ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

O άνεργος γίγαντας



Σκέψεις, εκτιμήσεις, εξομολογήσεις, ενός Έλληνα καπετάνιου των μεγάλων θαλασσών. Του φίλου μου blogger  Chrisgio, του καπετάν Χρήστου. Γράφει από τη γέφυρα του πλοίου καθώς  αγναντεύει το αύριο από κάποιο αγκυροβόλιο της Νότιας Αμερικής. Καλό είναι να δίνουμε συχνότερα το λόγο στους καθημερινούς ήρωες, αυτούς που η πολιτεία μας αγαπάει να ξεχνάει. Νάσαι καλά καπετάνιο να μας παίρνεις μαζί σου στα ταξίδια σου. (Leo)
  
του  Chrisgio από το blog Εξάντας

Ο Σεπτέμβρης ήταν ήδη παρελθόν. Ο Οκτώβρης είχε μπει για τα καλά. Και είχε… 9! «Στο ίδιο σημείο αγκυροβολίας. Ο καθαρισμός των κυτών σε εξέλιξη» έγραφε το ημερολόγιο του πλοίου κάθε πρωί. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Αν και είχαν περάσει 15 μέρες η εργασία καθαρισμού δεν έλεγε να σώσει. Το πλήρωμα καταστρώματος είχε εξουθενωθεί αλλά συνέχιζε.

Αγνάντευα τον ορίζοντα. Μέσα στο κάδρο και το πλοίο. Η ανυπαρξία ενδιαφέροντος στην «άκρη του κόσμου μας» ανάγκαζε το μάτι να εστιάσει πίσω. Σ΄ ένα ολοκαίνουργιο σκάφος που ήταν έτοιμο να τα βάλει με μυθικά θαλάσσια τέρατα, θεούς, αερικά και να τα νικήσει. Χωρίς υπερβολή!
Το έβλεπα να στέκει, αγκιστρωμένο στην άγκυρά του και μου έδινε την εντύπωση ότι με δυσκολία υπέμενε αυτή την αναμονή, ότι υπέφερε.

Ο γίγαντας, αξίας δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, έμοιαζε ν’ αναρωτιέται: «Γιατί μένω έτσι ανενεργός»;
Τα ημερήσια έξοδα, απλά της ύπαρξής του, δεκάδες χιλιάδες δολάρια. Σκεφτόμουν ότι η δράση, η κίνηση, η ανάσα, η καύση δίνουν ζωή κι αυτός ο γίγαντας για να είναι ζωντανός ή τουλάχιστον να μοιάζει έτσι, πρέπει να είναι σε κίνηση και δεν είναι.
Μαζί του σε λίγο ίσως παύσουν να νοιώθουν ζωντανοί κι αυτοί που ζουν πάνω του, μαζί του. Δεκαοκτώ άτομα, κι άλλες τόσες οικογένειες, ζουν από την δράση του. Περιμένουν να πάρει στροφές η προπέλα του για να ξανανιώσουν ζωντανοί. Για να γίνει αυτό χρειάζεται τροφή και η τροφή του είναι τα ταξίδια, οι ναύλοι, τα προς μεταφορά φορτία.

Είναι σίγουρο ότι η αγορά κάποια στιγμή θα ανακάμψει. Ο κόσμος θα χρειαστεί προϊόντα και τα βαπόρια θα τα μεταφέρουν. Τότε όλοι θα είναι πάλι ευχαριστημένοι.
Προς το παρόν ας είναι καλά η Κίνα η οποία χάρη στον απίστευτο οργασμό και ανάπτυξή της, διατηρεί από μόνη της την παγκόσμια αγορά, έστω και σε οριακό επίπεδο, να μην καταρρεύσει.

