ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

...μεγάλη φτωχομάνα

...μεγάλη φτωχομάνα

Παρατηρητήριο

"Σύμφωνοι να κρίνουμε με βάση το χρόνο και τις συνθήκες. Κάτι τέτοιο θα ήθελαν και άλλοι στυγνοί δικτάτορες για να δικαιολογηθούν. Οταν μετα απο 50 χρόνια απολυταρχικού καθεστώτος, κάνεις διαχωρισμούς του στυλ δεν υπάρχει μόνο άσπρο η μαύρο, μάλλον άθελα σου δουλεύεις για το μαύρο. Δεν θα φοβηθούμε μην μας πουν αντικομμουνιστές αν καταδικάζουμε την δικτατορία και τα απολυταρχικά καθεστώτα, από όπου και αν προέρχονται. Οπως δεν φοβόμαστε μην μας πουν κομμουνιστές καταδικάζοντας απερίφραστα τις χούντες και τα φασιστικά ανελεύθερα καθεστώτα. Η Ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα, και η Δημοκρατία, ή υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ανεξαρτήτως αν έγιναν δημόσια έργα, υπάρχουν συστήματα υγείας και αμφιλεγόμενα συστήματα παιδείας. Καταδικάζουμε τις δικτατορίες από όπου και αν προέρχονται."

ΚΠΚ από το fb

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο μύθος του Φιντέλ Κάστρο είναι μια μεροληπτική κατασκευή, τροφοδοτημένη από την "κουβανική ιδιαιτερότητα", το "προσωπικό στυλ" του Κάστρο, τη γειτνίαση της χώρας με τις ΗΠΑ. Όμως η στέρηση ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν είναι λιγότερο οδυνηρή για μια κοινωνία μόνο και μόνο επειδή ο ήλιος λάμπει πιο συχνά, επειδή γράφουν ωραία μουσική και ο δικτάτοράς τους είναι "τύπος". Μια ολόκληρη γενιά Κουβανών ειδικά από το 1990 και μετά, όταν όλος ο κόσμος άλλαζε, στερήθηκε τη δημοκρατία, την κοινωνική ελευθερία αλλά και τα απαραίτητα γιατί ο Κομαντάντε και οι καθεστωτικοί έμεναν γατζωμένοι στη θέση τους, αρνούμενοι τον εκδημοκρατισμό.

Ευθύμης Δημόπουλος


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Γιάννης Αντωνίου: Για τον Κάστρο και την Κούβα πάλι, και τέλος.





Ξεκινώ με μία κοινότοπη παραδοχή, κάτι σαν υπενθύμιση σε όσους επιμένουν να κρύβονται πίσω από την ιστορία. Είναι άλλο πράγμα η ιστορία και άλλο η πολιτική, όσο κι αν σε πολλά τέμνονται. Στην ιστορία οι αναχρονισμοί απαγορεύονται, γιατί σκοτεινιάζουν το πεδίο κατανόησης.

Τα γεγονότα, το παρελθόν είναι της εποχής τους και της αλληλουχίας των συνθηκών που τα παρήγαγαν. Από την άλλη, η πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αναχρονισμούς, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν τα έργα των δρώντων στο παρελθόν αφήνουν ενεργό το αποτύπωμά τους στο παρόν.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, ο Φιντέλ Κάστρο πράγματι υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές του 20ου αιώνα. Στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου, όταν μετρούσαμε τα κόκκινα μίλια της κομμουνιστικής επέκτασης πάνω στον χάρτη, η Κούβα εκπροσωπούσε τη μεγάλη πρόκληση. Ο κομμουνισμός έφτανε στη γειτονιά του μπάρμπα Σαμ. Γινόταν αντιληπτή ως σημάδι ότι η κοσμική προφητεία της απελευθέρωσης του παντός έχει το πραγματολογικό της αντίστοιχο.

Ήταν και κάτι άλλο όμως με την Κούβα. Όταν η καταθλιπτική εικόνα των λαϊκών δημοκρατιών της Ανατολικής Ευρώπης, γινόταν όλο και πιο δύσκολα υπερασπίσιμη, η Κούβα της σάμπα, η Κούβα του Havana Club, η Κούβα των γενειοφόρων επαναστατών με τα αμπέχονα, που οι φωτογραφίες τους κοσμούσαν τα νεανικά δωμάτια, η Κούβα του Χουανταρένα, του Τεόφιλο Στήβενσον, η Κούβα που ένωνε την επανάσταση με την pop art ήταν το ακροτελεύτιο επιχείρημα ότι ο σοσιαλισμός είναι μία ζωντανή υπόθεση.

Το δίκιο έμοιαζε να είναι εκεί και το άδικο στην άλλη όχθη του στενού της Φλόριντα. Ο Κάστρο, ο Γκεβάρα ήταν οι δημιουργοί αυτής της παγκόσμιας ονείρωξης και η συγκυρία τους επέτρεπε να είναι. Η κατάρρευση του κομμουνισμού στις αρχές της δεκαετίας του 90' άλλαξε δραματικά τα δεδομένα, διαλύοντας και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις ότι το βάθος του ουρανού είναι νομοτελειακά κόκκινο.

Ο Κάστρο και το καθεστώς του άντεξαν, ωστόσο η αποδόμηση των κοινωνικοαπελευθερωτικών συμφραζομένων της ρητορικής του υπήρξε ραγδαία. Έτσι έμεινε μόνο το επαναστατικό φολκλόρ να προσπαθεί μάταια να σκεπάζει την τυπολογία της φρίκης του ολοκληρωτισμού. Όσο από ιστορική άποψη αποτελεί αφελή αναχρονισμό να παραγνωρίζει κανείς την σημασία της κουβανέζικης επανάστασης και των ηγετών της στο γεωπολιτικό status του 60, και του 70', άλλο τόσο προβληματικό είναι το κρυφτούλι με την ιστορία, οι αριστερές ιδεοληψίες και η παγίδευση στη νοσταλγία των νεανικών φαντασιώσεων, που επιμένει να αντιλαμβάνεται και να αποτιμά το πολιτικό παρόν με όρους ιστορικού παρελθόντος.


 Και το χειρότερο, στο όνομα του επαναστατικού ρομαντισμού, να αποσιωπά ή να υποβιβάζει την πολιτική βαρβαρότητα, με την οποία πολιτεύτηκε ο Κάστρο και το καθεστώς του, στην κατηγορία του παρεμπίπτοντος.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Σαββατοκύριακο με δανεικά (7): Κομμουνιστική ίωση



Ο κομμουνισμός της Ανατολικής Ευρώπης έχει πέσει από το 1990. Σχεδόν 30 χρόνια μετά, όλες οι χώρες του τέως υπαρκτού  πασχίζουν ακόμα να ορθοποδήσουν. Κι ας είναι οι κοινωνίες τους εργατικές και πειθαρχημένες. Και μεις διαμαρτυρόμαστε επειδή μετά από 7 χρόνια κρίση δεν έχουμε μπει ακόμα σε τροχιά ανάπτυξης. Μα εδώ ο κομμουνισμός δεν έπεσε ακόμα, απλά ψυχορραγεί βασανιστικά και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα πασχίζει να τον κρατήσει στη ζωή με κάθε τρόπο. Οι αριστεροί κοιτώντας προς τη δραχμή και τον Πούτιν, οι δεξιοί κοιτώντας προς το ευρώ και τη Δύση. Μπορεί να διαφωνούν σε πολλά αλλά στο ένα και βασικό είναι σύμφωνοι. Στον κομμουνισμό με λεφτά.  Στην Ελλάδα τηρουμένων των αναλογιών  θέλουμε 20-30 χρόνια για να πούμε ότι γίναμε ευρωπαϊκή καπιταλιστική χώρα, αν βέβαια μέχρι τότε δεν έχουμε μετατραπεί σε ασιατική δεσποτεία ή σε λατινοαμερικάνικη φαβέλα. .

Διερωτώνται φίλοι και γνωστοί πως και γιατί η Αριστερά έχει επιβάλει τη δική της ιδεολογική ηγεμονία σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μετά από αιματηρό εμφύλιο πόλεμο στην πρόκληση και τις βαρβαρότητες του οποίου συμμετείχε εξ αδιαιρέτου με την αντίπαλη πλευρά και στον οποίο ηττήθηκε.  Και δίνουν μια πρόχειρη απάντηση περί τύψεων λόγω των φρικτών διώξεων που υπέστη από τους δεξιούς. Περί ηθικής νίκης των ηττημένων στρατιωτικά. Αλλά δεν πρόκειται περί ιδεολογικής ηγεμονίας μιας πτέρυγας του πολιτικού συστήματος. Δεν πρόκειται περί επιβολής ενός ιδεολογικού ρεύματος απέναντι σε άλλα.  Πρόκειται για την ιδεολογία σύσσωμου του πολιτικού συστήματος και κατ’ επέκταση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας.  Η κομμουνιστική ίωση είναι καθολική και διαρκής, είναι η φυσιολογική κατάσταση της χώρας.    

Μετά τη μεταπολίτευση  είτε ως ΠΑΣΟΚ είτε ως ΝΔ το πολιτικό σύστημα υπηρέτησε τον ακραιφνή κρατισμό με αφοσίωση. Είχε όμως την ικανότητα να καταλάβει ότι χωρίς πρόσδεση στην καπιταλιστική Ευρώπη θα ήταν ένας κομμουνισμός της εξαθλίωσης ωσάν της ανατολής. Η σύνδεση λοιπόν με την ΕΕ του παρείχε τα απαραίτητα κεφάλαια για να μπορεί να συντηρεί τόσο το κομματικό κράτος και τους πραιτωριανούς του όσο και τους  κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Η μόνιμη αγωνία του ήταν μήπως ανοίξει η οικονομία, αναπτυχθούν ανεξάρτητες παραγωγικές δυνάμεις, γίνουν μεγάλα πολυεθνικά επενδυτικά deals. Μήπως δηλαδή γεννηθεί ένα ευρύ και κοσμοπολίτικο επιχειρηματικά φιλελεύθερο κοινωνικό στρώμα ανεξάρτητο από τα κόμματα που απαιτεί την δική του πολιτική ισχύ.

Γιαυτό και τα ελάχιστα εγχώρια οικονομικά τζάκια είναι άμεσα συνδεδεμένα όχι με κάποιο κόμμα αλλά με όλα τα κόμματα. Γιατί ξέρουν ότι μέσω αυτού μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους όχι όμως ως εξουσία, ας ως ακριβοί παρίες της εξουσίας. Στην Ελλάδα αποφασίζει το κυβερνών κόμμα και ο πολιτικός ηγέτης, όχι το κεφάλαιο.  Η πρόσφατη επίθεση στο τηλεοπτικό τοπίο το απέδειξε περίτρανα. Τους είπε καθαρά: Εγώ σας ρυθμίζω την ισχύ που έχετε μέσω των ΜΜΜ, άρα εγώ βάζω τους κανόνες για τα κέρδη σας, εγώ είμαι η εξουσία. Μπορείτε να πουλάτε τα σκουπίδια σας μόνο υπό κρατικό έλεγχο.  Και αυτοί υπάκουσαν και έσπρωξαν αδιαμαρτύρητα  το χρήμα. Επειδή όμως το έκανε άγαρμπα και ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες, το σύστημα έτρεξε να συνδράμει μέσω του ΕΣΡ με μια δημοκρατικότερη  εκδοχή του ελέγχου της ενημέρωσης από το κόμμα-κράτος. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ξέρουν ότι αύριο θα γυρίσει ο τροχός και θα βρεθούν στη θέση του οδηγού με τους δικούς τους παίκτες.

Ο χρόνιος εθισμός της κοινωνίας στο «κρατικό» είχε ως αποτέλεσμα την αριστερή ιδεολογική ηγεμονία, μιας και η εγχώρια Αριστερά ήταν πάντοτε σοβιετόφιλη. Ναυαρχίδα στην επιβολή της ηγεμονίας, η Παιδεία. Πολύ δύσκολα θα ξεχωρίσεις σήμερα έναν μέντορα της Αριστεράς από έναν της Δεξιάς στο χώρο της Παιδείας. Ίδια συνθήματα, ίδιες πρακτικές. Οι χτεσινοί δεξιοί ή πασόκοι σήμερα είναι Συριζαίοι και αύριο πάλι δεξιοί ή πασόκοι. ¨Ολοι συμφωνούν στην δήθεν αντιαυταρχική αγωγή που ισοπέδωσε τα πάντα, στον κρατικό έλεγχο σε κάθε εκπαιδευτική διαδικασία, στον προσχηματικό «δημοκρατικό διάλογο» και στην πολιτική των εξυπηρετήσεων. Για να αναπαράγουν την ισχύ τους. Όλοι απεχθάνονται την πραγματική αξιολόγηση και τον ανταγωνισμό, το «σχολείο της αγοράς», τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και πανεπιστήμια, τα σοβαρά μεταπτυχιακά με διεθνή στάνταρτ, κάθε τι που θα μπορούσε να εκσυγχρονίσει στοιχειωδώς το σύστημα  και να μειώσει την κομματοκρατία.  

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η «ανίερη» συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ενόχλησε κανέναν ούτε αριστερό, αλλά ούτε και δεξιό. Θεωρήθηκε φυσιολογική από ολόκληρη την κοινωνία. Όχι βέβαια γιατί ήταν δήθεν αντιμνημονιακή. Αλλά γιατί πάσχιζε να προστατεύσει τον εγχώριο κρατισμό από ένα πιθανό φιλελεύθερο αντιβιοτικό νέας γενιάς. Απλά είχε έρθει και η σειρά της Αριστεράς να κάνει τη βάρδια της στο πηδάλιο της κομμουνιστικής φρεγάτας. Και αυτή φοβούμενη μήπως και δεν τα καταφέρει πήρε μαζί και το δεξιό σύντροφο  που είχε εμπειρία και ανάλογη δικτύωση στον κρατικό λαβύρινθο. Σήμερα, λαϊκή δεξιά, ακροδεξιά, σοσιαλδημοκρατία, δόγμα και ανανέωση στηρίζουν προσεκτικά (για να μην τους παρασύρει πέφτοντας) την κυβέρνηση ελπίζοντας να διασώσει το σύστημα χωρίς να διακινδυνεύσουν οι σχέσεις εξουσίας από την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή που επιβάλουν οι δανειστές. Φοβούνται μήπως  η έλευση του Κ. Μητσοτάκη διαταράξει τις ισορροπίες πράγμα που φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο και απίθανο μέσα σε ένα τέτοιο κομματικό και πολιτικό περιβάλλον.  

Η αριστερή σταλινική ιδεολογία παντρεύτηκε τη δεξιά εθνικοφροσύνη και γέμισε τη χώρα απογόνους. Λέξη κλειδί, έννοια τομή είναι ο «λαός». Όπου «λαός» είναι ένας εννοιολογικός πολτός που δηλώνει το σύνολο των πολιτών αλλά υπονοεί ένα μωσαϊκό συμφερόντων με κομματική εξάρτηση και προσοδοθηρικούς στόχους. Στο άκουσμα της λέξης «λαός» δίκαιοι και άδικοι βλέπουν τον εαυτό τους, αγιοποιημένο και μόνιμα αδικημένο. Και όσο υπήρχε χρήμα κανείς δεν έδινε σημασία στις έννοιες. Σήμερα που το δανεικό χρήμα τέλειωσε ζούμε την επίθεση του κράτους στα τελευταία αποθεματικά του «λαού». Η επιλογή της επιβολής δυσβάστακτων φόρων έχει ένα και μόνο στόχο. Να μεταφέρει τις οικονομίες των κατοίκων της χώρας στο κράτος ώστε αυτό να μπορεί να συντηρείται και να αναπαράγεται με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Σήμερα οι πιο καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας σε σχέση με το αποτέλεσμα είναι αυτές του δημοσίου. Και δεν αναμένεται αυτό να αλλάξει για τα επόμενα δέκα χρόνια. Σε μια χώρα που συνεχώς φτωχοποιείται μια νέα μεσαία κάστα αυτή των δημόσιων λειτουργών αναδύεται και διεκδικεί ισχύ.  Η Λατινική Αμερική είναι εδώ.    


Ο φιλελεύθερος χώρος κατακερματισμένος και ανίσχυρος ασφυκτιά μέσα σε ένα απόλυτα εχθρικό περιβάλλον. Η συνείδηση της κοινωνίας είναι βαθιά αντιπαραγωγική και αντικαπιταλιστική. Παρόλη τη διαφθορά και την ανικανότητα του δημόσιου τομέα οι περισσότεροι πολίτες συνεχίζουν να εμπιστεύονται την κρατική μηχανή και να προσμένουν από αυτή να δώσει λύση στα προβλήματά τους. Να τους θρέψει, να τους σπουδάσει, να τους γιατρέψει. Παράλληλα η απέχθεια προς τη Δύση συντηρείται σε υψηλά επίπεδα. Ο αντιδυτικισμός ήταν χαρακτηριστικό των κομμουνιστικών καθεστώτων. Το 38% που συσπειρώθηκε γύρω από το ΝΑΙ αποτελεί μια αισιόδοξη παρακαταθήκη η οποία όμως παραμένει πολιτικά ανοργάνωτη. Το φιλελεύθερο αίτημα δεν έχει ισχυρούς πολιτικούς ταγούς, δεν έχει σθεναρή ιδεολογική στήριξη. Η ΕΕ δεν ενδιαφέρεται σοβαρά να στηρίξει την ιδιωτική πρωτοβουλία και την επιχειρηματικότητα. Απλά προσπαθεί να περιορίσει τα ελλείμματα και να βελτιώσει το επιχειρηματικό περιβάλλον μήπως και κάποιοι κάποτε ανακαλύψουν στη χώρα κάποιες ευκαιρίες. Αλλά δεν καίγεται γιαυτό. Τα μνημόνια ψηφίζονται, αλλά όσα λίγα εφαρμόζονται δεν έχουν μέχρι στιγμής αλλάξει την καθημερινότητα προς το καλύτερο. Η Ελλάδα έχει ακόμα μεγάλο δρόμο μπροστά της ή μάλλον δεν έχει βρει ακόμα το δρόμο της. Και ο δρόμος θα υπάρξει μόνο όταν θεραπευθεί από την κομμουνιστική ίωση.      

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

«Καμπανάκι» Κομισιόν για την ελληνική εκπαίδευση



από την Καθημερινή
Σαφής οπισθοχώρηση παρατηρείται στον χώρο της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, τη στιγμή που η Παιδεία αποτελεί μέρος της εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής. Μάλιστα, οι αριθμοί επιβεβαιώνουν τις οξείες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο πληθυσμιακό αποτύπωμα της Ελλάδας.

Ο αριθμός των γεννήσεων μειώνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια: από 118.000 το 2008, μειώθηκε σε 92.000 το 2014, πτώση 22%. Λόγω της υπογεννητικότητας, αναμένεται και δραματική συρρίκνωση κατά 25% του μαθητικού πληθυσμού της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης τα επόμενα έξι χρόνια, την ίδια στιγμή που η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χώρα μετανάστευσης χάνοντας κυρίως νέους υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Ετσι, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση την επανεκκίνηση των μεταρρυθμίσεων στις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες, καθώς τα προηγούμενα χρόνια κάποιες «πάγωσαν» ή άλλες απέτυχαν λόγω πολιτικής ατολμίας.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και η αναδιάταξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με συγχωνεύσεις και καταργήσεις ΑΕΙ/ΤΕΙ. Μεταρρυθμίσεις για τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν αναλάβει την κυβέρνηση, αντιδρούσε.

Aξιολόγηση εκπαιδευτικών

Αυτά ορίζει, μεταξύ άλλων, η Κομισιόν στην «Εκθεση παρακολούθησης της εκπαίδευσης και της κατάρτισης του 2016», η οποία –μέσω των συστάσεων που καταθέτει με βάση τις πρακτικές του ΟΟΣΑ– δημιουργεί το πεδίο στον νέο υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου να υλοποιήσει μνημονιακές υποχρεώσεις. Ηδη πληροφορίες της «Κ» αναφέρουν ότι δρομολογείται η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, που σταμάτησε το 2013.
Ειδικότερα, η έκθεση είναι «καταπέλτης» για τις κυβερνήσεις και τους υπουργούς Παιδείας της τελευταίας τριετίας. Ενδεικτικά, τονίζεται:

• Κακώς έχει σταματήσει η αξιολόγηση σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών. «Δεδομένης της θετικής επίδρασης που μπορούν να έχουν η αυτονομία και η λογοδοσία στις εκπαιδευτικές επιδόσεις, θεωρείται ανησυχητικό ότι έχουν ανασταλεί οι διαδικασίες για την αξιολόγηση (αυτοαξιολόγηση για τα σχολεία και ατομική αξιολόγηση εκπαιδευτικών), ακόμη και στην ιδιωτική εκπαίδευση».

• Ο νέος τύπος ολοήμερων σχολείων, που εφαρμόστηκε πρώτη φορά φέτος, αποτελεί υποβάθμιση. «Εφαρμόζεται σε μεγαλύτερο αριθμό σχολείων, στην πραγματικότητα ωστόσο πρόκειται για λιγότερο φιλόδοξη εκδοχή του νέου ολοήμερου σχολείου που προβλεπόταν παλαιότερα. Ο νόμος δεν προβλέπει την οργάνωση ολοκληρωμένων απογευματινών δραστηριοτήτων μετά τη λήξη της πρωινής ζώνης, όπως είχε προβλεφθεί αρχικά».

• Οι νέοι πάσχουν σε δεξιότητες όπως ανάγνωση και μαθηματικά. «Οι επιδόσεις τους είναι απογοητευτικές, όπως αποτυπώνονται στους διεθνείς διαγωνισμούς PISA». Επίσης, η Ελλάδα κατατάσσεται 26η στο σύνολο των 28 κρατών-μελών της Ε.Ε. στον δείκτη ψηφιακής οικονομίας και κοινωνίας για το 2016 και η συμμετοχή των ενηλίκων στην εκπαίδευση ανήλθε σε 5,7% το 2015, απέχοντας πολύ από τον μέσο όρο 10,7% της Ε.Ε.

• Οι εκπαιδευτικοί είναι γηρασμένοι και κακοπληρωμένοι. «Οι μισοί (49%) στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι άνω των 50 ετών, ενώ λιγότεροι από το 1% είναι κάτω των 30. Στη δευτεροβάθμια, το 39% έχει ηλικία από 40 έως 49 ετών. Οι μισθοί είναι χαμηλότεροι σε πραγματικούς όρους από ό,τι σε πολλές άλλες χώρες του ΟΟΣΑ και μέχρι το τέλος του 2017 θα παραμείνουν αμετάβλητοι με σκοπό την εξοικονόμηση δαπανών.

• Το σχέδιο αναδιάρθρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης απέτυχε, αφού στην πράξη δεν οδήγησε στον αναμενόμενο οικονομικό εξορθολογισμό.

• Περιορίστηκε σημαντικά η αυτονομία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ υποβαθμίστηκε ο ρόλος των Συμβουλίων.

• Οι δαπάνες της γενικής κυβέρνησης για την εκπαίδευση ανήλθαν στο 4,4% του ΑΕΠ το 2014, έναντι 4,9% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.

Ευτυχώς που το ποσοστό της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου μειώθηκε από 9% το 2014 σε 7,9% το 2015, πολύ κάτω από τον μέσο όρο του 11% της Ε.Ε. των «28» το 2015, για να υπάρχει μία θετική νότα.
Ετήσια αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων
«Υπάρχουν και ορισμένες λέξεις, με τους περισσότερους από εσάς γνωριζόμαστε αρκετά έως πολύ καλά, που φοβούμαστε να τις πούμε. Ας μη φοβόμαστε να λέμε τη λέξη “αξιολόγηση”. Μη φοβόμαστε να λέμε τη λέξη “συντεχνία”». Αυτή ήταν μία από τις αποστροφές της ομιλίας του Κώστα Γαβρόγλου στις 8 Νοεμβρίου, κατά την τελετή παράδοσης-παραλαβής του χαρτοφυλακίου της Παιδείας από τον Νίκο Φίλη. Αυτό, σημαίνει, όπως αποδεικνύεται λίγες ημέρες αργότερα, την έναρξη της αξιολόγησης στα σχολεία, την έλλειψη της οποίας επισημαίνουν και οι θεσμοί.

Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Γαβρόγλου θα προωθεί άμεσα την υποχρεωτική ετήσια επαναλαμβανόμενη αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων της χώρας. Η αυτοαξιολόγηση εύλογα δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα για τους εκπαιδευτικούς που θα βρεθούν να μειονεκτούν, ούτε βεβαίως «και για τις σχολικές μονάδες. «Οσο οι συνάδελφοί μας και εγώ θα είμαστε εδώ δεν πρόκειται να γίνουν τέτοιες ανόητες αξιολογήσεις που έχουν ως στόχο την τιμωρία. Τη βελτίωση, ναι. Πρέπει αυτό να το βάλουμε στην κουλτούρα μας επειδή έγιναν στραβά και απίστευτα. Αυτό πρέπει εμείς πρώτοι να το ανανοηματοδοτήσουμε. Και βεβαίως μία κοινωνία στο σύνολό της συντεχνιοποιημένη, τελικά δεν είναι μία κοινωνία δημοκρατική», είχε πει με νόημα ο κ. Γαβρόγλου στις 8 Νοεμβρίου. Βεβαίως, η αυτοαξιολόγηση είναι το πρώτο βήμα προς την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων.

Ωστόσο, κατά το πρόσφατο παρελθόν είχε ξεκινήσει αυτοαξιολόγηση σχολικών μονάδων. Επί υπουργίας Αννας Διαμαντοπούλου, το 2011 είχε ξεκινήσει, και είχε υλοποιηθεί έως το 2013, πιλοτικό πρόγραμμα αυτοαξιολόγησης σε περίπου 500 σχολικές μονάδες με τη συμμετοχή περίπου 6.000 νηπιαγωγών, δασκάλων και καθηγητών. Στόχος της τότε ηγεσίας του υπουργείου ήταν το πρόγραμμα να γενικευθεί σε όλα τα σχολεία. Το πρόγραμμα, παρότι δεν είχε τιμωρητικό χαρακτήρα, δεν προχώρησε για πολιτικούς λόγους, καθώς προκάλεσε την αντίδραση μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μεταξύ των κομμάτων που είχαν ταχθεί κατά της αυτοαξιολόγησης...
«Μετεξεταστέοι» σε ψηφιακές δεξιότητες
Μεγάλο έλλειμμα καταγράφεται στην ελληνική εκπαίδευση ως προς τις δεξιότητες που αφορούν τη χρήση των νέων τεχνολογιών. Ο λόγος για τον ψηφιακό αναλφαβητισμό, ο οποίος στις προηγμένες χώρες έχει αντικαταστήσει τον γλωσσικό αναλφαβητισμό.

Ειδικότερα, η Ελλάδα κατατάσσεται 26η στο σύνολο των 28 κρατών- μελών της Ε.Ε. στον δείκτη ψηφιακής οικονομίας και κοινωνίας για το 2016. Δεδομένου ότι ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ταλαντούχων, καταρτισμένων ατόμων μεταναστεύουν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν καλύτερες μισθολογικές απολαβές ή καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας, οι ελληνικές επιχειρήσεις του τομέα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών δυσκολεύονται να βρουν προσωπικό με τις κατάλληλες ψηφιακές δεξιότητες. Το ποσοστό των πτυχιούχων στους κλάδους των φυσικών επιστημών, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών αυξάνεται, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανάδειξη νέων επαγγελμάτων.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με την έρευνα για τις δεξιότητες των ενηλίκων (PIAAC) που διενεργήθηκε από τον ΟΟΣΑ για την Ελλάδα το 2016, συνολικά η χώρα εμφανίζει σχετικά καλές επιδόσεις στην ανάγνωση, τη γραφή και την αριθμητική, μολονότι υστερεί λίγο έναντι του μέσου όρου του ΟΟΣΑ. Ωστόσο, η χώρα μας εμφανίζει εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο στον τομέα της επίλυσης προβλημάτων, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για απόκτηση ψηφιακών δεξιοτήτων. Στην έρευνα διαπιστώθηκε επίσης ότι –σε αντίθεση με τον κανόνα που ισχύει σε άλλες χώρες και θέλει τις νεότερες γενιές να εμφανίζουν συνήθως υψηλότερες επιδόσεις από ό,τι τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας–, στην Ελλάδα οι νέοι 25 έως 34 ετών εμφανίζουν το ίδιο καλές επιδόσεις στην ανάγνωση και τη γραφή με τα άτομα ηλικίας από 55 έως 65 ετών. Οι ενήλικες απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα εμφανίζουν σχετικά χαμηλές επιδόσεις στην ανάγνωση, τη γραφή, την αριθμητική και την επίλυση προβλημάτων σε τεχνολογικά περιβάλλοντα.

Τέλος, το ποσοστό των ενηλίκων στην Ελλάδα που εμφανίζουν τις υψηλότερες επιδόσεις σε ανάγνωση, γραφή και αριθμητική είναι σημαντικά χαμηλότερο από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.
Ελλιπής οργανωτική απόδοση σε ΑΕΙ, ΤΕΙ
Η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση κινείται με την... όπισθεν. Συγκεκριμένα, όπως λέει η έκθεση της Ε.Ε., με νομοθετική πράξη που θεσπίστηκε τον Οκτώβριο του 2015 άλλαξε ο τρόπος εκλογής πρυτάνεων και κοσμητόρων, με αποτέλεσμα να περιοριστεί σημαντικά η αυτονομία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Επίσης, ο ρόλος των πανεπιστημιακών συμβουλίων υποβαθμίστηκε και τα κριτήρια εκλογιμότητας έγιναν περισσότερο αυστηρά.

Καταπέλτης είναι η έκθεση της Ε.Ε. και για το σχέδιο «Αθηνά», που ξεκίνησε το 2012 με στόχο την αναδιάταξη του χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οπως λέει η έκθεση, «το σχέδιο “Αθηνά” της περιόδου 2012 - 2014 δεν είχε σημαντικό αντίκτυπο. Το σχέδιο συνέβαλε θεωρητικά στη συγχώνευση περισσότερων από 120 πανεπιστημιακών τμημάτων. Στην πράξη όμως, το σχέδιο αυτό δεν οδήγησε στον αναμενόμενο οικονομικό εξορθολογισμό, καθώς πολλά από τα τμήματα που συνενώθηκαν δεν διέθεταν στην πραγματικότητα πανεπιστημιακό προσωπικό και/ή σπουδαστές. Τα τέσσερα πανεπιστήμια που καταργήθηκαν, συγχωνεύθηκαν στην πράξη με άλλα ΑΕΙ/ΤΕΙ». Βέβαια, η έκθεση παρατηρεί ότι το πρόβλημα της ελλιπούς οργανωτικής απόδοσης παρατηρείται εντονότερα στα ΤΕΙ.

Το ποσοστό ολοκλήρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι αρκετά υψηλό, καθώς ήταν 40,4% το 2015, υπερβαίνοντας ελαφρά τον μέσο όρο της Ε.Ε. (38,7 %). Ωστόσο, οι μεγάλες διαφορές μεταξύ των φύλων δεν έχουν εξαλειφθεί, δεδομένου ότι το 2015 οι γυναίκες εμφάνισαν καλύτερες επιδόσεις από τους άνδρες κατά 10,2 ποσοστιαίες μονάδες. Από την άλλη, πρόβλημα για τους Ευρωπαίους αποτελεί και η ύπαρξη «αιώνιων» φοιτητών. «Οι σπουδαστές δεν διαγράφονται πλέον αυτόματα από τα πανεπιστημιακά μητρώα αν δεν καταφέρουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους εντός της κανονικής περιόδου σπουδών. Η αλλαγή αυτή ενδέχεται να οδηγήσει σε νέα αύξηση της μέσης διάρκειας σπουδών, η οποία είναι ήδη αρκετά υψηλή», παρατηρεί η έκθεση.

Τέλος, και λόγω της οικονομικής κρίσης, το ποσοστό απασχόλησης των πρόσφατα αποφοιτησάντων από την τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέμεινε πολύ χαμηλό (49,9% το 2015 έναντι 81,9% του ευρωπαϊκού μέσου όρου).

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Σαββατοκύριακο με δανεικά (6): Κεντροαριστερές βοήθειες



Η οργανωμένη κεντροαριστερά (ΚΑ) περιμένει την Ιστορία να την καλέσει ως αντηρίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν χρειαζόμαστε αποκαλύψεις και παρασκήνια για να το εμπεδώσουμε. Ούτε παιχνίδια τύπου ΕΣΡ.  Από τη στιγμή που ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ δηλώνουν ανοικτά ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη εκλογών υπονοούν εμμέσως πλην σαφώς ότι επιθυμούν την παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον στη θέση του κυβερνητικού κορμού. Πάνω στον κορμό αυτό μπορούν να αναρριχηθούν και άλλες βεβαίως μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που θα βοηθήσουν τη χώρα να βγει από την κρίση. Με τα εξειδικευμένα στελέχη τους. 

Το ΠΑΣΟΚ για να κάνει την πρόταση πιο στέρεα και ελκυστική καλεί και τη ΝΔ να εμπλακεί σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Και ας φαντάζει το σχήμα ως ανέκδοτο. Και ας έχει την εμπειρία της τρικομματικής και του βάσανου λήψης  κρίσιμων και γρήγορων αποφάσεων. Φανταστείτε να καίγεται το πολυτεχνείο και να πρέπει να μαζευτούν και να συναποφασίσουν οι 4-5 πολιτικοί αρχηγοί της Εθνικής  για το αν θα μπει η Πυροσβεστική να το σβήσει. Εντάξει, μας περνούν για αφελείς αλλά δε βαριέσαι. Η εν αναμονή ΝΔ φυσικά και δεν θα συντρέξει και τότε η Κεντροαριστερά θα βρει την Αριστερά και θα δέσει η μαγιονέζα. Στη φάση που διανύουμε κάποιοι εκτιμούν ότι τους συμφέρει ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ. Σε επόμενη φάση το βλέπουν πάλι.

Γιατί μπορεί να συμβεί κάποιο αναπάντεχο κακό. Γιατί η γειτονιά μας μπορεί να πάρει φωτιά. Γιατί το 4ο μνημόνιο έρχεται και θάναι σκληρότερο. Γιατί κάποιοι μπορεί να δουν το Λένιν στον ύπνο τους και να κατέβουν από το τρένο της κυβερνώσας. Γιατί ο αρχηγός δεν αντέχει άλλο την πίεση και θέλει κάπου να ακουμπήσει για λίγο τον κόσμο που κρατάει. Σε κάθε περίπτωση και σε κάθε στραβή αντί να τηλεφωνήσουν στο 11888 που έχει και χρέωση, τηλεφωνούν στους κεντροαριστερούς γείτονες και αυτοί συντρέχουν. Αρκεί να φράξουμε το δρόμο στο νεοφιλελευθερισμό και στη δεξιά του Μητσοτάκη.

Αλλά και έτσι να μη γίνουν, υπάρχει και η επομένη των εκλογών ημέρα. Χωρίς αυτοδυναμία της ΝΔ, κάτι πολύ πιθανό, τα πράγματα είναι παιζόμενα, που λέγαμε παλιά. Αν κάτι θέλει η ΚΑ είναι να κρέμεται χώρα από αυτήν, να αρχίσει η μίρλα και η διαδρομολογία και το πάρε δώσε μέχρι να σχηματιστεί κυβέρνηση. Και αν δεν σχηματιστεί πάμε στο ξανά μανά με την απλή την άδολη και εκεί κανείς σας δεν θέλει να ξέρει τι θα γίνει. Γιατί μόνο κακά πράγματα θα γίνουν. Δηλαδή υπάρχει μια πολυπαραμετρική αλληλουχία εξελίξεων μπροστά μας στις οποίες η ΚΑ ελπίζει να κληθεί να παίξει ρόλο. Πάντα για τη σωτηρία της χώρας.   

Το σενάριο μπορεί να βρει μπόλικους αγοραστές στην κοινωνία. Όποιος νομίζει ότι η δυσπραγία της κυβέρνησης και η αδυναμία των στελεχών της να καταλάβουν τι παίζει, έχει αλλαξοπιστήσει τις μάζες καλόν είναι να το ψάξει περισσότερο. Αν σήμερα το 53% δηλώνει την απαρέσκειά του προς την ΕΕ και αν το 62% ψήφισε μόλις χτες περίπου την έξοδο από το Ευρώ γιατί η πλειοψηφία να μη δει με καλό μάτι μια τέτοια συνεργασία; Αρκεί το κράτος να μείνει αλώβητο και η ρητορική να είναι αντιδυτική και αντικαπιταλιστική. Οι κεντροαριστερές ενέσεις έχουν πιθανότητες να αλλάξουν την κυβερνητική εικόνα προς το καλύτερο.  Μέχρι ο κόσμος να καταλάβει τι γίνεται θάχουμε φτάσει στις εκλογές του 19 και τότε όλοι θα το ξανασκεφτούν.

Και το χάλι της οικονομίας δεν το βλέπουν θα ρωτήσει ο άλλος. Η φορολογία δεν τους ενοχλεί; Η ανεργία; Η φτώχεια; Όχι μόνο τα βλέπουν αλλά και τα βιώνουν δραματικά, πλην όμως έχουν πιστέψει ότι κανείς δεν μπορεί να τους λυτρώσει από αυτά. Μαθαίνουν να ζουν μαζί τους. Όσο η κατάσταση μένει στάσιμη οι αντιδράσεις είναι ισχνές. Γιατί πεθαίνει η προσδοκία. Όταν πάψεις να ελπίζεις δεν φοβάσαι τίποτα.  Ο εν αναμονή Κυριάκος μόνο ως μάγος δεν φαντάζει και το πόπολο αναζητά ακόμα μάγο και μάλιστα αριστερό να του χαϊδέψει τ’ αυτιά. Άσε που και τα στρώματα δεν άδειασαν ακόμα. Μη βρίσκοντας καινούργιο μένει στον προηγούμενο. Τουλάχιστον ως το 2019.

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει λαϊκό αίτημα για εκλογές και αλλαγή κυβέρνησης. Ο κόσμος όλος είναι δυσαρεστημένος από την παρούσα αλλά δεν ζητάει αλλαγή και μάλιστα σε φιλελεύθερη κατεύθυνση. Ο λαϊκισμός έχει κάνει μεγάλη ζημιά στο συλλογικό ασυνείδητο και χρειάζεται χρόνος για να επουλωθούν οι πληγές του. Και αν. Ακόμα και αυτοί που βρίζουν την κυβέρνηση δεν το κάνουν γιατί θέλει να κλείσει κανάλια, ή γιατί δεν φέρνει ξένες επενδύσεις. Τη βρίζουν γιατί δεν κατάφερε να νικήσει τους δανειστές και να τους πάρει περισσότερα δανεικά, ή γιατί δεν αλλάζει το νόμισμα να χεστούμε όλοι στο τάλιρο. Η αρρώστια της χώρας δεν θεραπεύεται μέσα σε δύο χρόνια.

Μια συνεργασία των αντι(νέο)φιλελεύθερων δυνάμεων μπορεί να αποτελέσει το αφήγημα της επόμενης μέρας αν βέβαια οι συνθήκες το ευνοήσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να χάσει την κότα -κράτος που αν και αδύναμη συνεχίζει να γεννάει. Είναι ευνόητο. Χρειάστηκε να απεμπολήσει σχεδόν τα πάντα από την αριστερή του ιδεολογία, δεν θα πετάξει αμαχητί και τα κέρδη στα σκυλιά και μάλιστα στη μέση της διαδρομής.  Η ΚΑ θέλει όσο τίποτα άλλο να ξαναμπεί στο παιχνίδι της εξουσίας. Γιατί ικανό της μέρος έχει μάθει να ζει στα σαλόνια της. Γιατί αντλεί ψήφους από το πελατειακό κράτος. Γιατί έτσι δίνει ρόλο στα πολυάριθμα στελέχη της. Γιατί για κάθε κόμμα ο στόχος είναι μόνο η εξουσία.   


Το πολιτικό σύστημα δεν θέλει να σώσει τη χώρα για τη ψυχή της μάνας του. Ο πρωταρχικός του στόχος είναι η δική του δάσωση, η οποία όμως περνάει αναγκαστικά από τη διάσωση της χώρας. Γιαυτό η δημοκρατία είναι ωραία, γιατί έχει δικλείδες ασφαλείας. Διαφορετικά υπάρχουν και τα τέρατα που είναι της μόδας παγκοσμίως. Οι πολίτες πρέπει να καταλάβουν κάποτε ότι πρέπει να στηρίζονται μόνο στις δικές τους δυνάμεις. Ο κομμουνισμός τέλειωσε, αλλά θα χρειαστεί για πολύ καιρό να δίνουν μάχες ενάντια στο κράτος και τους επιβήτορές του προκειμένου να σώσουν κάτι από το έχει και τον ιδρώτα τους. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. 

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Ιωάννης Καρακάσης: Θα μείνουμε εδώ


Μερικά λόγια στην σημερινή ορκωμοσία τμημάτων της Σχολής Θετικών & Τεχνολογικών Επιστημών
Αγαπητοί πρώην φοιτητές και από σήμερα νέοι συνάδελφοι,
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Αγαπητοί Συνάδελφοι,
Σήμερα είναι μια μέρα που ολοκληρώνεται η φοίτησή σας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Σήμερα πιστοποιείται με ένα πτυχίο ότι έχετε τα βασικά εφόδια σε ένα επιστημονικό κλάδο, έχετε κατανοήσει τις βασικές αρχές και κυρίως ότι έχετε οριοθετήσει την περιοχή της άγνοιάς σας. Ξέρετε πώς και πού να ψάξετε αυτό που δεν γνωρίζετε. Ξέρετε επίσης ότι η επιστήμη και η γνώση είναι μια διαρκής διαδικασία και ότι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ξέρετε ότι η διαχείριση της επιστημονικής πληροφορίας σας κάνει όπως και εμάς, αιώνιους φοιτητές, δηλαδή ανθρώπους που μαθαίνουν σε όλη τους τη ζωή αλλά ταυτόχρονα παράγουν, μετασχηματίζουν και διαδίδουν την γνώση.
Την περασμένη εβδομάδα το ΠΚ οργάνωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα δημόσιο απολογισμό του έργου του, μια δημόσια λογοδοσία στο κέντρο της πόλης. Καλέσαμε τις διοικητικές αρχές, τους πολιτικούς, την τοπική αυτοδιοίκηση, τις επιστημονικές ενώσεις, τα επιμελητήρια, τους επιχειρηματίες, τα συνδικάτα, τους συναδέλφους, τους δημοσιογράφους. Παρουσιάσαμε τα επιτεύγματα και τα προβλήματα, τα δυνατά σημεία και τις αδυναμίες του Πανεπιστημίου μας. Την εξέλιξη των μεγεθών και την στρατηγική μας για το μέλλον. Τη θέση μας στις αξιολογήσεις και τα εμπόδια που συναντούμε για την περαιτέρω βελτίωση.
Το Π.Κ. έχει κατακτήσει μια σημαντική θέση στην διεθνή ακαδημαϊκή σκηνή παρουσιάζοντας αξιοσημείωτες επιδόσεις. Βρίσκεται στην θέση 301-350 στην παγκόσμια κατάταξη του Times Higher Education, σε μεγάλη απόσταση πρώτο από τα υπόλοιπα ελληνικά ΑΕΙ.
Σε ότι αφορά την ποιότητα της έρευνας βρίσκεται στην 146η θέση μεταξύ των κορυφαίων πανεπιστημίων του κόσμου. Ωστόσο στην διδασκαλία η θέση μας καθώς και των υπολοίπων ελληνικών Πανεπιστημίων είναι πολύ χειρότερη. Η κατάταξη στην παράμετρο αυτή επηρεάζεται από τον λόγο φοιτητών/καθηγητών. Στα κορυφαία Πανεπιστήμια του κόσμου η αναλογία είναι 7:1 ενώ στο δικό μας είναι 28:1. Δυστυχώς η βελτίωση της αναλογίας αυτής δεν είναι στο χέρι μας. Η προκήρυξη θέσεων διδακτικού προσωπικού δίδεται από το Υπουργείο Παιδείας με το σταγονόμετρο ενώ οι αριθμοί των φοιτητών διογκώνονται χωρίς καμία εξήγηση ή μέριμνα για την ποιότητα. Ταυτόχρονα οι πιστώσεις για την λειτουργία καταρρέουν. Την κατάσταση αυτή την έχετε ζήσει.
Την έχετε ζήσει όταν στριμώχνεστε στα αμφιθέατρα, όταν μειώνεται ο αριθμός των εργαστηρίων, όταν δεν βρίσκετε θέση για πτυχιακή εργασία. Πριν μερικές μέρες έλαβα ένα γράμμα μητέρας φοιτητή από το Ρέθυμνο όπου οι θέσεις σε υποχρεωτικό εργαστήριο μοιράστηκαν με κλήρωση. Ο γιος της δεν ήταν τυχερός, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να καθυστερήσει στις σπουδές του. Την ίδια ώρα στην Μέση εκπαίδευση όταν ο θεολόγος-ιερέας της κόρης μου πήρε σύνταξη αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο (ορθώς φαντάζομαι) από άλλο νέο θεολόγο. Παρά ταύτα ο υπουργός αντικαταστάθηκε για το πρόβλημα με τα θρησκευτικά και όχι γιατί λείπουν 5 καθηγητές από το Βιολογικό Κρήτης σε αντικείμενα όπως η Μικροβιολογία, η Μοριακή Βιολογία, η Γενετική, η Φυσιολογία ή η Βιοτεχνολογία Φυτών και κάπου 100 θέσεις σε όλα τα τμήματα του Π.Κ. Τα κενά στα Πανεπιστήμια, και μάλιστα σε κρίσιμες ειδικότητες, δεν απασχολούν τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, ούτε τις κομματικές παρατάξεις, ούτε κανέναν άλλον στην κοινωνία.
Σήμερα το πρωί άκουσα στο ραδιόφωνο ένα δημοσιογράφο να λέει ότι έτσι όπως είναι η κατάσταση στην Ελλάδα οι καλύτεροι θα φύγουν και θα μείνει πίσω μόνο η «σκαρταδούρα». Επτά χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, με δραματικές περικοπές στους μισθούς και στα λειτουργικά έξοδα και εξαέρωση των δημόσιων επενδύσεων θα περίμενε κανείς την μαζική αποδημία του επιστημονικού προσωπικού του πιο σημαντικού επιστημονικά Πανεπιστημίου της Χώρας: του Π.Κ. Όμως οι διεθνείς κατατάξεις δεν δείχνουν κάτι τέτοιο.
Όχι δεν έμεινε πίσω η «σκαρταδούρα» ή η μετριότητα. Οι επιδόσεις των καθηγητών σας τους κάνουν επιλέξιμους για διευθυντικές θέσεις σε μεγάλα ερευνητικά ιδρύματα και πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Σε χώρες με αυξημένες δυνατότητες, με καλές υποδομές και πολλαπλάσιους μισθούς. Και όμως δεν φύγαμε.
Θα μείνουμε εδώ,
Στα κτήρια που καταρρέουν δίπλα στα μηχανήματα που βγαίνουν εκτός λειτουργίας
Θα μείνουμε εδώ,
Σε ένα εχθρικό θεσμικό πλαίσιο που μας δένει τα χέρια και όπου ότι δεν είναι υποχρεωτικό περίπου απαγορεύεται
Θα μείνουμε εδώ,
Για να υποστούμε την διαρκή απαξιωτική κριτική χωρίς στοιχεία, χωρίς ειρμό και χωρίς διέξοδο
Θα μείνουμε εδώ,
Παρά τις κραυγές τις μικροπολιτικής των μεγάλων και των μικρών μιμητών τους
Θα μείνουμε εδώ,
Μαζί με τους φοιτητές και τους συνεργάτες μας, με τον Παναγιώτη, την Ναυσικά, την Ειρήνη, τον Μανώλη, τον Αντώνη, τον Οδυσσέα. Γιατί μας εμπιστεύτηκαν τις ελπίδες τους για το μέλλον, τον χρόνο, τον ενθουσιασμό και την δημιουργικότητά τους.
Θα μείνουμε εδώ,
Γιατί δεν θα αφήσουμε αυτό το μικρό θαύμα να καταρρεύσει, γιατί η παράδοση που χτίσαμε είναι πολύ ακριβή για να την αφήσουμε να χαθεί
Θα μείνουμε εδώ,
Γιατί δεν αγοράζονται όλα με το χρήμα, και πάντως όχι εμείς
Θα μείνουμε εδώ,
Για να διδάξουμε ότι η αξιοπρέπεια δεν κερδίζεται στο πεζοδρόμιο αλλά στο εργαστήριο, με την σκληρή δουλειά , την επιμονή και την προσπάθεια
Θα μείνουμε εδώ,
Υγιείς ή άρρωστοι, νέοι ή γέροι, για να ανοίξουμε παράθυρα σε όποιον θέλει και όχι παραθυράκια για να βολευτούμε
Θα μείνουμε εδώ,
Για να δώσουμε το παράδειγμα σε μια προσπάθεια που όλα τα προγνωστικά την θεωρούν καταδικασμένη
Καλό δρόμο, λοιπόν και να θυμάστε: οι δύσκολες εποχές είναι για τους δυνατούς ανθρώπους. Το Π.Κ. θα είναι δίπλα σας. Και ελπίζουμε ότι θα είτε δίπλα μας και εσείς. Το έχουμε ανάγκη.

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Θόδωρος Σούμας: Το σινεμά του Αντρέι Ταρκόφσκι



Το σινεμά του Αντρέι Ταρκόφσκι

του Θόδωρου Σούμα

Το φετεινό Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, εμψυχωμένο κι οργανωμένο όπως κάθε χρονιά, από τον αειθαλή Νίνο Μικελίδη, περιλαμβάνει ένα αξιόλογο αφιέρωμα στο μεγάλο μεταφυσικό κινηματογραφιστή. Οι ταινίες του Ρώσου ποιητή του σινεμά που προτιμώ είναι ο Αντρέι Ρουμπλιόφ (1969), το Στάλκερ (1978), το Σολάρις (1972) και Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (1962). Μάλλον δεν μου αρέσουν πάρα πολύ οι εντονότερα λυρικές ταινίες του. Βλέποντας προσεκτικά Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν, τον Αντρέι Ρουμπλιόφ, το Σολάρις και το Στάλκερ, αντιλαμβανόμαστε ότι στα φιλμ του Ρώσου μεταφυσικού πραγματοποιείται μια μεγαλειώδης και συνάμα ταπεινή, στοχαστική, περιπετειώδης, και κάπως μελαγχολική πορεία αναζήτησης. Η διαδρομή αυτή παίρνει σάρκα και οστά και διαγράφεται με διαφορετικό τρόπο από φιλμ σε φιλμ. Το σαγηνευτικό μα και οδυνηρό, επικίνδυνο ταξίδι εξερεύνησης, η ταρκοφσκική έρευνα με σκοπό την αλήθεια, τη δημιουργία και την αρετή, ξεκινούν συνήθως από το στατικό κι ενδεχομένως αλλοτριωμένο σήμερα. Το σήμερα είναι συχνά επώδυνο, βαλτωμένο σε μια άθλια πραγματικότητα, βλέπε την αρχική εικόνα του κόσμου στα Παιδικά χρόνια του Ιβάν (ο φριχτός πόλεμος ενάντια στους ναζί κατακτητές) και στο Σολάρις.
Η πορεία αναζήτησης προχωρά επίπονα, μέσα από δοκιμασίες, είναι κυρίως πνευματική πορεία, παρόλο που έχει μια μαγευτική και πλούσια, εξωτερικά, εικόνα. Οδεύει προς το αλλού, το επέκεινα και το διαφορετικό, προς έναν ιδιαίτερο τόπο και χρόνο. Αυτό γίνεται φανερό στον καινούργιο κόσμο που μας αποκαλύπτεται στο Σολάρις και το Στάλκερ. Και πρόκειται για μια αληθινή αποκάλυψη, ακόμη και με τη θρησκευτική έννοια.
Ο σκοπός του ταξιδιού, ο άλλος τόπος, είναι συνυφασμένος με έναν μελλοντικό, απώτερο χρόνο. Έναν διευρυμένο, διεσταλμένο χρόνο ο οποίος βρίσκεται υπό διερεύνηση. Αυτό είναι, επίσης, αισθητό στον Αντρέι Ρουμπλιώφ ως πέρασμα του χρόνου που καταλήγει στην ωρίμανση του αγιογράφου Ρουμπλιώφ, ο οποίος αποφασίζει να εξέλθει από την απραξία του και να ξαναζωγραφίσει. Το κινηματογραφικό σύνολο φωτίζεται μέσα από την ιδιόμορφη και ευφάνταστη ποιητική του Ταρκόφσκι. Η αισθητική της ποίησής του είναι ελεγειακή και ιερατική. Το επέκεινα, ο διαφορετικός τόπος, βρίσκεται στον μελλοντικό, υπό αναζήτηση, απώτερο χρόνο. Λούζονται μαζί από μια μεταφυσική αύρα, από ένα μυστικιστικό κλίμα, φορτισμένοι και φορτωμένοι με μεταφυσικές σημασίες.
Η μεταφυσική σύλληψη, από τον Ταρκόφσκι, αυτού του εξαιρετικού, διαφορετικού κόσμου που αποτελεί τον ουτοπικό σκοπό του αλησμόνητου ταξιδιού, έχει σχέση με το άλογον, το ανορθολογικό και το μυστικισμό· με τις ταρκοφσκικές αξίες της αγάπης, της χάρης, της πίστης και της πνευματικής φώτισης· τις ηθικές, θρησκευτικές και μεταφυσικές αξίες του. Το μεταφυσικό επέκεινα, οι αξίες, αναζητήσεις και στόχοι του σκηνοθέτη, που σχετίζονται με την ποιητική σύλληψη των πραγμάτων εκ μέρους του, συναντώνται σε όλα τα φιλμ του.
Από την άλλη μεριά, ένας από τους επιστήμονες του Σολάρις μας λέει ότι δεν χρειαζόμαστε άλλους κόσμους, χρειαζόμαστε έναν καθρέφτη (βλέπε την ομώνυμη ταινία του Ταρκόφσκι). Αγωνιζόμαστε για επαφή, αλλά δεν τη βρίσκουμε. Χρειαζόμαστε τον άνθρωπο και την αγάπη. Πρόκειται για την άλλη, την ανθρωπιστική πλευρά της προβληματικης και ηθικής του Ταρκόφσκι.
Στο Σολάρις, μια ταινία επιστημονικής φαντασίας υπαρξιακών και φιλοσοφικών προεκτάσεων, καθαρά ταρκοσφσκική παρά τα λεγόμενα διαφόρων σχολιαστών, η περιπετειώδης εξερεύνηση, που ενίοτε γίνεται εφιάλτης, ξεκινά από τη Γη. Σκοπός της, η διαλεύκανση ενός μυστηρίου σε ένα επανδρωμένο με επιστήμονες διαστημικό σταθμό, πάνω από ένα μακρινό πλανήτη. Το δρομολόγιο μέχρι την ανακάλυψη της «αλήθειας» είναι γεμάτο εμπόδια. Μιας αλήθειας που αφορά στις αναμνήσεις, τις επιθυμίες, το υποσυνείδητο αλλά και τον ορίζοντα της συνείδησης του ανθρώπου, σε αναζήτηση της ταυτότητας και της υπαρξιακής διάστασής του.
Ο γεμάτος ανεξέλεγκτη απ’τους ανθρώπους ενέργεια, ζωντανός ωκεανός του πλανήτη, επηρεάζει το μυαλό των ηρώων, τα οράματα, τις παραστάσεις τους, τους υποσυνείδητους πόθους και τις ροπές τους. Τα μετατρέπει σε «πραγματικά» πλάσματα και ολοζώντανες ανθρώπινες φιγούρες, που αντανακλούν και ενσαρκώνουν αυτούς τους πόθους. Για παράδειγμα, σε ένα χαρακτηριστικό πλάνο, ο ήρωας  βρίσκεται, ή φαντάζεται ότι βρίσκεται, χάρη στην επενέργεια της νοητικής δύναμης του ωκεανού, δίπλα στη νεκραναστημένη γυναίκα του.
Στο Σολάρις, ο Ταρκόφσκι μάς λέει πως χάσαμε την αίσθηση του κόσμου που είχαν οι αρχαίοι άνθρωποι. Ρωτάμε μάταια, αδιάκοπα, γιατί; για ποιο λόγο; Αναρωτιόμαστε, ποιο είναι το νόημα της ζωής; Όμως οι ευτυχισμένοι άνθρωποι που ζουν πλήρως τη ζωή, δεν θέτουν αυτό το ερώτημα. Η διαφύλαξη μιας απλής, ανθρώπινης αξίας προϋποθέτει μυστήριο, υποστηρίζει ο στοχαστής δημιουργός. Προϋποθέτει το μυστήριο της ευτυχίας, της αγάπης και του θανάτου.

Πρόκειται για μια οραματική και ενορατική ταινία που προσεγγίζει με φαουστικό τρόπο το θάνατο και την ανθρώπινη επιθυμία για αθανασία. Που ταξιδεύει αληθινά ως ένα μεταφυσικό επέκεινα, μα, ίσως και για να ξεγελάσει τις πάλαι ποτέ πολιτιστικές σοβιετικές αρχές, κρύβεται πίσω από τη μάσκα της επιστημονικής φαντασίας. Και παρ’όλα αυτά αναζητά με μυστικισμό, νέα θαύματα, το αλλού, τον ου τόπον.
Η δύσβατη διαδρομή στα Παιδικά χρόνια του Ιβάν διαγράφεται για τον αγωνιστή, μικρό έφηβο, μέσα από τους επικίνδυνους σκοπέλους της πολεμικής σύρραξης και του πατριωτικού αντάρτικου. Αλλά, ας μη ξεγελιόμαστε, η άποψη και η σύνθεση είναι ίδια με τις άλλες ταινίες του δημιουργού. Η αναζήτηση είναι κι εδώ κατά βάθος υπαρξιακή, ο μικρός αναζητά τον εαυτό του αλλά και ένα νέο κόσμο, κι έχει φαντασιώσεις και όνειρα που βασίζονται στις αναμνήσεις του, όπως ο κεντρικός ήρωας του Σολάρις.
Στον επιβλητικό και σαγηνευτικό Αντρέι Ρουμπλιόφ, το ταξίδι του ομώνυμου μεγάλου Ρώσου αγιογράφου από εποχή σε εποχή και σε διάφορους τόπους, έτσι όπως το σκηνοθετεί ο Ταρκόφσκι, γίνεται καθαρά πνευματικό. Μαζί με τον ζωγράφο Ρουμπλιόφ περιπλανόμαστε ανά τον κόσμο σε αναζήτηση της αρετής και του καλού,  της καλλιτεχνικής έμπνευσης και φώτισης, της σπουδαίας καλλιτεχνικής δημιουργίας, Στο τέλος του φιλμ, η μυστική δημιουργία είναι η δυσκολότατη κατασκευή της τεράστιας χάλκινης καμπάνας από έναν νεαρούλη -τον νέο που υποδυόταν μικρότερος τον Ιβάν- που διατείνεται ότι γνωρίζει το μεγάλο μυστικό της. Το ερέθισμα από το έργο αυτό, την επική κατασκευή της καμπάνας, ωθεί τον Ρουμπλιώφ να ξαναρχίσει να ζωγραφίζει.


Η συνολική, υλική, γήινη και κυρίως πνευματική πορεία ξεδιπλώνεται, στο Αντρέι Ρουμπλιόφ, με σκηνοθετική αισθητική τελειότητα και μεγάλες, υποβλητικές μορφοπλαστικές χειρονομίες. Αν και είναι κινηματογραφικές, είναι ανάλογες των ζωγραφικών πινελιών του ζωγράφου. Η διαδρομή προς τη δημιουργικότητα, την έμπνευση και την καλωσύνη, είναι γεμάτη πειρασμούς, ερεθίσματα, ρίσκα, ανακαλύψεις και θεϊκές αποκαλύψεις.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Σαββατοκύριακο με δανεικά (5): Κυριάκο, πες μας αν θέλεις κάτι…




O Κυριάκος Μητσοτάκης ζητάει εκλογές. Και καλά κάνει. Εφόσον θεωρεί ότι οι Συριζανέλ καταστρέφουν τη χώρα δεν μπορεί παρά να επιζητεί την αλλαγή προκειμένου αυτή να διασωθεί.  Οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να προηγείται, η λαϊκή δυσαρέσκεια για τους κυβερνώντες είναι εμφανής. Πράγματι οι Συριζανελ καταστρέφουν ότι απέμεινε από τη χώρα.

Ποιο είναι όμως το δικό του πρόγραμμα σωτηρίας; Στη Θεσσαλονίκη ακούσαμε κάποια ψήγματα απόψεων που πρόγραμμα όμως δεν θα τα έλεγες. Δεν είδαμε αιχμές, δεν ακούσαμε συνθήματα. Για τα μεγάλα ή μικρότερα θέματα που απασχολούν την κοινωνία. Ποια πρόσωπα  θα υπηρετήσουν τις αλλαγές; Είναι το επιτελείο του;  Είναι το βαθύ κόμμα; Είναι κάποιοι εξωκοινοβουλευτικοί; Υπάρχει πρόθεση πρόσκλησης προς τον κεντροαριστερό χώρο προκειμένου να συμβάλει στην πολυπόθητη ανάταση της πατρίδας; Αν αύριο ο Τσίπρας πήγαινε σε εκλογές είναι η ΝΔ έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας;

Αν οι κ. Μπαλτάς και Φίλης έκαναν κακό στην Παιδεία ποιο είναι το καλό που υπόσχεται ο ΚΜ και ποιοι θα το υπηρετήσουν; Είναι ο κ. Φορτσάκης ο επόμενος σωτήρας του σχολείου; Αν ο πολιτισμός τραμπαλίζεται από το δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό στα ενεργειακά πεδία του σώματος ποιος θα τον ισορροπήσει στα ευρωπαϊκά μέτρα; Υπάρχει σχέδιο στην Υγεία, κοστολογημένο και άμεσα εφαρμόσιμο ώστε να ξέρουμε τι μας περιμένει αν πάθουμε κάτι; Τι θα κάνει η ΝΔ με τις ιδιωτικοποιήσεις που τις ακούμε αλλά δεν τις βλέπουμε;  Θα τις προχωρήσει, πως, πότε και με ποιους; Θα απαλλάξει το λαό από τη γάγγραινα των ΔΕΚΟ;

Υπάρχει σχέδιο για τη δημόσια διοίκηση; Για τις ανεξάρτητες αρχές; Για την ποιότητα της δημοκρατίας μας; Θα υποχωρήσει το κράτος ώστε να αφήσει την επιχειρηματικότητα να ανασάνει; Με το προσφυγικό; Τώρα που αλλάζει η άποψη της ΕΕ πως θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα τις μεταναστευτικές ροές που ενδεχομένως να ισχυροποιηθούν; Γιατί καλές οι αξιολογήσεις και αναγκαία τα μνημόνια. Αλλά και που γίνονται τι επιπτώσεις έχουν στην καθημερινότητα του Έλληνα πέρα από τη βύθιση του μεροκάματου και τις μειώσεις των συντάξεων; Τα κόκκινα δάνεια θα διευθετηθούν; Το κούρεμα των καταθέσεων που και πάλι σέρνεται; Η δημόσια τάξη; Υπάρχει κάποιο σχέδιο ώστε να κυκλοφορούμε στην Αθήνα με ασφάλεια; Για να μην πιάσουμε την αγροτική παραγωγή με την οποία το πολιτικό σύστημα έχει πάρει διαζύγιο.

Δεν ξέρω αν η ΝΔ έχει θέσεις αλλά αν δεν το ξέρω εγώ που παρακολουθώ από βίτσιο και ανελλιπώς την πολιτική επικαιρότητα, τι να πουν οι πολίτες που δεν ασχολούνται, αλλά ψηφίζουν. Αν υπάρχουν, που παίζουν, που λανσάρονται, ποιος τις επικοινωνεί; Γιατί ο χτεσινός πασόκος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ να πάει στη ΝΔ που δεν έχει και πρότερο έντιμο βίο; Και γιατί να το κάνει με ενθουσιασμό; Να φέρει δηλαδή και τη μάνα ή το φίλο του στη κάλπη της; Γιατί ο κεντρώος λέει απρόθυμα ότι θα ψηφίσει κρατώντας τη μύτη του;

Σοβαροί πολιτικοί αναλυτές θεωρούν ότι τα παλιό πολιτικό σύστημα ηττήθηκε πολλαπλά από την αριστερά γιατί παρόλο που είχε προτάσεις για την έξοδο από την κρίση δεν είχε καμιά αξιοπιστία για να τις περάσει  στην κοινωνία. Υπάρχει μίσος για τους προηγούμενους. Καλώς ή κακώς υπάρχει και δεν υποχωρεί από μόνο του. Ποιος αλήθεια σοβαρός πολιτικός εμπιστεύεται τις δημοσκοπήσεις; Και το 17% που δεν απαντά ή δηλώνει άκυρο/λευκό και είναι πρώην ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ  με ποιο κίνητρο θα ψηφίσει ΝΔ; Μόνο γιατί οι κυβερνώντες τα έκαναν μαντάρα; Και πόσο το βλέπουν αυτό το μαντάρα; Και γιατί η υποψία ότι η ΝΔ θα εφαρμόσει βάρβαρες νεοφιλελέ πολιτικές να μη γίνει βεβαιότητα σε μια «ότι νάναι χώρα»; Είστε σίγουροι ότι ο λαϊκισμός πέθανε στην Ελλάδα ενώ θεριεύει σε όλον το δυτικό κόσμο; Και αν δεν πάρει αυτοδυναμία;

Για να μην πάμε στην πολιτική συμμαχιών που είναι πονεμένη ιστορία. Πιο ανάδελφο κόμμα από τη ΝΔ δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή  στη χώρα. Η διείσδυση των Συριζανέλ στο δεξιό ακροατήριο είναι πρωτοφανής. Η πρόταση Πολύδωρα για την προεδρία του ΕΣΡ μόνο παλαβή δεν ήταν και ας ηττήθηκε. Έδειξε ότι ένα μέρος του κεντροδεξιού χώρου (μικρό ή μεγάλο) δεν χαλιέται καθόλου με την παρούσα κυβέρνηση και έμμεσα τη στηρίζει. Γιατί οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται αλλά το κράτος που ταίζει το σύστημα πρέπει να μείνει αλώβητο. Γιατί είναι η Αμάλθεια και κρέμεται από τα βυζιά της.

