ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Ευθύμης Δημόπουλος: Επικοινωνιακή και δημοκρατική πολιτική


Με αφορμή τη συμφωνία στο τελευταίο Eurogroup ο πρωθυπουργός εκφώνησε έναν ακόμη πανηγυρικό στον ελληνικό λαό, ο Καμένος μόστραρε διαδικτυακά τις γραβάτες που προτιμά για την περίσταση και ο Πολάκης κραύγασε «πάρτε τα !». Υστερικές επικοινωνιακές αντιδράσεις που δείχνουν ανευθυνότητα αλλά και πανικό. 
Οι πιο έγκυροι αναλυτές χαρακτηρίζουν τη συμφωνία ως «συμφωνία διατυπώσεων», γεμάτη εκκρεμότητες και «ιδρώνουν» να την αποκρυπτογραφήσουν. Φαίνεται ότι πρόκειται για μια προσωρινή διευθέτηση θεσμικών ισορροπιών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων στην Ευρώπη. Αν έτσι προσλαμβάνουν τη συμφωνία μυημένοι αναλυτές, καταλαβαίνετε τι συμβαίνει με τους απλούς πολίτες. Για αυτούς οι γρίφοι της συμφωνίας συνεπάγονται αδιαφορία, αποχή από την ενημέρωση, αποστασιοποίηση από την πολιτική και τελικά εκνευρισμό για τους χειρισμούς των πολιτικών. Και όμως η δημοκρατική πολιτική θα έπρεπε να διαχέεται στην κοινωνία με αποκρυσταλλώσεις και εκλαϊκεύσεις που εξασφαλίζουν συμμετοχή, συσπειρώνουν και συνεγείρουν. Όχι με επικοινωνιακά πανηγύρια. 


Όμως η επικοινωνιακή πολιτική προκρίνει το παρόν, ακόμη και στις σύντομες εκδοχές του (εικοσιτετράωρες ή εβδομαδιαίες) εις βάρος της προοπτικής. Δεν χτίζει, υποθηκεύει. Παρατείνει και να παραπέμπει. Είναι αυτό που λέει ο Ζουράρις «ποιος ζει και ποιος πεθαίνει μέχρι τότε». Αυτό που καυχιέται ο κάθε συριζαίος βουλευτής ότι τα σκληρά μέτρα «αφορούν το 2019». Είναι αυτό που κάνει το ελληνικό πολιτικό σύστημα με τα κόκκινα δάνεια και με τον νόμο Κατσέλη. Είναι στην ουσία η βαθιά ρίζα της ελληνικής χρεωκοπίας. Άσε, αργότερα, βλέπουμε. Αντιθέτως η δημοκρατία προνοεί και προετοιμάζεται. Δεν ασωτεύει. 


Η κυβέρνηση βέβαια ισχυρίζεται ότι η διαρκής διαπραγμάτευση δεν την αφήνει να δουλέψει και να παράγει κυβερνητικό έργο. Ας αφήσουν τις αστειότητες. Οι χειρότερες επιδόσεις της κυβέρνησης έχουν να κάνουν με τον τομέα της Παιδείας όπου οι εταίροι καθόλου δεν παρεμβαίνουν. Σε αυτό το «απαλλαγμένο» από την διαπραγμάτευση πεδίο η κυβέρνηση ξεθεμελιώνει ότι έχει απομείνει. Ας μην κρυβόμαστε. Χωρίς τους πιεστικούς και λεπτομερείς ελέγχους των μηχανισμών επιτήρησης είναι απίθανο το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ειδικά αυτή η κυβέρνηση να επιχειρούσε ακόμη και τις ελάχιστες διαρθρωτικές αλλαγές.
Άλλωστε παρά τις τσιρίδες του εθνολαϊκισμού σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον αυξανόμενων αλληλεξαρτήσεων, η διέξοδος στις κρίσεις δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά εθνική. Έχει ανάγκη συνδρομής και εποπτείας υπερεθνικών πολιτικών και οικονομικών υποκειμένων. Δεν είναι τυχαίο πως και η ίδια η συζήτηση για την ευρωπαϊκή ενοποίηση απόκτησε νέο περιεχόμενο μετά την εκδήλωση της κρίσης.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Θάνος Καψάλης: Το σχολείο που δεν ανταμείβει τον κόπο των παιδιών


Το νέο θέμα συζήτησης στο f/b είναι η πρόνοια για την εισαγωγή Ρομά στο Πανεπιστήμιο. Από κοντά και οι συζητήσεις για το αν και πώς το Ελληνικό σχολείο, ιστορικά, αναπαρήγαγε και συντήρησε την κοινωνική διαστρωμάτωση, αντί να την αίρει. Επ΄αυτών αξίζει να σημειωθούν μερικά ιστορικά στοιχεία και ένα ... βιωματικό.

Ας ξεκινήσουμε με τα ιστορικά.
*Η Ελλάδα λοιπόν περιλαμβανόταν μεταξύ των πρώτων ευρωπαϊκών κρατών που καθιέρωσαν την υποχρεωτική δημοτική εκπαίδευση (1834)
*Στα μέσα του 19ου αιώνα η Ελλάδα είχε 5.000 μαθητές που φοιτούσαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε σχέση με τους 20.000 μαθητές, της εικοσαπλάσιας σε πληθυσμό Γαλλίας.
* Στα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ (1900-1914), μόνο ένας στους τέσσερις Έλληνες μετανάστες ήταν αναλφάβητος, ενώ αντίθετα ένας στους δύο Ιταλούς.
*Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ελλάδα ήδη είχε ένα από τα υψηλότερα ευρωπαϊκά ποσοστά φοιτητών σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό.

Και το βιωματικό: Μιλώντας τις προάλλες για τις αλλαγές που έχουν γίνει στο Γυμνάσιο (κατάργηση εξετάσεων, ευνοϊκές ρυθμίσεις για την προαγωγή των μαθητών) με ένα παλαιό υψηλόβαθμο στέλεχος της εκπαίδευσης, που αν και προερχόταν από μια ταπεινή αγροτική οικογένεια της Πελοποννήσου, κατόρθωσε να υπερπηδήσει τους όποιους φραγμούς, ώστε να μορφωθεί, να επιμορφωθεί και να διακριθεί, μου είπε:

"Αν εγώ, που προερχόμουν από μια φτωχή οικογένεια αγροτών, φοιτούσα σε ένα σχολείο σαν και αυτό-που δεν ενθαρρύνει και δεν ανταμείβει τον κόπο και την προσπάθεια για τη μόρφωση-τότε είναι αμφίβολο αν δεν εξακολουθούσα να βόσκω, ως τώρα, τα πρόβατα που είχα κληρονομήσει από τον πατέρα μου".

Άννα Ελευθεριάδου-Γκίκα: Επιστολή στον «Μορφωμένο», κατά δική του δήλωση, κύριο Πολάκη

Δεν είμαι δημοσιογράφος του ΔΟΛ, δεν είμαι «τσιράκι» ή ευνοημένη κάποιας εξουσίας και κυρίως δεν είμαι γλείφτρα. Έχω λοιπόν κι εγώ το ηθικό πλεονέκτημα, που τόσο πολύ επικαλείται η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, να μιλώ. Θέλω, με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμικό σας ρόλο και την εξαρτημένη -κατά κάποιον τρόπο- σχέση εργασίας μας, να σας ρωτήσω κάτι. Τα γεγονότα στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου το Πάσχα του 2014 τα θυμάστε;
Διάβασα, κύριε Πολάκη, μια μακροσκελή και αναλυτική σας ανάρτηση στο Διαδίκτυο όπου υποστηρίζετε την πρακτική να ρίχνουμε και καμιά μπαλωθιά σε γάμους και γλέντια, είναι η παράδοσή μας. Λέτε ακόμη ότι δύο γενιές, εσείς κι οι γονείς σας, καταφέρατε να μορφωθείτε. Σε ένα περιβάλλον ορεινού χωριού, σε δύσκολες συνθήκες, φτώχεια, ανέχεια. Και μπράβο σας. Δυστυχώς το να τελειώσει κανείς ένα Πανεπιστήμιο δεν τον κάνει όμως αυτόματα και μορφωμένο.
Θεωρητικά η μόρφωση έπρεπε να σας φέρει πιο κοντά σ’ αυτό που λέμε πολιτισμική εξέλιξη, να σας απαγκιστρώσει από εμμονές και κακές πρακτικές. Να πείτε όχι στις άσκοπες μπαλωθιές... Μόλις τρία χρόνια πέρασαν από τότε που σε Πασχαλινό γλέντι στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου, ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους, σκοτώθηκε ένα νέο παιδί κατά λάθος. Δίπλα είναι τα Μυριοκέφαλα, μέχρι τα Σφακιά έφτασε κύριε Πολάκη ο ήχος από τη μοιραία σφαίρα που λάβωσε θανάσιμα τον Γυπαράκη. Τα αυτιά των μορφωμένων, πρέπει να ’ναι πιο ευαίσθητα σε τέτοιους ήχους κύριε Υπουργέ… Από τις παραδόσεις κρατάμε ό,τι μας εξελίσσει σαν κοινωνία και ρίχνουμε στο πηγάδι της λήθης ό,τι μας καθηλώνει. Το ότι χρησιμοποιούν ευρέως όπλα οι κακοποιοί κι οι παραβατικοί της Κρήτης, όπως επικαλείστε, δεν σας απαλλάσσει από την ευθύνη εσείς, οι κατά δική σας δήλωση «μορφωμένοι» των Σφακίων, να τα απαρνηθείτε.

Με λύπη (γιατί δεν ταιριάζει εδώ το «με εκτίμηση»)
Δρ. Άννα Ελευθεριάδου-Γκίκα
Ιατρός Ε.Σ.Υ
Νοσοκομείου Ρεθύμνου

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Το σπίτι είχε λίγα φώτα και υποβλητικά



Από ένα ωραίο κείμενο του Μένη Κουμανταρέα για τον Χατζιδάκι:


 Με την ευγενική χορηγία του Ευθύμη Δημόπουλου

« Το σπίτι είχε λίγα φώτα και υποβλητικά. Όχι από διάθεση μυστηρίου και πολύ λιγότερο αισθητικής. Τα πράγματα οικονομικά ήταν δύσκολα και η οικογένεια Χατζιδάκι – που άλλοτε είχε γνωρίσει πολυτέλειες στην Ξάνθη – μετά το θάνατο του πατέρα σε αεροπορικό δυστύχημα, τα έφερνε δύσκολα βόλτα. Πίσω από την τζαμένια πόρτα που χώριζε το δωμάτιο υποδοχής από τα υπόλοιπα δωμάτια ζωγραφιζόταν – σαν φιγούρα κάποιου θεάτρου σκιών – μια μικροκαμωμένη ελάχιστα κυρτή κυρία. Κρατούσε με το ένα χέρι το δισκάκι του καφέ και σπρώχνοντας με τον αγκώνα του άλλου, έκανε την είσοδό της. Ήταν η μητέρα του, η κυρία Αλίκη, με τα μενεξεδένια μάτια της που σου έκαναν face control, εγκρίνοντας ή απορρίπτοντάς σε. 

Κι από κοντά εμφανιζόταν μια αφράτη κοπέλα με ωραίο λευκό δέρμα και μαύρα μαλλιά, η γλυκειά Μιράντα, η αδελφή του. Είχε πρόσφατα περάσει μια φυματίωση, κι εγώ κάθε φορά που την έβλεπα τη φανταζόμουνα να γλιστρά μέσα από τις πτέρυγες του Μαγικού Βουνού, τρυφερή φίλη του Χανς Κάστορπ. Αυτά ήταν τα πρόσωπα του σπιτιού, κι οι επισκέπτες έπρεπε το ταχύτερο να μπουν στο νόημα και να λάβουν θέσεις, προτού η ιεροτελεστία αρχίσει. Αυτή περιελάμβανε απαραιτήτως καφέ, τσιγάρο και μεγάλες δόσεις μουσικής. Πιάνο ή πικάπ. Όσο η ακρόαση διαρκούσε, έπρεπε να’χεις τα αυτιά σου δεκατέσσερα, να έχεις γίνει μια λαμπάδα στο μπόι του Χριστού, όπως στον Επιτάφιο. Γκάτσος, Τσαρούχης, Χατζιδάκις ήταν οι τρεις ταξιάρχες που ακολουθούσαν ψέλνοντας στην περιφορά του. Παρόμοια ετοιμότητα και επαγρύπνηση απαιτούσε ο Μάνος από τους φίλους. Τα μάτια του δεν σ’ άφηναν στιγμή. Μέχρι που το στομάχι άρχιζε να διαμαρτύρεται και τα έντερα να σε σουβλίζουν. Μα όταν οι φίλοι έδειχναν σημεία κόπωσης, εκείνος τους ανακαλούσε στην τάξη εφιστώντας την προσοχή σε κάποιο ορχηστρικό πέρασμα ή έναν αρπισμό στο πιάνο».

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου: Για την τριτοβάθμια παιδεία




Ο φίλος μας καθηγητής Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και μας έκανε την  τιμή να τη στείλει προς δημοσίευση. Η μεταρρύθμιση της Παιδείας μας έχει ανάγκη από τις γνώμες των ειδικών, γιατί μέσα από το διάλογο θα καταλήξουμε στο σωστό και θα το εφαρμόσουμε στην πράξη. Την επόμενη μέρα, φυσικά . Όταν θα έχει περάσει η καταιγίδα της ερημοποίησης. ( Leo)

Με αφορμή την συζήτηση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα, ως παλαιός διδάσκαλος, αρχικά φροντιστής, στην συνέχεια καθηγητής στην Ιδιωτική σχολή Ηλεκτρονικών Αναστασιάδη (που μετεξελίχθηκε στο ΤΕΙ Πειραιά) διδάκτωρ του IMPERIAL COLLEGE και αναπλ. καθηγητής στο ΕΜΠ, πιστεύω ότι δικαιούμαι να έχω άποψη για το θέμα αυτό την οποία συνοπτικά μοιράζομαι μαζί σας.

Πιστεύω ότι ο σημαντικότερος πόρος στην εποχή μας, για όλα τα κράτη, είναι οι μορφωμένοι εκπαιδευμένοι και καλλιεργημένοι πολίτες του. Η πρόσφατη θεαματική ανάπτυξη της Κίνας και Ινδίας δεν βασίζεται σε πρώτες ύλες αλλά είναι προϊόν της επιχειρηματικότητας της καινοτομίας των κατοίκων τους, υποβοηθούμενη φυσικά από την φιλελευθεροποίηση των οικονομιών τους. Παρατηρούμε την ίδια περίοδο μια θεαματική αύξηση του αριθμού πανεπιστημίων τους (Δημόσιων και Ιδιωτικών) με ταυτόχρονη την ποιοτική αναβάθμιση τους.

Πιστεύω επίσης ότι η ευφυία και οι ειδικές διανοητικές ικανότητες προκύπτουν όπως όλες οι ικανότητες τυχαία, δηλαδή η καταγωγή των ανθρώπων δεν έχει πρωτεύοντα ρόλο όσο έχει η τύχη. Προφανώς βέβαια η παιδεία παίζει τον σημαντικό ρόλο στην μετατροπή της ευφυίας και των διανοητικών ικανοτήτων σε συγκεκριμένες επαγγελματικές δεξιότητες και ουσιώδη μόρφωση σε όλους τους τομείς της τέχνης της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ακόμη και η αυτομόρφωση χρειάζεται την παιδεία ενός σχολείου ή πανεπιστημίου για να γίνει ευχάριστη και αποδοτική.

Με βάση αυτά τα δυο βασικά μου πιστεύω προκύπτει το συμπέρασμα ότι κάθε σοβαρό κράτος, για το δικό του συμφέρον, πρέπει να διευκολύνει την πρόσβαση των παιδιών του ανεξάρτητα από την καταγωγή τους ή το εισόδημα της οικογένειας τους, σε σοβαρά και αξιόπιστα πανεπιστήμια (ΑΕΙ και ΤΕΙ).
Δηλαδή η τριτοβάθμια παιδεία πιστεύω ότι πρέπει να είναι δωρεάν και να παρέχεται από σοβαρά και αξιόπιστα Πανεπιστήμια. Φυσικά αν η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι απλώς δωρεάν αλλά παρέχεται από υποβαθμισμένα και μη αξιολογημένα πανεπιστήμια ο στόχος της δωρεάν εκπαίδευσης έχει πλήρως αποτύχει.

Για να φέρω ένα παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα αποφασίζει να δώσει ένα γεύμα δωρεάν σε όλα τα Ελληνόπουλα που σπουδάζουν, αλλά το γεύμα είναι άθλιο, άνοστο και κακομαγειρεμένο, το δωρεάν χάνει την σημασία του. Φυσικά οι κρατικοί μάγειροι, σερβιτόροι καθαριστές, προμηθευτές πρώτων υλών και σκευών είναι ικανοποιημένοι αν έχουν σταθερή δουλειά και αμοιβές λογικές και συχνά με συντεχνιακές κινητοποιήσεις πιέζουν για βελτίωση, αφορά όμως αυτό την παιδεία?

Ένα άλλο πρόβλημα στην Ελλάδα της δωρεάν αποκλειστικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι ότι οι γόνοι της μεσαίας και της κατώτερης τάξης στην Ελλάδα πηγαίνουν αναγκαστικά και σε υποβαθμισμένα τριτοβάθμια ιδρύματα της, ενώ οι γόνοι των εύπορων οικογενειών συχνά πηγαίνουν σε καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού η και στα ελάχιστα ιδιωτικά πανεπιστήμια που επιτρέπεται να λειτουργούν στην Ελλάδα, νοθεύοντας τον ανταγωνισμό των ικανοτήτων και περιορίζοντας την αριστεία της χώρας μας.

Παρατηρώ λοιπόν ότι ο διάλογος στην Ελλάδα περιορίζεται σε προτάσεις για οργανωτικές ομοιόμορφες κεντρικά σχεδιασμένες αλλαγές ή στα προνόμια και αμοιβές των καθηγητών στα κρατικά πανεπιστήμια μας (οι μάγειροι που ανέφερα) και τα δικαιώματα των φοιτητών να ελέγχουν τα όργανα διοίκησης στα πανεπιστήμια, ώστε να μένουν αιωνίως σε αυτά, να περνούν με το «Δημοκρατικό» πέντε, και μερικοί να προετοιμάζονται συνδικαλιστικά για την πολιτική τους καριέρα εκφωνώντας ξύλινους λόγους σε αμφιθέατρα.

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις για την βελτίωση της πανεπιστημιακής εκπαίδευση ώστε η χώρα μας να πορευτεί σαν ένα άξιο μέλος της Ε.Ε., η οποία έχει σημαντικό ρόλο στο μέτρο της στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων της εποχής μας και στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο της Ελλάδας.

Η δική μου πρόταση έχει λοιπόν δυο στόχους. Αφενός να εξασφαλιστεί η δωρεάν πρόσβαση στα πανεπιστήμια και αφετέρου η ποιοτική αναβάθμιση των πανεπιστημίων και της πανεπιστημιακής παιδείας και συνοπτικά περιγράφεται από τα παρακάτω:
  1. Ελεύθερη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα εφόσον ιδρύονται ως παραρτήματα των 50 πρώτων καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου και παρέχουν ισότιμα διπλώματα με τα ιδρύματα της χώρας προέλευσης τους.
  2. Πλήρης διοικητική αυτοτέλεια των υπαρχόντων δημόσιων πανεπιστημίων με σταθεροποίηση των κρατικών παροχών για μισθούς του προσωπικού τους στα σημερινά επίπεδα. Το πρόγραμμα επενδύσεων των πανεπιστημίων παραμένει υποχρέωση του κράτους η συντήρηση των κτιρίων καλύπτεται από τα έσοδα τους
  3. Πανελλήνιες εξετάσεις, όπου οι επιτυχόντες θα παίρνουν ένα εξαργυρούμενο κουπόνι σπουδών (4+2 ή 5+2 ετών ανάλογα με την κατεύθυνση) και θα μπορούν να γραφτούν σε όποιο πανεπιστήμιο δημόσιο ή ιδιωτικό επιθυμούν εφόσον γίνονται δεκτοί από αυτά
  4. Τα Δημόσια πανεπιστήμια θα έχουν, επιπλέον της κρατικής επιχορήγησης, έσοδα από τα κουπόνια, από ερευνητικά προγράμματα και από μεταπτυχιακά εξειδικευμένα μαθήματα με αμοιβή που ορίζουν τα ίδια
  5. Το υπάρχον προσωπικό των πανεπιστημίων παραμένει με σχέση δημόσιου υπάλληλου ενώ το μελλοντικό προσωπικό είναι υπάλληλοι των πανεπιστημίων με κατάλληλες συμβάσεις οι οποίες θα καλύπτονται από τα επιπλέον έσοδα του πανεπιστημίου
  6. Τα Ιδιωτικά πανεπιστήμια μπορούν φυσικά να ορίζουν αυθαίρετα τα δίδακτρα τους ανεξάρτητα από την τιμή του κουπονιού.
  7. Φοιτητές μετά την λήξη των κουπονιών τους είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν για κάθε μάθημα που εξετάζονται.

Πιστεύω ότι με ένα τέτοιο γενναίο πρόγραμμα, το οποίο ενδεχομένως απαιτεί αρχικά μεγαλύτερη χρηματοδότηση λόγω των κουπονιών, μπορεί να λυθεί οριστικά το πρόβλημα της πανεπιστημιακής παιδείας στην Ελλάδα.
Τα Ιδιωτικά πανεπιστήμια θα λειτουργήσουν υποχρεωτικά ανταγωνιστικά και τα Δημόσια απαλλαγμένα από τον σημερινό ασφυκτικό έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης θα μπορέσουν σύντομα να γίνουν και αυτά ανταγωνιστικά ή και να κλείσουν, αν δεν έχουν εγγραφές νέων φοιτητών ή έσοδα από ερευνητικά ή μεταπτυχιακά προγράμματα.

Φυσικά οι ευκαιρίες για επιχειρηματικές συνεργασίες, νέες θέσεις εργασίας και πρόσθετα έσοδα στο κράτος από την ίδρυση νέων πανεπιστημίων θα αυξηθούν πέραν της παροχής πραγματικής δωρεάν και αξιόλογης παιδείας για όλους τους νέους στην Ελλάδα.

Καθ. Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου


Διδάκτωρ του IMPERIAL COLLEGE

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών κατά της «βεβιασμένης νομοθέτησης» Γαβρόγλου


από την Καθημερινή 

Για «βεβιασμένη νομοθέτηση» κάνει λόγο πρωτοβουλία τριάντα πανεπιστημιακών, που υπογράφουν κείμενο με σχόλια και επισημάνσεις για το σχέδιο νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που προωθεί το υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.

Οι πανεπιστημιακοί εξέφρασαν την πλήρη αντίθεσή τους στις σχεδιαζόμενες αλλαγές, με την συντονίστρια της πρωτοβουλίας, Βάσω Κιντή, καθηγήτρια του ΕΚΠΑ, να καυτηριάζει το γεγονός οτι δόθηκαν στη δημοσιότητα δυο διαφορετικά σχέδια νόμου. «'Αλλο ήταν για τους πρυτάνεις, άλλο για τη διαβούλευση. Στο δεύτερο σχέδιο αλλάζουν οι διατυπώσεις για το άσυλο και τη συμμετοχή των φοιτητών, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι γίνεται μια αθώα τροποποίηση, ενώ στην πραγματικότητα δίνεται συμβολικά το σήμα στο κομματικό κυρίως ακροατήριο ότι θα επανέλθει το άσυλο και οι φοιτητές στη διοίκηση», είπε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τους καθηγητές της πρωτοβουλίας, οι λόγοι της "βεβιασμένης νομοθετησης" συνίστανται στην ικανοποίηση του κομματικού ακροατηρίου, στο να υπάρχει κάποιου είδους νομοθεσία για να διεξαχθούν οι πρυτανικές εκλογές, αλλά και στην ικανοποίηση ομάδων συμφερόντων εντολές των πανεπιστημίων.

"Με το νομοσχέδιο επιτυγχάνεται ενα εξαιρετικά συγκεντρωτικό σύστημα και φαινεται οτι η κυβερνηση δεν θέλει τα πανεπιστήμια να διοικούνται δημοκρατικά", προσθεσε η κ. Κιντή. Εξάλλου, ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου, Γιώργος Ιωάννου, ανέφερε για τα όσα προβλέπονται για τα μεταπτυχιακά, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι για να προσληφθεί ένας διακεκριμένος καθηγητής από το εξωτερικό σε ελληνικό ΑΕΙ, πρέπει να εγκριθεί η αμοιβή του από τους υπουργούς Παιδείας και Οικονομικών και να δημοσιευθεί στο ΦΕΚ.  «Για να το σκεφθεί κάποιος αυτό, πρέπει να έχει εμμονές», πρόσθεσε.

«Οι πόροι από τα μεταπτυχιακά είναι πολύτιμοι. Στο ΕΜΠ καλύπτουν σημαντικά πάγια έξοδα», σημείωσε η Μαίρη Μιμίκου, καθηγήτρια του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ενώ η καθηγήτρια του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, Έφη Τσακαλίδου, υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο φέρνει «αναδιανομή της φτώχειας στο πανεπιστήμιο, καθώς δεν δίνει την ευκαιρία να παράγουν έργο και κατ'επέκταση πλούτο».

Τέλος, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, Σταύρος Τσακιράκης, υπογράμμισε ότι «υπάρχει σοβαρό θεσμικό πρόβλημα με τον συνδικαλισμό στην Ελλάδα. Ειδικά ο φοιτητικός συνδικαλισμός κάνει μεγάλη ζημιά» και πρόσθεσε ότι το νομοσχέδιο φέρνει ξανά στο προσκήνιο τις παρατάξεις.

Οι 30 πανεπιστημιακοί που αποτελούν την ομάδα πρωτοβουλίας είναι οι εξής:
1.      Στέλιος Βιρβιδάκης-ΕΚΠΑ
2.      Βασίλης Βουτσάκης - ΕΚΠΑ
3.      Λουκάς Βλάχος -ΑΠΘ
4.      'Αννυ Δελλαδέτσιμα -ΕΚΠΑ
5.      Παύλος Δελλαδέτσιμας -Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
6.      Πέτρος Καβάσαλης - Πανεπιστήμιο Αιγαίου
7.      Ορέστης Καλογήρου - ΑΠΘ
8.      Γιώργος Καρράς - ΕΜΠ
9.      Δήμητρα Κατή - ΕΚΠΑ
10.  Σωκράτης Κάτσικας - Πανεπιστήμιο Πειραιά
11.  Κλέα Κατσουγιάννη - ΕΚΠΑ
12.  Βάσω Κιντή - ΕΚΠΑ
13.  Αντιγόνη Λυμπεράκη - Πάντειο Πανεπιστήμιο
14.  Γιώργος Μαυρωτάς - ΕΜΠ
15.  Μαίρη Μιμίκου - ΕΜΠ
16.  Αχιλλέας Μητσός - Πανεπιστήμιο Αιγαίου
17.  Γιώργος Παγουλάτος - ΟΠΑ
18.  Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου - ΕΚΠΑ
19.  Νιόβη Παυλίδου - ΑΠΘ
20.  Μπάμπης Σαββάκης - Πανεπιστήμιο Κρήτης
21.  Κώστας Σοφούλης - Πανεπιστήμιο Αιγαίου
22.  Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος - ΕΚΠΑ
23.  Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος - ΑΤΕΙ Πελοποννήσου
24.  Έφη Τσακαλίδου - Γεωπονικό Πανεπιστήμιο
25.  Πάνος Τσακλόγλου - ΟΠΑ
26.  Σταύρος Τσακυράκης - ΕΚΠΑ
27.  Λουκάς Τσούκαλης - ΕΚΠΑ
28.  Γιάννης Χατζηγώγας - ΑΠΘ
29.  Θεόδωρος Χατζηπαντελής - ΑΠΘ
30.  Κίμων Χατζημπίρος - ΕΜΠ

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Χαριδημος Τσούκας: LONDON BRIDGE, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΑΙ ΤΟ "ΠΑΡΑΛΟΓΟ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Από τον τοίχο του στο fb

Στην «Ιστορία του Ιβάν Ιλιτς», ο Τολστόι περιγράφει πώς ο κομφορμιστής ομώνυμος ήρωας συνειδητοποιεί το «παράλογο» της ζωής όταν τραυματίζεται θανάσιμα στο σπίτι του, προσπαθώντας να κρεμάσει μια κουρτίνα! Η ζωή του τελειώνει από ένα εντελώς τετριμμένο περιστατικό. Ασήμαντη αιτία, κολοσσιαίο αποτέλεσμα. Absurdity!
Σκέφτηκα την ιστορία αυτή στην αντιστροφή της, καθώς μάζευα τα πράγματά μου χθεσ το μεσημέρι στο ξενοδοχείο, στο Borough Market - το επίκεντρο της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης στο Λονδίνο. Ήμουν ακριβώς στο σημείο της επίθεσης μια ώρα νωρίτερα, γύρω στις 9μμ! Τετριμμένο γεγονός, σημαντικό αποτέλεσμα! Για άλλους ανθρώπους, δυστυχώς, το αντίθετο συνέβη - ήταν εκεί σε 'λάθος' στιγμή.
Μετά από ένα πολύωρο μάθημα στους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Warwick Business School στο εμβληματικό The Shard, έκανα μια βόλτα, έφαγα ένα σούσι στην περιοχή (πάντα υπέροχη στην πολυχρωμία της, την κινητικότητά της και τη ζωντάνια της, ιδιαίτερα ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδι όπως προχθές), συνέχισα τη βόλτα προς το London Bridge αλλά, καθώς ο ουρανός είχε συννεφιάσει αρκετά, υποψιάστηκα ότι θα έβρεχε και στράφηκα πίσω προς το ξενοδοχείο. Μια ώρα αργότερα, τρεις τρομοκράτες άρχισαν να μαχαιρώνουν.
Δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε έξω στο δρόμο μέχρι τη στιγμή που 8 νέα παιδιά (γύρω στα 17-19), αγόρια και κορίτσια που δεν γνωρίζονταν όλα μεταξύ τους, χτύπησαν έντονα την πόρτα του δωματίου μου, στον τρίτο όροφο, ζητώντας καταφύγιο από «τρομοκρατική επίθεση», όπως είπαν. Ήταν πανικόβλητα και φοβισμένα. Τους φιλοξένησα για λίγες ώρες, ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, τηλεφωνούσαν διαρκώς στους γονείς τους, και εντυπωσιάστηκαν για κάποιο λόγο με την εθνική μου καταγωγή. Γύρω στις 1 το πρωί, η Μητροπολιτική Αστυνομία διέταξε εκκένωση του ξενοδοχείου. Κοντά στις 01.30, δεκάδες ανθρώπων, συντεταγμένοι σε μια γραμμή, πλαισιωμένοι από την Αστυνομία, αρχίσαμε την πορεία εξόδου από την επικίνδυνη περιοχή, με κατεύθυνση το βόρειο Λονδίνο (βλ. φωτο). Δύο ώρες αργότερα μας βρήκαν άλλο ξενοδοχείο. Ταλαιπωρία σίγουρα, αλλά θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πολύ χειρότερα.
Λίγες σκέψεις για το θεσμικό-πολιτικό μέρος της υπόθεσης.
1. Υποκλίνομαι βαθιά στον επαγγελματισμό της Μητροπολιτική Αστυνομίας. Λάθη κάνουν (δείξτε μου μια Αστυνομία που δεν κάνει), αλλά φροντίζουν να μαθαίνουν και να γίνονται καλύτεροι. Δεν είναι τυχαίο που είναι ο πιο αξιαγάπητος θεσμός στη χώρα! Εν προκειμένω, όχι μόνο σκότωσαν τους τρομοκράτες σε 8 λεπτά (!) αφότου τους τηλεφώνησαν, αλλά εκκένωσαν υποδειγματικά μια πολύβουη περιοχή. Προθυμότατοι να απαντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση με χαμόγελο, μιλούσαν με χιούμορ στα μικρά παιδιά των οικογενειών που, φοβισμένα, ήταν γαντζωμένα στους γονείς τους, σου ενέπνεαν ασφάλεια και σεβασμό. Γνώριζα από παλιά (και από σχετικές μελέτες) για τον επαγγελματισμό της Μητροπολιτικής Αστυνομίας. Τώρα τον είδα από κοντά. Το ίδιο ισχύει και για τα emergency services – ασθενοφόρα, νοσοκομεία, πυροσβεστική, κλπ. Ο συντονισμός τους ήταν άψογος. Η αφοσίωση των επαγελματιών στο λειτούργημά τους συγκινητική. Συνιστά case study προς μελέτη.
2. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο χειρισμό της υπόθεσης και στη δημόσια λογοδοσία που το συνοδεύει είχε η ίδια η Αστυνομία. Όχι το Υπουργείο Εσωτερικών (που υπάγεται πολιτικά), αλλά οι καθ’ ύλην αρμόδιοι. Και φυσικά τα ΜΜΕ δεν απευθύνθηκαν στην Υπουργό Εσωτερικών για πληροφορίες, εκτιμήσεις κλπ. αλλά στην Αρχηγό της Αστυνομίας. Από μόνο της αυτή η πρακτική αποκαλύπτει κάτι ενδιαφέρον για τη σχέση δημόσιας διοίκησης και πολιτικών. Η ανακοίνωση της Αρχηγού χθες ήταν εξαιρετική – ζυγισμένη, αποφασιστική, με το σωστό ύφος.
3. Η κάλυψη του BBC όπως την ανέμενα: υπεύθυνη, συγκρατημένη, διερευνητική, δίχως φωνασκίες και υπερβολές. Εμπνέει, επιπλέον, ένα αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας για το χειρισμό της υπόθεσης. Αυτή τη δύσκολη στιγμή η κοινότητα επιβεβαιώνει την αυτο-πεποιθησή της και τους κοινους δεσμούς που τη συνέχουν.
4. Η στάση των mainstream πολιτικών γενικά, υπεύθυνη. Ανέστειλαν για χθες την προεκλογική καμπάνια από σεβασμό στα θύματα. Τονίζουν τις κοινές αξίες που συνέχουν το έθνος, συγχαίρουν όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες για τις ενέργειές τους, μιλάνε για τις εκλογές που οπωσδήποτε πρέπει να διεξαχθούν κανονικά (την ερχόμενη Πέμπτη). Αισθάνεσαι ότι, τέτοιες ώρες, μια πολιτική κοινότητα συσπειρώνεται γύρω από τις κοινές της αξίες και αισθάνεται υπερήφανη για τον τρόπο αντιμετώπισης ενός φρικτού περιστατικού από τις αρμόδιες Αρχές. Το τραύμα γίνεται αφορμή να τονισθεί ξανά τι ενώνει τους πολιτικούς αντιπάλους. Η εθνική υπερηφάνεια ενισχύει το κύρος της Αστυνομίας, η οποία εισπράττει ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, την οποία επιστρέφει με ακόμη μεγαλύτερο επαγγελματισμό. Βλέπετε τον ενάρετο κύκλο;
5. Η τρομοκρατία δεν είναι πρόβλημα που επιλύεται αλλά μια φρικτά ανεπιθύμητη κατάσταση την οποία μια ανοιχτή κοινωνία καλείται διαρκώς να διαχειρίζεται όσο πιο αποτελεσματικά μπορεί. Κανείς ποτέ δεν μπορεί να αποτρέψει έναν ιδεοληπτικό παράφρονα να αρχίσει να μαχαιρώνει, ούτε ένα μανιακό βομβιστή αυτοκτονίας να συμπαρασύρει άλλους στο θάνατο. Μια καλά οργανωμένη κοινωνία, όμως, το καθιστά όσο πιο δύσκολο γίνεται, πασχίζοντας συγχρόνως, όσο μπορεί, να μην καταστεί ένα αστυνομικό κράτος. Δύσκολη η ισορροπία αλλά δεν πρέπει να χαθεί. Χρειάζεται εμπιστοσύνη στους θεσμούς (ιδιαίτερα στην Αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες), οι οποίοι πρέπει να διευκολύνονται και να ωθούνται διαρκώς να γίνονται καλύτεροι.
Και βεβαίως, μια κοινωνία χρειάζεται να μην λησμονεί ότι, πάνω απ΄ όλα, συνιστά κοινωνία – μετοχή σε έναν κοινό λόγο. Ο κοινός λόγος είναι εύθραυστος και απαιτεί διαρκή φροντίδα. Όχι τυφλή αγανάκτηση, όχι πολιτικάντικη ή φανατισμένη συμπεριφορά, ούτε στοχοποίηση θρησκευτικών/πολιτισμικών ομάδων, αλλά στοχαστική εγρήγορση, αποφασιστικότητα, κι έναν διαρκή διά-λογο. Ο δήμαρχος του Λονδίνου εξέφρασε αυτό το πνεύμα με τις δηλώσεις του. Η Πρωθυπουργός λιγότερο. Σε μια θεσμικά ώριμη κοινωνία, τα τραύματα ενώνουν αλλά δεν εξαλείφουν τις πολιτικές οπτικές γωνίες.
Θα επανέλθω.

Αντώνης Πανούτσος: Η τρομοκρατία έχει και εθνικότητα και θρησκεία


από το Liberal

Τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές του ’90 η ελληνική αριστερά ανακάλυπτε τα νέα θύματα του καπιταλισμού. Τους χούλιγκαν. Κοινωνιολόγοι του Μετς κατέγραφαν την γλώσσα και τις ιεροτελεστίες τους. Επαναστάτες του Στρέφη, μαγεύονταν από τον δυναμισμό τους. Μαρξιστές της Φιλοθέης προσπαθούσαν να τους εντάξουν σε κοινωνικές δυναμικές. «Τα παιδιά στην κερκίδα που είναι η μόνη μας ελπίδα» που τραγουδούσε ο Πορτοκάλογλου δημιουργούσαν και προβληματισμό. Τι δεν κάναμε σωστά για αυτά τα παιδιά; Πώς θα τα πλησιάσουμε; Πώς θα διοχετεύσουν την οργή τους; Αντί για το απλό ότι ένα, δύο χιλιάδες αντικοινωνικοί χούλιγκαν ταλαιπωρούν την κοινωνία, η αριστερά προσπαθούσε να πείσει ότι κάποια εκατομμύρια πολίτες είχαν ταλαιπωρήσει χίλιους, δύο χιλιάδες κάφρους. Στην ίδια λογική σήμερα αντιμετωπίζεται η ισλαμική τρομοκρατία.

Η συνυπευθυνότητα του δυτικού πολίτη για τα «εγκλήματα» των κυβερνήσεών του δεν είναι κάτι καινούργιο στην λογική της τρομοκρατίας. Το 1894 ο αναρχικός Εμίλ Ανρί έβαζε βόμβα με καρφιά στο Cafe Terminus πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει αθώος αστός. To 1968 η Rote Armee Fraktion των Baader Meinhof εμπρηστική βόμβα στο Kaufhaus της Φρανκφούρτης για να καταλάβουν οι γερμανοί πως είναι τα ναπάλμ που ρίχνουν οι αμερικάνοι στο Βιετνάμ. Η ισλαμική τρομοκρατία όμως έχει μία διαφορά. Είναι ultra συντηρητική. Αντίθετα από την κοινωνία χωρίς αρχηγούς των αναρχικών του 1890 και του ελεύθερου έρωτα του ’60, η ισλαμική τρομοκρατία θέλει μια κοινωνία χωρίς ιερόσυλα κόμικ, ροκ συναυλίες, μπαρ που ο κόσμος πίνει. Οι τρομοκράτες χτυπάνε αυτούς που απολαμβάνουν αυτό που στους ίδιους έχει απαγορευτεί. Το γελοίο είναι ότι ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς προσπαθεί να το δικαιολογήσει. Με την αστική διανόηση μέχρι πρόσφατα να λουφάζει.

Η μήνυση του Παναγιώτη Δημητρά στην Σώτη Τριανταφύλλου για υποκίνηση μίσους ή βίας σύμφωνα με τον αντιρατσιστικό νόμο είχε ένα θετικό αποτέλεσμα. Έδειξε πόσο τρομοκρατημένη ήταν η διανόηση με τον φόβο ότι θα κατηγορηθεί για ισλαμοφοβία από τους ροβεσπιέρους της πολιτικής κορεκτίλας. Μέχρι την μήνυση στην Τριανταφύλλου φράσεις όπως «Η τρομοκρατία δεν έχει χρώμα, δεν έχει θρησκεία ή εθνικότητα» που έγραψε μετά την επίθεση στο Λονδίνο στο twitter ο Δημήτρης Παπαδημούλης θα περνούσαν σαν θέσφατα. Σαν αυτοί που επιτέθηκαν με μαχαίρια στο Μπόρο φωνάζοντας Αλαχ ου άκμπαρ θα μπορούσαν να είναι Ισλανδοί σιντοϊστές.

Δεν ήταν. Η τρομοκρατία είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος του αυτοπροσδιορισμού. Η τρομοκρατία του Μπρέικβικ στην Νορβηγία είναι ναζιστική επειδή ο ίδιος δήλωσε ότι είναι ναζιστής. Και αν ακολουθούσαν 50-100 άλλοι θα είχαμε νορβηγική ναζιστική τρομοκρατία. Τώρα έχουμε ένα τραγικό αλλά μεμονωμένο κρούσμα. Αντίθετα στην ισλαμική τρομοκρατία δεν έχουμε ένα, ούτε δεκάδες, αλλά εκατοντάδες κρούσματα. Τα οποία ξεκινάνε από την επίθεση τον Μάρτιο του 2016 στο αεροδρόμιο των Βρυξελών (34 άτομα σκοτώθηκαν και 190 τραυματίστηκαν) και καταλήγουμε στην σφαγή των κοπτών στην Αίγυπτο. Όλες οι επιθέσεις έχουν σχέση με το Ισλάμ και πρέπει να είσαι υποκριτής ή σκλάβος των κλισέ για να μην το αναγνωρίσεις.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης έχει βέβαια το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Χρειάζεται chutzpah να είσαι από το κόμμα που έχει πολεμήσει το «καταδικάζουμε την βία από όπου και εάν προέρχεται» και να λες ότι η τρομοκρατία δεν έχει χρώμα και θρησκεία. Έχει και παραέχει. Τα ρεσό, τα λουλούδια, τα je suis Charlie και τα «δεν θα αφήσουμε να μας αλλάξουν τον τρόπο ζωής μας» είναι καλά σαν εκδηλώσεις ευαισθησίας. Όταν απειλείται όμως ο δυτικός τρόπος ζωής τα χέρια δεν είναι για να πηγαίνουν στα αυτιά για να μην ακουστούν αυτοί που λένε ότι είναι ισλαμιστές και σου κήρυξαν τον πόλεμο. Είναι για να σηκώνουν το γάντι. Και η Δύση μοιάζει να το σηκώνει.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Leo Kastanas: Οι ασυγχώρητοι



Εκείνο το «απέριφραστα» στην καταδίκη της δολοφονικής επίθεσης  τι τόθελες μεγάλε; Ενοχικό, πολύ ενοχικό. Σαν νάθελες να μας πεις ότι τώρα δεν είναι όπως παλιά που καταδικάζαμε με περιφράσεις.  Τώρα, εκ της θέσεώς μας, είμαστε υποχρεωμένοι να καταδικάζουμε τα τρομοκρατικά χτυπήματα χωρίς αστερίσκους. Πάνε εκείνα τα παλιά και ωραία, περί προβοκατόρων και κυπατζήδων που ήθελαν να ενοχοποιήσουν τους αγώνες του λαού μας.  Πάνε εκείνα τα «τέτοιες ενέργειες ρίχνουν αντικειμενικά νερό στο μύλο της αντίδρασης». Τώρα είναι αλλιώς. Κάτι είναι και αυτό. Πρόοδος. Αλλά όχι για πολύ ε;

Αυτό το νερό στο κρασί σας παιδιά δεν αρέσει στον κόσμο. Και να το προσέξετε. Γιαυτό και αποφύγατε να σας δουν στον Ευαγγελισμό. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Γιατί νομίζω ήταν υπουργός (τρόπος του λέγειν) ένας συνέταιρος που έγραφε «Πούστη Προδότη Παπαδήμο» και «Λάθος ανθρώπους σκότωνε η 17 Νοέμβρη». Δεξιός ήταν βέβαια αλλά έτσι όπως γενήκαμε ή μάλλον μας κάνατε, ποιος αριστερός και ποιος δεξιός τώρα. Όλοι μια παρέα είσαστε. Με την ίδια μούρη. Και τους ίδιους στόχους.

Γιατί ο κοσμάκης έχει μια τρέλα με την τρομοκρατία. Την αγαπά. Από παλιά, από την εποχή της 17 Νοέμβρη. «Καλά κάνουν. Κάποιον να φοβούνται» λέγανε στα καφενεία. Να φοβούνται και να μην του κόβουν τη σύνταξη, ή να μην περιορίζουν τους διορισμούς, ή να μην κλέβουν, κλπ. Μας έχει μείνει αυτό από παλιά. Η βία του εμφυλίου είναι ζωντανή, πέρασε από γενιά σε γενιά και τρώει ακόμα τα σωθικά μας. Γιαυτό και κάτι υπουργοί έχουν την φωτογραφία του Θανάση Κλάρα στο γραφείο τους. Γιατί σηματοδοτεί τον ηρωισμό και το μαχαίρι του εμφυλίου. Τότε που το ΚΚΕ  απέτυχε να μας κάνει Σοβιετία. Τι ατυχία ρε γαμώτο.

Και κλαίγαμε στις ταβέρνες μετά το 74, τραγουδώντας αντάρτικα, μαζί με το κολοκυθάκι το τηγανητό και τη νικοτινίαση. Κλαίγαμε που το ΚΚΕ παρέδωσε τα όπλα στη Βάρκιζα και χάσαμε την ευκαιρία για έναν άλλο κόσμο που ήταν οπωσδήποτε εφικτός. Και οι του δόγματος και οι της ανανέωσης. Γιατί αν είχαμε σοσιαλισμό κάτι θα μπορούσε να γίνει και νάχαμε και λίγο δημοκρατία. «Να για κοίτα τη Ρουμανία». Λέγαμε οι ηλίθιοι.

Αλλά και η περίοδος της χούντας νομιμοποίησε τουλάχιστον ηθικά την ένοπλη πάλη κατά των κρατούντων. Άμα δεν ξέρεις δεν είναι δύσκολο να ταυτίσεις άσχετα πράγματα, δηλαδή τη χούντα με τη δημοκρατία. Συνεπώς άμα ο «Παπαδήμος είναι χούντα» κατά πως λέγατε τότε που ήσασταν στα ντουζένια σας, γιατί να μη θέλει κάποιος κόσμος να τον δει ανάσκελα;

Υπάρχει λαός και κολωνάκι που γουστάρει αυτήν την πολιτική βία. Αν κάτι σας εκτίμησε μετά το 2010 είναι που αυτήν τη βία την μπιζάρατε  και όταν ήσασταν υποχρεωμένοι να την καταδικάσετε βάζατε τις περιφράσεις. «Άμα είναι για το καλό του λαού, η πολιτική βία νομιμοποιείται» λέγανε κάτι τυπάκια που δεν είχαν πιάσει όπλο ούτε στο στρατό. Κάτι φλωράντζες ζουζού ντουντού. Για τη σύνταξη του 50άρη πάντα.  Κάνατε καριέρα πάνω στους σχιζό πιστολάδες που είχαν το δικό τους ταμπουρά. Πολιτικά τα εγκλήματα λέγατε στα δικαστήρια κλείνοντας το μάτι στην καφετέρια της Πέρα Βλαχοστέρνας που ήταν γεμάτη τσοχανταρέους που θέλανε να δούνε αίμα. Δίκαιο αίμα, πάντα. Ζωντανά. Βλέπανε βέβαια της γυναίκας τους όταν γύρναγαν μεθυσμένοι στο σπίτι και την πλάκωναν στο ξύλο, αλλά άλλο γούστο το αίμα της εξουσίας.

Η τρομοκρατία κάθε λεπτής απόχρωσης του ελληνικού ολοκληρωτισμού ζει ακόμα και θα ζει  όσο τυγχάνει λαϊκής αποδοχής και βρίσκει πολιτικούς εκπροσώπους να της κλείνουν το μάτι. Μαύρους και κόκκινους. Μπορεί οι ιδέες της να έχουν ηττηθεί μαζί με τον Χίτλερ και το Στάλιν, μπορεί ο Μάο να άνοιξε βιοτεχνία εσωρούχων, μπορεί ο Μελανσόν να χορεύει με τη Λεπέν το βαλς των αποτυχημένων, αλλά σαυτήν εδώ τη γωνιά της Βαλκανικής έχουμε μάθει να αντιδρούμε όταν ζοριζόμαστε. Δεν σκύβουμε το κεφάλι. Χρεώνουμε αμέσως στους κακούς τους ξένους τα δεινά μας, μισούμε τις ΕΛΙΤ, ειδικά αν έχουν πτυχία του Χάρβαρντ, ανεβάζουμε επάνω όποιον μας πει τα πιο αναίσχυντα ψέματα και μπιζάρουμε από μακριά πάντα και στα σίγουρα το μπάχαλο, τους φόνους, τις καταστροφές που κάποιοι κάνουν για εμάς. «Μουνάκια απεργοσπάστες να καείτε». Για να ζούμε εμείς με δικαιώματα. Σύνταξη στα 50.

Ένας ασυγχώρητος κόσμος, ένα κακόμοιρος κόσμος, ένας ανέραστος κόσμος. Ένας κόσμος δούλων. Δεν είναι όλη η Ελλάδα. Αλλά είναι πολύ από την Ελλάδα. Όταν δεν έχει ντόπιο αίμα να περάσει τη βραδιά του κοιτάζει ακόμα και μέσα από την κλειδαρότρυπα της ισλαμικής παράνοιας μιας και αυτοί αδικημένοι είναι από τις παγκόσμιες ΕΛΙΤ και έχουν μια δικαιολογία να τινάζουν παιδιά στον αέρα. Γιατί αξίζουμε μια ζωή με δικαιώματα που μας τα στέρησαν οι κακοί, οι Άλλοι. Σύνταξη στα 20 γαμώτο.

Τελικά ίσως να μας έχει κάνει κακό εκείνη η αποτυχία του ΚΚΕ να μας κάνει Σοβιετία.  


Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ: Για την επιλογή των διευθυντών της δημόσιας εκπαίδευσης


Λάβαμε από την ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ την άποψη του κόμματος περί της επιλογής των διευθυντών της δημόσιας εκπαίδευσης. Αξίζει να τη διαβάσουμε και να τη συζητήσουμε στα σχολεία.

Μια αναλυτική προσέγγιση.

Δεν έχει τέλος η ταλαιπωρία της δημόσιας εκπαίδευσης από την προσπάθεια εγκαθίδρυσης του κομματικού κράτους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Στην προσπάθεια αυτή εγγράφεται και το τελευταίο σχέδιο νόμου για την επιλογή διευθυντών σχολικών μονάδων που κατέθεσε με τη μορφή κατεπείγοντος ο υπουργός. Τα βασικά χαρακτηριστικά του:

- Χλευάζει και απαξιώνει τους θεσμούς

Χλευάζει την απόφαση του ΣτΕ με την οποία κρίθηκε αντισυνταγματική η επιλογή διευθυντών με μυστική ψηφοφορία, σύμφωνα με τον προηγούμενο νόμο Μπαλτά-Κουράκη. Διότι ενώ τυπικά συμμορφώνεται, επί της ουσίας αγνοεί την απόφαση του ΣτΕ και εμπαίζει του θεσμούς της Ελληνικής Πολιτείας. Με εξυπνακίστικη, νομιμοφανή μα διόλου ηθική διατύπωση διατηρεί ως προέδρους των συμβουλίων επιλογής τους νυν Διευθυντές Εκπαίδευσης, οι οποίοι όμως δεν ορίζονται πρόεδροι των Συμβουλίων Επιλογής (ΠΥΣΠΕ, ΠΥΣΔΕ) ως κατέχοντες τη θέση του Διευθυντή Εκπαίδευσης, αλλά ως “εκπαιδευτικοί με τουλάχιστον εικοσαετή (20ετή) εκπαιδευτική υπηρεσία που διαθέτουν διοικητική εμπειρία σε θέση Διευθυντή Εκπαίδευσης”. Διότι ως Διευθυντές Εκπαίδευσης, εκλεγμένοι με μυστική ψηφοφορία, από ένα σώμα διευθυντών σχολείων, των οποίων η εκλογή κρίθηκε αντισυνταγματική, θα δημιουργούσαν προβλήματα νομιμότητας και συνταγματικότητας στις νέες επιλογές.

Απαξιώνει τον Σύλλογο Διδασκόντων. Διότι για άλλη μια φορά τον καθιστά συμμέτοχο σε μια πέραν κάθε λογικής σύγχρονης διοίκησης διαδικασία επιλογής των αρεστών και τον χρησιμοποιεί για να προχωρήσει σε κομματικές επιλογές στο όνομά του. Τον καθιστά αρμόδιο να αξιολογεί και να εκφράζει γνώμη για τους υποψηφίους, η οποία όμως “συνιστά ένα επιπρόσθετο εργαλείο αντικειμενικής και αμερόληπτης κρίσης, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν δεσμεύει το αποφασίζον συλλογικό όργανο”. Έτσι η αξιολόγηση/γνώμη του ΣΔ θα λαμβάνεται υπόψη όποτε βολεύει και νομιμοποιεί τις προειλημμένες αποφάσεις.

Απαξιώνει τους Σχολικούς Συμβούλους και γενικά τους θεσμούς της εκπαίδευσης που είναι επιφορτισμένοι με το επιμορφωτικό έργο και τη στήριξη του διδακτικού έργου των εκπαιδευτικών. Δεν αναγνωρίζει ως διδακτικό το έργο τους, ενώ την ίδια στιγμή αναγνωρίζει ως διδακτικό το έργο εκπαιδευτικών που βρίσκονται σε άδειες κύησης, λοχείας και ανατροφής τέκνου, το έργο των στελεχών των ΚΕΔΔΥ, τη διδακτική υπηρεσία σε Α.Ε.Ι.. Αυτή η πράξη άνισης μεταχείρισης και απαξίωσης αποτελεί συνέχεια μιας προσπάθειας που ξεκίνησε με τις συνεχείς παρατάσεις θητείας, εν μέσω διασποράς φημών για κατάργηση ή υποβάθμιση των ΣΣ, και συνεχίστηκε με τη μείωση του επιδόματος θέσης των ΣΣ – των στελεχών με τα κατά τεκμήριο υψηλότερα τυπικά προσόντα. Πέραν της απαξίωσης, η πρόθεση του υπουργείου είναι προφανής: καθιστώντας το σημαντικότερο από άποψη μοριοδότησης κριτήριο το διδακτικό έργο με 10 στα 33 συνολικά μόρια και μειώνοντας τα διδακτικά έτη των ΣΣ, ουσιαστικά τους αποκλείει από τις επιλογές διευθυντών.
Απαξιώνει τους ίδιους τους/ις Διευθυντές/ντριες καθιστώντας τους δέσμιους και υπόλογους στους κομματικούς και συνδικαλιστικούς τους πάτρωνες.

- Συνιστά υποχώρηση σε σχέση με τον Ν.3848/10 και υποτάσσει στον κομματικό έλεγχο τις επιλογές

Συνιστά διαχρονικό πρόβλημα ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας των Περιφερειακών Υπηρεσιακών Συμβουλίων ΠΕ και ΔΕ (ΠΥΣΠΕ, ΠΥΣΔΕ) ως συμβουλίων επιλογής διευθυντών. Τα βήματα που έγιναν με τον ν.3848/10 για την αναβάθμιση του κύρους των συμβουλίων θα έπρεπε να συνεχιστούν στην κατεύθυνση του ορισμού των συμβουλίων επιλογής με ευθύνη του ΑΣΕΠ, με ενίσχυσή τους με κατά τεκμήριο αμερόληπτα, ικανά, καταξιωμένα και έμπειρα μέλη, με τους αιρετούς στον ρόλο των εγγυητών του αδιάβλητου των διαδικασιών. Αντί για αυτό έχουμε υποχώρηση και το πρόβλημα αυτό εντείνεται με τους δύο τελευταίους νόμους για την επιλογή, αφού πλέον μοναδικό κριτήριο για την επιλογή των μελών των συμβουλίων είναι η κομματική και συνδικαλιστική τους ταυτότητα. Ο ρόλος των αιρετών φαλκιδεύτηκε από τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες με δικαίωμα βαθμολόγησης και απαξιώθηκε στη συνείδηση των εκπαιδευτικών, αφού σε τόσες κρίσεις όχι μόνον δεν κατάφεραν να περιφρουρήσουν το αδιάβλητο και αντικειμενικό των διαδικασιών, αλλά σε πλείστες περιπτώσεις έγιναν μέρος ή πρωταγωνιστές του προβλήματος. Το τελευταίο “χτύπημα” με την προσπάθεια αγνόησης της ουσίας της απόφασης του ΣτΕ και την τοποθέτηση με πλάγιο τρόπο σε θέση προέδρου των νυν υπηρετούντων Διευθυντών/ντριών Εκπαίδευσης, ξεπερνώντας με “τερτίπια” τα προβλήματα αντισυνταγματικότητας της επιλογής τους, καταδεικνύει τις προθέσεις του υπουργείου. Οι “κομματικοί” Περιφερειακοί Διευθυντές θα επιλέξουν τα 4 από τα 7 μέλη, Πρόεδρος θα είναι ο/η Διευθυντής/ντρια Εκπαίδευσης και μένουν οι 2 αιρετοί με τα προβλήματα και τις επιφυλάξεις που αναφέρθηκαν. Μαντέψτε ποιο βάρος θα φέρουν όσοι επιλεγούν.

Συνιστά σημαντική υποχώρηση η επαναφορά της δήλωσης προτιμήσεων με την κατάθεση της αίτησης υποψηφιότητας. Η εφαρμογή αυτής της πρακτικής στο παρελθόν οδηγούσε σε μεροληπτικές κρίσεις. Ο ν.3848/10 προέβλεπε την υποβολή των δηλώσεων προτιμήσεων μετά την ανακοίνωση του πίνακα συνολικής μοριοδότησης των υποψηφίων, περιορίζοντας στο ελάχιστο τη διάθεση και τη δυνατότητα των συμβουλίων να προϋπολογίσουν τον βαθμό που “πρέπει” να λάβουν οι υποψήφιοι κατά τη συνέντευξη.

Δεν περιέχει δεσμευτική διατύπωση για τον τύπο της συνέντευξης για την αποτίμηση της προσωπικότητας και της γενικής συγκρότησης του υποψηφίου. Ο ν.3848/10 για την επιλογή στελεχών της εκπαίδευσης, περιείχε πρόβλεψη για δομημένη συνέντευξη και για συγκεκριμένη διαδικασία (κάτι που υιοθετήθηκε και στον ν.4367/16/ Βερναρδάκη). Κατά την εφαρμογή του ν.3848/10 μάλιστα, οι συνεντεύξεις βασίζονταν σε μελέτες περιπτώσεων που ο υποψήφιος επέλεγε τυχαία από εκ των προτέρων γνωστή στους υποψηφίους “τράπεζα θεμάτων”. Ευτυχώς από το πλαίσιο του ν.3848 έχει απομείνει η μαγνητοφώνηση των συνεντεύξεων.

Ενισχύει την αρχαιότητα ως προϋπόθεση και βασικό κριτήριο επιλογής. Σε σχέση με κάθε προηγούμενο νόμο ανεβάζει τα απαιτούμενα χρόνια υπηρεσίας και τα διδακτικά, οδηγώντας σε αποκλεισμό τους νεώτερους εκπαιδευτικούς με προσόντα. Ταυτόχρονα, πριμοδοτεί εκπαιδευτικούς με τουλάχιστον 20 χρόνια υπηρεσίας, αφού τόσα χρειάζονται για να πιάσει κανείς το ανώτερο επίπεδο μορίων από διδακτική υπηρεσία.

Ανατρέπει τον συσχετισμό της βαρύτητας των επιμέρους κριτηρίων υπέρ της (αναξιολόγητης!) διδακτικής υπηρεσίας, με σημαντική μείωση της διοικητικής εμπειρίας και με υποβάθμιση της επιστημονικής συγκρότησης σε δεύτερο σε σημασία κριτήριο.

Δεν περιλαμβάνει ως κριτήριο τις αξιολογικές εκθέσεις του υποψηφίου. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αξιοκρατική κρίση. Ούτε καν για αντικειμενική κρίση, αφού η προσωπική αξία και ικανότητα των υποψηφίων κρίνεται στο πλαίσιο μιας αδιαφανούς και διόλου συστηματικής διαδικασίας “αξιολόγησης”.

Δεν έχει πρόβλεψη για παρακολούθηση οργανωμένου προγράμματος επιμόρφωσης σε θέματα διοίκησης της εκπαίδευσης, αφού το προβλεπόμενο από τον ν.3848/10 πιστοποιητικό διοικητικής επάρκειας έχει καταργηθεί από τον προηγούμενο νόμο.


Το σχέδιο νόμου αποτελεί ένα , έστω και ακούσιο (επιβεβλημένο από την απόφαση του ΣτΕ, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση)  βήμα για τις κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ  σε σχέση με προηγούμενες θέσεις τους. Ταυτόχρονα όμως συνιστά σημαντικότατη υποχώρηση σε σχέση με το κεκτημένο που είχε διαμορφωθεί με τον ν.3848/10 ,απο τον οποίο πρέπει να κάνουμε βήματα μπροστά και όχι πίσω. Το βάρος που πέφτει στους ώμους των μελών αυτών των συμβουλίων είναι εξαιρετικά μεγαλύτερο, διότι οι διαδικασίες είναι διάτρητες και το θεσμικό τους κύρος μειωμένο. Θύματα των αστοχιών και των αδυναμιών θα είναι εκπαιδευτικοί που έχουν μοχθήσει και αγωνιστεί για να αναβαθμίσουν τα προσόντα τους και να φανούν αντάξιοι της ευθύνης κάθε στελέχους της εκπαίδευσης. Το μεγαλύτερο όμως θύμα θα είναι το σχολείο, η Παιδεία των παιδιών μας.