Το θέμα λοιπόν είναι τι πρόκειται να γίνει στον ενδιάμεσο χρόνο, όσο η κρίση θα διαρκεί. Τότε που γίνονται οι μεγάλες αλλαγές, τότε που το μυαλό γεννάει ιδέες, δημιουργικές αλλά και καταστροφικές. Πως θα διαμορφωθεί η πραγματικότητα στη ναυτιλία, τα πλοία; Τι αλλαγές-εκπλήξεις επιφυλάσσει το μέλλον για τους ναυτικούς; Αυτοί που τα ορίζουν σκεφτόμενοι το κέρδος, και καλά κάνουν, (αλήθεια, ποιος δεν το σκέφτεται;) θα προσπαθήσουν να μειώσουν τα έξοδά τους. Η εύκολη λύση, παντού και πάντα, οι μειώσεις θέσεων εργασίας, μειώσεις μισθών. Και στη ναυτιλία αν αυτό που δεν μπορεί να γίνει με τα «υπάρχοντα υλικά» επιτυγχάνεται με άλλο τρόπο. Επάνδρωση πλοίων με φθηνότερα πληρώματα άλλων εθνικοτήτων, κυρίως από την Ασία.

Αλλαγή σημαίας. Ανεργία!

Βρίσκομαι σε ηλικία που η «έξοδος» από το επάγγελμα είναι πολύ κοντά. Σε άλλες εποχές θα ήμουν αρνητικός στην επιλογή του ναυτικού επαγγέλματος από νέους ανθρώπους. Ένα «παρά φύση» επάγγελμα για τον άνθρωπο, αφού στη θάλασσα κυρίαρχα είναι τα… ψάρια εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
Η κοινωνικότητα του ανθρώπου σε αντιπαράθεση με τη μοναξιά, φτάνουν και περισσεύουν από ΜΟΝΑ τους να δικαιολογήσουν τον όρο «παρά φύση».
Τι μπορεί να απαντήσει ένας ναυτικός στην ερώτηση του παιδιού του, «που ήσουν πατέρα όταν σε χρειαζόμουν δίπλα μου;»
Τι μπορεί να απαντήσει ένας ναυτικός στη γυναίκα του όταν του λέει, «φτάνει δεν μπορώ άλλο μόνη μου!»

Όμως ο ζόφος των τελευταίων χρόνων θα στρέψει πολλούς νέους αλλά και απελπισμένους μεγαλύτερους σε ηλικία στη θάλασσα.
Έχω παραδείγματα γνωστών μου, ακόμα και υψηλής μόρφωσης, πανεπιστημιακής, υψηλού κοινωνικού-ποιοτικού επιπέδου, που μου ζήτησαν να μεσολαβήσω να βρουν δουλειά σαν απλοί ναυτικοί.
Στην αρχή τα ΄χασα. Στη συνέχεια συνειδητοποίησα, ακόμα μια φορά, το εν εξελίξει δράμα.

Εύχομαι τα πλοία να μείνουν κοντά στους Έλληνες και να βοηθήσουν κι αυτά στο δύσβατο δρόμο που πορεύονται χώρα και πολίτες, γιατί δεν είναι μακριά η ώρα που θα ψάχνουμε να βρούμε «αυγά και καλάθια». Κι αν κάποιος μου πει ότι η ώρα αυτή είναι ήδη «εδώ» θα του πω ότι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
Η εικόνα της Αργεντινής που αντίκρισα την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί το 2010, σε σχέση με προηγούμενες, δεν ξεχνιέται! Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είδα τον «απόλυτο πάτο».
Η φτώχεια δεν έχει πάτο! Ή μάλλον έχει, αλλά είναι ορατός κάπου στην κεντρική Αφρική!

Το επίπεδο του Έλληνα και της Ελλάδας καλύτερα ας αφήσουμε να το συζητήσουμε σε 2-3-4 χρόνια από τώρα. Τότε που θα θυμόμαστε ακόμα και χρόνια σαν το 2012 και το 2013 σαν μια όμορφη ανάμνηση. Όπως κάνουμε σήμερα αναπολώντας το 2009.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου