είναι η επίκληση του ...θαύματος. Είναι τέτοιο το χάλι της ελληνικής κοινωνίας και του βγαλμένου από τα σπλάχνα της πολιτικού προσωπικού (να μην ξεχνάμε και τη διανόηση, βεβαίως, βεβαίως) που ελπίδα δεν διαφαίνεται καμμιά. Μα και το Ευρωπαϊκό όραμα (που θα μπορούσε να μάς συμπαρασύρει, έτσι ήλπιζαν ο Καραμανλής, ο Κύρκος, ο Ζίγδης, ο Πεσμαζόγλου και άλλοι μακαρίτες οραματιστές) βάλτωσε, μιάς και πολιτική ενοποίηση παραπεμπόταν στις καλένδες από ιδιοτελείς ευρωπαίους ηγέτες, και αντ' αυτής προτάχθηκαν "πολιτικές λύσεις" για την νομισματική ενοποίηση, δηλαδή κοροϊδία, δώρον άδωρον. Ήγουν, τυχεροί όσοι συνέλληνες μετανάστευσαν στις αναπτυγμένες χώρες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και γω κατά βάθος πιστεύω ΓΑ ότι δεν υπάρχει ελπίδα η Ελλάδα θα πάει κάπως έτσι.

      Διαγραφή
  5. Μη λες έτσι απλά οτι στην Ελλάδα δεν σκεφτόμαστε πολύ, γιατί απλά το υποθέτεις μιας και δεν είσαι στο κεφάλι του καθενός. Επίσης είναι πολύ εύκολο να κρίνεις εκ του αποτελέσματος. Ο λαός σε μεγάλο βαθμό -μιας και δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον- πειραματίζεται με την ψήφο του μέχρι να πετύχει τον "σωστό συνδυασμό". Άλλωστε αν το πρόσεξες και εσύ τώρα "ίσως" λες, όπως "ισως" λεγαμε και πριν το "οχι", "ισως" λέγαμε και πριν τις εκλογες και γενικότερα ολα αυτα που λέμε, και ψηφίζουμε είναι ένα μεγαλο "ίσως".
    Πάντως το δικό μου "ίσως" είναι πως κανένα πολιτικό κόμμα ή συνασπισμός, δε πρόκειται να κάνει βήμα μπροστά, αν πρώτα οι Ευρωπαίοι δεν πάρουν αυτό που θέλουν ό,τι και αν είναι αυτό. Αφελής είναι όποιος νομίζει πως δεν είναι προμελετημένα όλα αυτά που γίνονται. Αφελής όσοι πανηγυρίζανε το "ΟΧΙ", αλλά αφελής και όσοι ψηφίσανε το "ΝΑΙ".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δρούμε περισσότερο παρορμητικά και επηρεαζόμαστε από την τηλεόραση και τις θεωρίες συνωμοσίας. Συνεπώς δεν επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες άρα δε σκεφτόμαστε. Να υποθέσω ότι μια τέτοια μου προτείνεις για τους Ευρωπαίους; ΟΙ Ευρώπη απλά θέλει να έχει μια νεωτερική χώρα στο ρόστερ της για να μπορεί να παίξει. Η Ελλάδα έχει άφθονα προνεωτερικά στοιχεία, "υπακοής και προστασίας" και αυτό είναι όλο το πρόβλημα.

      Διαγραφή