Ακούω ότι ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση σε ακροατήρια πληβείων, όπως ο Σημίτης. Μα εκείνος αν και ήταν καθηγητής, τεχνοκράτης και απόμακρος είχε χρήμα και το έσπρωχνε στις μάζες. Δεν είχε κρίση χρέους. Είχε πίσω του κόμμα με ρίζες στα λαϊκά στρώματα. Ο ΚΜ τι θα σπρώξει;  Αόριστες υποσχέσεις για ιδιωτικές επενδύσεις που απαιτούν πολύ δουλειά και δίνουν γλίσχρα μεροκάματα; Ή μήπως νομίζουμε ότι η άνοδος της ΝΔ στην εξουσία θα γίνει αποδεκτή από τις συντεχνίες. Αν κάτι περιμένουν αυτές είναι η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ που θα αναγεννήσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Κόλαση θα την κάνουν τη χώρα με το καλημέρα. Και με ποια μούτρα θα τους επιβληθεί η δεξιά, απομονωμένη και χωρίς συμμάχους; Ο «λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» θα ακουστεί και πάλι ακόμα και αν τα κάνει όλα ορθολογικά και δημοκρατικά.

Η ΝΔ δεν φτιάχνει ρεύμα είναι προφανές, το λένε όλοι. Και δεν φτιάχνει γιατί δεν έχει αιχμές. Αιχμές που να διεγείρουν τους πληβείους, τους φτωχούς, τους ανέργους, τους αποκλεισμένους, τους νέους. Τους ψηφοφόρους. Η απογοήτευση από την Αριστερά δε συνεπάγεται αυτομάτως αποδοχή της Δεξιάς. Οι πολιτικές εξελίξεις σε όλο το δυτικό κόσμο δηλώνουν ότι η ανασφάλεια του «λαουτζίκου» για το αύριο θέλει πολύ καθαρές και κατανοητές προτάσεις. Γι αυτό και τα «τέρατα» του λαϊκισμού καλπάζουν. Πως αντιμετωπίζεις τον αριστεροδέξιο εσμό που κυλιέται από το φασισμό έως το σταλινισμό και καταπίνει τις μάζες; Όχι φυσικά με έναν άλλο λαϊκισμό, αλλά όχι και με πολιτικό εστετισμό, με μισόλογα και συναινέσεις που δηλώνουν αδυναμία και συναλλαγή. Γιατί το κλίμα στην Ευρώπη μόνο φιλελεύθερες πολιτικές δεν ευνοεί, σήμερα.

Δεν μιλάμε για το τι καταλαβαίνουν οι πολιτικά ενήμεροι, οι μορφωμένοι, οι με κάποιον τρόπο καβατζωμένοι, οι σχολιαστές του fb  αλλά ο «κοσμάκης» που πρέπει να πληρώσει τους δυσβάστακτους φόρους και να ταίσει τα άνεργα παιδιά του. Γι αυτούς που εξαπάτησαν οι λαϊκιστές και ψάχνουν τώρα κάπου να ακουμπήσουν. Και δεν θα ακουμπήσουν πλέον σε νέφη που εκστομίζει το «παλιό πολιτικό σύστημα». Πολλοί θα ψάξουν νέα «τέρατα» και έχουμε άφθονα σαυτόν τον τόπο. Η «fuck you vote» που έπεσε σαν καταιγίδα 3 φορές γιατί να μην πέσει και μια ακόμα; Γιατί και οι Συριζανέλ κάποια βέλη θάχουν στη φαρέτρα τους. Θα προσπαθήσουν να μετακυλήσουν την αποτυχία τους στους προηγούμενους. Η κεντροαριστερά έχει δηλώσει ότι τους προτιμά και εμφανώς παίζει το παιχνίδι τους. Το μπλοκ δημιουργείται και ο εκλογικός νόμος καραδοκεί.

Οι φιλοευρωπαϊκές ορθολογικές δυνάμεις δεν ανησυχούν  για το αν η ΝΔ θα καταφέρει να βολέψει τα παιδιά της. Για το αν θα πάρει στα χέρια της το κράτος για να κάνει τις δουλειές της. Η αγωνία τους έχει να κάνει με την προοπτική εξόδου από την κρίση, με την επιχειρηματικότητα, την καθημερινότητα, την Παιδεία, το μεροκάματο, την ασφάλεια, τη δημοκρατία. Το ερώτημά τους είναι σαφές. Αν θέλετε εκλογές δείξτε μας καθαρά τι θα αλλάξετε σ’ αυτόν τον τόπο, αν τις πάρετε. Δείξτε μας τον τρόπο που θα το κάνετε, τις μάχες που θα επιλέξετε να δώσετε και τα πρόσωπα που θα ηγηθούν. Αν έχετε να πείτε κάτι είμαστε όλο αυτιά για να τ’ ακούσουμε. Έχετε;


Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Maria Kastrisianaki-guyton: " Να προετοιμάζεστε για σειρά πολιτικών σοκ στα επόμενα χρόνια"



" Ο Κόσμος τους καταρρέει. Ο Δικός μας οικοδομείται. Είναι μια Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων" δήλωσε μετά την νίκη του Ντόναλντ Τράμπ, ο Φλοριάν Φιλιπότ, βασικός σύμβουλος της Μαρίν Λε Πεν. Οι εκλογές σε Γαλλία, Ολλανδία και Γερμανία, μέσα στο 2017 θα αποτελέσουν πρόκριμα γι αυτό τον αναμενόμενο από πολλούς στην Ευρώπη, Νεο Κόσμο.

Γαλλία

Το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν έρχεται πρώτο στις δημοσκοπίσεις για τον πρώτο γύρο των Προεδρικών εκλογών. Ωστόσο στο δεύτερο γύρο τα πράγματα δεν φαίνεται πως θα είναι τόσο εύκολα, λόγω του ποιος θα μείνει, ποιος θα φύγει και τι συμμαχίες θα διαμορφωθούν. Επίσης η συμμετοχή των ψηφοφόρων θα είναι κρίσιμος παράγοντας. Η εργατική τάξη που ψηφίζει Λε Πεν, θεωρείται, πλέον του βεβαίου, ότι θα σπεύσει μαζικά στην κάλπη. Οι υπόλοιποι; Μετά τις νίκες Brexit και τώρα Τραμπ οι δημοσκόποι αντιμετωπίζουν με πολύ μεγάλο σκεπτικισμό τις γαλλικές εκλογές
" Πριν την επικράτηση του Ντοναλντ Τραμπ, οι απαντήσεις ήταν εύκολες. Τώρα το απίθανο έχει γίνει το πλέον πιθανό. Ολα μπορούν να συμβούν" υποστηρίζει ο Economist. Οι FT επικαλούνται ρήση του Dominique de Villepin, πρώην Πρωθυπουργού: " Γαλλία και ΗΠΑ είναι σαν δίδυμα. Αυτό που είναι δυνατόν στις ΗΠΑ, είναι δυνατόν και στη Γαλλία, ακόμη κι αν οι πολιτικές ελίτ δεν έχουν την ικανότητα να το διαβλέπουν και να το κατανοήσουν"

Ολλανδία

Στην Ολλανδία ισχύει αντίστοιχη αφήγηση. Ο Geert Wilders, του εθνικιστικού PVV, προηγείται, στις δημοσκοπίσεις του κεντρώου VVD του Πρωθυπουργού Mark Rutte. Εως τώρα, τα ποσοστά του Wilders έπεφταν την τελευταία στιγμή. Αλλά το Brexit και η νίκη του Τραμπ, θέτουν εν αμφιβόλω την μέχρι τώρα ορθοδοξία, επισημαίνουν Ολλανδοί αναλυτές. Επιπλέον, ο λαϊκισμός δεν περιορίζεται στην εκλογή Κυβέρνησης. Το Ολλανδικό Δημοψήφισμα ακύρωσε την Συμφωνία ΕΕ-Ουκρανίας. Αντίστοιχο δημοψήφισμα θα κρίνει την εμπορική συμφωνία CETA, της ΕΕ με τον Καναδά. Ποιος εγγυάται ότι δεν θα έχει την ιδια τύχη με εκείνη της Ουκρανίας, προκαλώντας μια ακόμη κρίση στην ΕΕ;

Γερμανία

Στην περίπτωση της Γερμανίας, το δεξιό εθνικιστικό Κόμμα AfD δεν μπορεί, ακόμα, να απειλήσει σοβαρά το πολιτικό σύστημα. Η Μέρκελ υπεραμύνεται των φιλελευθέρων ιδεών. Οταν όλοι οι ηγέτες της ΕΕ έσπευδαν να συγχαρούν τον Τραμπ, εκείνη του εδινε μάθημα δημοκρατίας. Αν το εκανε για την τιμή των όπλων είναι άλλο ζήτημα, παντως το έπραξε. Ομως, ο φιλελευθερισμός της Μερκελ δεν είναι αρκετά ανθεκτικό ανάχωμα για να αποτρέψει τον λαϊκισμό που εξαπλώνεται σαν επιδημία στην Ευρώπη. Λαϊκισμό που, εκ των πραγμάτων, περιορίζει σημαντικά την επηρροή της. Με πιο χαρακτηριστικό παραδειγμα το προσφυγικό. Ποιος άκουσε τις εκκλήσεις της , περί δίκαιου διαμοιρασμού μεταναστών και προσφύγων; Απολύτως κανείς. Και η Μερκελ εξαναγκάστηκε να τα μαζέψει. Οι αρχές ισχύουν εως ότου παραβιαστούν και η άτακτη υποχώρηση της Γερμανίδας Καγκελαρίου στο προσφυγικό, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ο Wolfgang Schäuble μεσα από τις σελίδες της Bild Zeitung, προειδοποιει :" Ο δημαγωγικός λαϊκισμός δεν είναι αμερικανικό φαινόμενο. Ενας εκλογικός σεισμός στη Γαλλία θα έπληττε καίρια την συνοχή της ΕΕ."
" Να προετοιμάζεστε για σειρά πολιτικών σοκ στα επόμενα χρόνια" δηλώνει αυτάρεσκα ο Nigel Farage. Μετά τον πολιτικό σεισμό Τραμπ στις ΗΠΑ ποιος μπορεί να τον διαψεύσει;
Τέλος, ο Gideon Rachman, των FT, ο οποιος έκρουε τον κώδωνα κινδύνου για το Τραμπ, όταν οι υπόλοιποι έκαναν πλάκα, γράφει: " Σε ότι αφορά στους συμμαχους των ΗΠΑ, η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, είναι η Αποκάλυψη του Ιωάννη. Για τις κυβερνήσεις Καναδά, Ιαπωνίας, Γερμανίας, Βρετανίας, Βαλτικών χωρών, είναι ταινία τρόμου ένας τύπος σαν τον Τραμπ να ηγείται του αποκαλούμενου Ελεύθερου Κόσμου".

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Στέλιος Πάλλας: Για τις εκλογές των ΗΠΑ


Από το fb


Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η νίκη του Τραμπ δίνει το σήμα σε κάθε ημίτρελο να υπόσχεται ό,τι θέλει, να λέει ό,τι θέλει και να εκλέγεται. Οι ΗΠΑ είναι θωρακισμένες θεσμικά και βεβαίως η ανεξαρτησία των βουλευτών και των γερουσιαστών θεσμοθετημένη και βαθιά ριζωμένη. Η Ουγγαρία όμως δεν είναι. Είναι μέγα λάθος να εστιάζουμε στο εκάστοτε πρόσωπο και φορέα του λαϊκισμού αλλά στην σκιά που αφήνει και κυρίως στους λόγους που ανήλθε στην εξουσία. 


Όλοι οι ψηφοφόροι του Τραμπ δεν είναι φασίστες, ούτε αμόρφωτοι, ούτε βλάκες, ούτε hillbillies, ούτε deplorable -- σίγουρα υπάρχουν και white supremacists, συνωμοσιολογοι και μισάνθρωποι -- όπως και οι συμπολίτες μου που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Ασχέτως αν και οι Έλληνες οπαδοί του Τραμπ ήταν οι πρώτοι που τους αποκαλούσαν γίδια. Θύμαμαι ένα νέο παιδί από την Δυτική Βιρτζίνια που ζητούσε δουλειά, μόνο δουλειά -- όχι επιδόματα. Οκ, έλεγε και τα "τρελά" του ότι οι αμερικανικές εταιρείες που έφυγαν από την χώρα, την πρόδωσαν. Αλλά ποιος μπορεί να τον λοιδορήσει; ποιος θα τολμήσει; θυμάμαι στην τηλεόραση τον δήμαρχο της πόλης του Monessen, τον κ. Σταυράκη, μιας πόλης της Πενσυλβάνιας που έσφυζε από ζωή λόγω των steel industries, μιας πόλης των unions και των δημοκρατικών να δηλώνει ότι θα ψηφίσουν Τραμπ επειδή η NAFTA τους κατέστρεψε και δεν θέλουν να βιώσουν την κόλαση με την TTIP. 


Ενδιαφέρθηκε κανείς γι' αυτούς τους ανθρώπους, που υφίστανται το κόστος μιας θεαματικής αλλαγής που ευνοεί το σύνολο της κοινωνίας αλλά αυτοι υφίστανται ένα δυσανάλογα μεγάλο κόστος; τους εξήγησε κανείς τα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου, όταν ο Τραμπ έβγαζε τον anti free trade άσσο από τον μανίκι; Από το πρωί μέχρι το βράδυ, συντηρητικοί πολίτες έτρωγαν στα μούτρα την χλεύη της Miley Cyrus και της Μαντόνα για τον τρόπο ζωής τους. Αν κάτι διακρίνει μια φιλελεύθερη κοινωνια είναι διάφοροι δρόμοι προς την ευτυχία.


 Τις έφτυσαν στα μούτρα με την ψήφο τους -- συνεχίστε λοιπόν να ασχολείστε με το ποιος παει στην Τήνο και το όνομα σας δεν θα το δείτε ούτε στις δημοσκοπήσεις πολλω δε μάλλον στην κάλπη. Ακομη και αν έχανε την προεδρία ο Τραμπ, πάλι κερδισμένος θα ήταν. Κέρδισε τα ΜΜΕ, το establishment του ρεπουμπλικανικού κόμματος, την Ουάσινγκτον, την Νέα Υόρκη και την ηλιόλουστη Καλιφορνια, μετουσίωσε το tea party σε trump party. Τελικά εκτός από τον λευκό, blue collar, άνδρα και η ελιτ δεν μπορεί να κατανοήσει την νεα πραγματικότητα και κάποιος αλλος θα γεμίσει το κενό. Αυτή ειναι η φυσική πορεία των πραγμάτων.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Σαββατοκύριακο με δανεικά (4): Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξια μέζεα

από την έκθεση των 80's στο Γκάζι

 Και του λέει ο άλλος «Μα καλά έβγαλες τον κομμουνιστή της ανανέωσης Μπαλτά από τον πολιτισμό; Απέβαλες το Φίλη που είχε ανοίξει μέτωπο με το παπαδαριό και είχε επιβάλει να διδάσκεται  ο  Αλκίνοος παρέα με τον Άσιμο πλάι στο Ρωμανό το μελωδό; Τι Αριστερά είμαστε;» Και του απαντάει: « Αυτό είναι το πρόβλημα ρε; Εδώ έβαλα την προϊσταμένη λογιστηρίου του Συνεταιρισμού Ζαγοράς να διευθύνει τα οικονομικά πλάι στον κύριο Levy  που θέλει και δραχμή ή έστω ένα διπλό νόμισμα, και συ διαμαρτύρεσαι;» και ο άλλος ησυχάζει και πάει στο υπουργείο του, ως μετακλητός πάντα. Η δραχμή είναι αίτημα κάθε  δρακογενιάς.

Μια χαρά είναι τα πράγματα. Κάποια στιγμή είχα πιστέψει ότι μετά τον Βύρωνα θα δούμε και κανονικούς δεξιούς πχ. Ευριπίδη, στην κυβέρνηση αλλά διαψεύστηκα. Το νέο μίγμα πολιτικής πάντως επιβεβαιώνει ότι ο παρωχημένος κομμουνισμός και ο αντισυστημισμός μπορούν μια χαρά να συμπορεύονται με διάφορους ακροδεξιούς κλόουν, αρκεί να βγαίνει το μεροκάματο. Υποθέτω και πως ο λαουτζίκος είναι ευχαριστημένος. Μετακινήθηκε από τη δεξιά στο κέντρο και μετά στην αριστερά ακολουθώντας λαοπλάνους και παπατζήδες αλλά δεν ξεχνά ποτέ τις ρίζες του και θέλει κάπου - κάπου να επιστρέφει στο χωριό του. Τώρα αν εκεί βρει τη Ραχήλ, τη Θεοδώρα ή τον Ζουράρι δεν έχει και πολύ σημασία. Αρκεί νάναι κάτι αυθεντικά ελληνικό, κάτι σαν τη φουστανέλα.   

Έχει βέβαια ο κάθε παίκτης μια ανησυχία τι θα γίνει με το ΕΣΡ και φοβάται μη χάσει καμιά γελοία φάτσα από το γυαλί και ποιος θα τον ενημερώνει, ποιος θα τον καθοδηγεί, ποιος θα τον εμψυχώνει όταν θα μετράει τα όσα λείπουν από την επικουρική του. Γιατί θα πρέπει μετά να τρέχει για δορυφορικές και smart ΤV και γουάϊ φάϊ για να συνδέεται στο διαδίκτυο και να απολαμβάνει τους ήρωές του. Μετά πρέπει και η στάνη να βάλει internet αν δεν έχει ήδη δηλαδή. Αυτό το ξέρουν όλοι. Μόνο ο Παπάς δεν το ξέρει ως φαίνεται και νομίζει ότι μπορεί να κάνει τα κανάλια 4. Αλλά γιατί όχι και 3 όπως είπε ο άλλος Νίκος ο υπερθεματιστής, στο Λυκούδη που τον είδε να πέφτει και δεν ήθελε να τον χτυπήσει πεσμένο. Fair Play Σπύρο, έτσι πρέπει, εμείς είμαστε διαφορετικοί.

Η ανεργία σαρώνει, οι εταιρίες φεύγουν, τα λουκέτα των μικρομάγαζων αυξάνονται, επενδυτής δεν έρχεται ούτε για διακοπές, οι δανειστές πιέζουν, η δραχμή είναι πάντοτε επίκαιρη, η παιδεία βρίσκεται στα χαμηλότερα όλων των εποχών και η αγωνία κορυφώνεται. Πως θα βλέπω το Βερύκιο; Μέσω digea ή μέσω internet; Θα νικήσει ο Φίλης ή ο Ιερώνυμος; Θάχουν ή όχι έντεχνο τα θρησκευτικά; Μήπως εμφανιστεί και κανένα κανάλι που θα  είναι σοβαρό λέει ο άλλος και φοβάται. Μήπως είναι λίγο ρατσιστικό να λέμε ότι οι Ρομά είχαν ρημάξει τα βόρεια προάστια όταν είναι γνωστή η καταπίεση και η ληστεία που έχει υποστεί η εν λόγω συμπαθέστατη μειονότητα από τη λούμπεν μεγαλοαστική τάξη;

Γιαυτό ακριβώς το λόγο η χώρα αυτή δεν θα βγει ποτέ από την κρίση ενώ ολόκληρη η Ευρώπη ανακάμπτει και όπου νάναι απογειώνεται και πάλι. Γιατί δεν θέλει. Τα προηγούμενα χρόνια παραπλανήθηκε από κάτι λογιστάκους εκσυγχρονιστές και θέλησε να μπει σε ευρωπαϊκά σαλόνια, να απαρνηθεί  τη δομική βλαχιά της, να γίνει κοσμοπολίτισσα. Δεν της ταιριάζουν όμως τα μεγαλεία. Θέλουν και ξένες γλώσσες και δεν…. Την πάτησε και γιαυτό ξαναγυρνάει στην εθνική της μοναξιά. Γι αυτό και βρήκε την αιωνίως παρωχημένη Αριστερά ώστε να την οδηγήσει στα σίγουρα πίσω στο χωριό της. Με αξιοπρέπεια.

Μπορεί να σαγηνεύτηκε από το χρήμα και τη μεζονέτα αλλά δεν ξέχασε ότι παλιότερα οι δρόμοι είχαν χώμα και παίζαν μπάλα τα παιδιά. Κατά βάθος αυτό θέλει. Το σύνθημα «ελιά και Κώτσο βασιλιά» είναι ακόμα επίκαιρο. Ο «βασιλιάς» μπορεί να αλλάζει αλλά η ουσία της ελιάς μένει. Όταν τελειώνουν τα δανεικά, τα πλούτη θέλουν δουλειά, γνώσεις, επινόηση, προσπάθεια, ρίσκο, συνεργασίες κλπ. Τα γράμματα θέλουν παίδεμα. Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξια σκέλια. Δεν κάνουμε εμείς γι αυτά.
  
Οι περισσότεροι δεν θέλουν ανάπτυξη και μεγαλεία, αν το τίμημα είναι η σοβαρή δουλειά. Είναι τόσο σκληρό... Να πάει να κουρεύεται η Ευρώπη. Προτιμούν το φτωχό πλην όμως έντιμο καφενείο και τους αρκεί ένα πιτόγυρο με διπλή για να κοιμηθούν ήσυχοι. Αυτή είναι η νέα ιδεολογία του έθνους. Αυτό σηματοδοτεί η άνοδος των λαϊκιστών, των αγραμμάτων, των κλόουν και των ολίγιστων. Αγαπάμε τη φτώχεια κυρίως την πνευματική. Την καθυστέρηση. Το σκοταδισμό. Νομίζουμε ότι έτσι κρύβουμε τη φτώχεια την άλλη. Πίσω από το φέγγος της TV. Αντισυστημικά πάντα.